Աբրահամյանի «դարակազմիկ» գյուտը

Մայիսի 12-ին կայացած՝ ՀՀ կառավարության նիստից առաջ վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանը հանդես է եկել «սենսացիոն» հայտարարությամբ, որը մեծ աղմուկ է բարձրացրել հայկական ԶԼՄ-ներում. հայտարարել է երկրում մենաշնորհների ու կոռուպցիայի դեմ պայքարի նոր փուլ սկսելու մասին:

Այսպիսով՝ ելույթի տեքստից պարզ է դառնում, որ Հովիկ Աբրահամյանի մոտ մտքի լուսավորության ու խղճի արթնության պահը հասունացել է ճիշտ այն օրերին, երբ Հայաստանը քառօրյա պատերազմի մեջ էր գտնվում ազերիների հետ: Այս դեպքում, սակայն, հարց է ծագում՝ վարչապետ Աբրահամյանը միայն նո՞ր իմացավ, որ Հայաստանում արդեն 25 տարի է, ինչ վխտում է «կոռուպցիա» ու «հովանավորչություն» կոչվող ժանտը, թե՞ միայն օրերս հայտնաբերեց, որ երկրի տնտեսությունը դեռևս անհիշելի ժամանակներից ուղղակի խեղդվում է մենաշնորհների ձեռքին:

Եթե հիշողություններս չի դավաճանում, ու ինչպես վկայում է նույն «Վիքիպեդիան», Հովիկ Աբրահամյանը չափազանց երկար տարիներ է, ինչ մասնիկն է հանդիսանում մեր երկրի չինովնիկական ապարատի ու, ըստ պարզ մարդկային տրամաբանության, պետք է որ առանձնապես խնդիրներ չունենար՝ իրական պատկերացում կազմելու, թե որքան խորն ու համապարփակ բնույթ են կրում ՀՀ-ում իր իսկ վկայակոչած մենաշնորհներն ու կոռուպցիան: Իսկ եթե հանկարծ ինչ-ինչ ազդակների ազդեցության տակ Աբրահամյանը հանկարծ որոշել է մաքրել «ավգյան ախոռներն» ու երկիրը տանել ինքնամաքրման լուսավոր ճանապարհով, ապա խորհուրդ կտայինք այդ նվիրական ձեռնարկը կյանքի կոչել՝ սկսելով իր իսկ անձից. ամեն մի շարքային քաղաքացու է հայտնի, թե իրականում ինչերի տեր է մեր վարչապետն ու, ասենք, ինչեր ունի հարազատ Մխչյանում, շատ լավ գիտի նաև, որ ասենք երկրում ձկնարտադրությունն ու խեցգետնագործությունն այսօր եթե մենաշնորհված է, ապա դրա անմիջական հեղինակը հենց ինքն է, ու նույն իշխանի արտահանմամբ գրեթե բացառապես մեր երկրում զբաղվում են Աբրահամյանին պատկանող կամ նրա անմիջական հովանավորությունը վայելող ընկերությունները…

Բայց եթե Աբրահամյանի մոտ իրապես արթնացել է արդարություն հաստատելու մի անհագուրդ մղում, ապա կցանկանայինք խորհուրդ տալ նրան, որ օրինակ վերցնի նույն Միհրան Պողոսյանից, ով, ներքաշված լինելով օֆշորային աղմկահարույց սկանդալի մեջ, կամք դրսևորեց ու հրաժարվեց սեփական պաշտոնից՝ կամովին հանձնվելով արդարադատությանը: Եթե Հովիկ Աբրահամյանը ցանկանում է, որ հանրությունն անկեղծորեն հավատա իր խոսքերի իսկությանը, ապա կոչ կանեինք նրան հրաժարական ներկայացնել վարչապետի պաշտոնից ու չունենալով երկրում համապատասխան օղակների վրա ազդեցություն գործելու որևիցե իրական լծակ՝ սեփական անձը դարձնել քննության առարկա՝ պարզելու համար, թե ժողովրդի շրջանում համառորեն շրջանառվող այն լուրերը, թե հասցրել է տիրանալ երկրի հարստությունների կեսին, ճի՞շտ է, թե՞ պարզագույն հերյուրանանք:

Իհարկե, մենք միայն ուրախ կլինեինք, եթե գոնե հիմա կառավարությունը սթափվեր ու ձեռնարկեր քայլեր, որոնք կարող էին երկիրը ներսից ամրապնդել, սակայն ինչպես մեր բացասական փորձն է մեզ հուշում, չի կարելի բացառել և այն տարբերակը, երբ համապատասխան միջոցառումների իրականացումը դառնում է ոչ թե երկրում իրական փոփոխություններ բերելու ազնիվ մղումից բխած քայլ, այլ՝ մահակ՝ մրցակիցների գլխին՝ է՛լ ավելի խորացնելու երկրում սեփական ազդեցությունը:

Դավիթ Բաբանով