Երբ չկան ոչ միայն սկզբունքներ, այլ նաև արժանապատվություն

Եվս մեկ անգամ հաստատվեց, որ գերտերությունների մոտ միջազգային քաղաքականության մեջ չկան ոչ միայն սկզբունքներ, այլ նաև' արժանապատվություն: Կոնկրետ Ռուսաստանի նախագահը մեկ անգամ դա ապացուցել էր ռուսական զորքերը Սիրիայից հանելով և Բաշար Ասադին ահաբեկիչների դեմ պայքարում միայնակ թողնելով: Այս անգամ էլ Պուտինը ներում է շնորհել ուկրաինացի օդաչու Նադեժդա Սավչենկոյին, ով իր պատիժը կրում էր Ռուսաստանում: Բայց Նադեժդա Սավչենկոն ուղղակի օդաչու չէ, նա մարդ է, ով սպանել է ռուսաստանցի երկու լրագրողի, նա այն մարդն է, ում ազատությունը բացի Ուկրաինայի նախագահ Պորոշենկո-Վալցմանից, պահանջում էին նաև եվրոպական կառույցների ներկայացուցիչները՝ հակառուսական հիստերիայի մեջ ընկած: Այդքանից հետո Սավչենկոյին չվերադարձնելը և հետևելը, որ նա իր արժանի պատիժը կրի մինչև վերջ' առնվազն արժանապատվության խնդիր պետք է լիներ Ռուսաստանի նախագահի համար, բայց, ինչպես տեսնում ենք՝ վերջինս այլ հաշվարկներ ունի և այլ արժեքներով է առաջնորդվում:

Պորոշենկո-Վալցմանը, իհարկե, ցնծության մեջ է, նա համարում է իրեն հաղթող, տոնում է իր հաղթանակը, և ես բնավ չեմ զարմանա, եթե մարդասպանին մոտ ապագայում ազգային հերոսի կոչում տա, ինչպես Ալիևը Սաֆարովին տվեց, կամ էլ նախարարի պաշտոն: «Մայդանային» տրամաբանությունը մի փոքր այլ է, և պարտադիր չէ, որ նրանց քայլերը տեղավորվեն մեր առողջ տրամաբանության մեջ:

Ենթադրում եմ, որ ցնծության մեջ կլինեն նաև հայաստանյան մի շարք արևմտամետ շրջանակներ, ում մոտ Ուկրաինայի և «Մայդանի» հանդեպ պաշտամունքը դարձել է ապրելակերպ: Այն շրջանակների համար, ովքեր Ռուսաստանին բացի տնտեսական գործընկերոջից ընկալում են նաև որպես «աշխարհի կենտրոն», «արժեքների» ու «սկզբունքայնության» հայրենիք, այս դեպքը ևս մի սառը ցնցուղ կլինի:

Կարեն Վարդանյան