Ալեքսանյան՝ «բա-րե-րար»…

Այն, որ մեզանում «բարեգործություն» կոչվածը վաղուց դադարել է պարզ երևույթ լինելուց ու վերածվել որոշների անձը «PR»-ի ենթարկելու հարմար գործիքի, ամենևին էլ նորություն չէ: Իհարկե, ասել, թե մարդկանցից փառք փնտրելու արատավոր պրակտիկան բնորոշ է միայն մեզ ու միայն մեր ժամանակներին, սխալ կլիներ, քանի որ այս արատը նույնքան հին է, որքան քաղաքակրթությունն ինքը:

Որքան էլ կարող է ցավալի լինել, բայց փաստ է, որ սրա ամենալկտի ու ճչացող դրսևորումներին ականատես կարելի է դառնալ հենց Հայաստանում, ուր ոմանք, ժողովրդից թալանած փողերը կաթիլ-կաթիլ վերադարձնելով ժողովրդին (եթե կարելի է սա վերադարձ անվանել), կաշիներից դուրս են գալիս՝ իրենք իրենց ու աշխարհին ապացուցելու, որ պիտանի են մարդկությանն ու բացի մարդկանց զրկելուց՝ այլ բանի ևս այս աշխարհում ընդունակ են…

Ինչպես գիտեք՝ հատկապես նախընտրական ժամանակահատվածում Հայաստանում հաճախ է պատահում այնպես, որ որոշ «բարեգործներ» սկսում են ակտիվանալ ու տարված վերևներին հաճոյանալու մոլուցքով՝ սկսում տարբեր ակցիաների իրականացումը. օրինակ՝ սահմանադրական բարեփոխումներին նախորդած քարոզչական օրերին բավական ակտիվ էր հատկապես Սամվել Ալեքսանյանն, ով, ինչպես հայտնի է, հարազատ Մալաթիայում մարդկանց մարդա 3 հատ լավաշ էր ամեն օր բաժանում: Պարզվում է, սակայն, որ այս ակցիան իր շարունակությունն է գտել նաև մեր օրերում, ու հիմա համայնքի հազարավոր քաղաքացիներ, լույսը բացվելուն պես, հերթ են կանգնում Աժ պատգամավորին պատկանող օբյեկտի շեմին՝ իրենց հասանելիքը ստանալու։

Ի դեպ, ասում են՝ որպես կանոն, մարդկանց պակաս այդ հերթերին չի լինում, իսկ լավաշի շահառուներն էլ բավական գոհ են մնում իրենց բարերարի թխածից:

Ի՞նչ կարելի է ասել այս ամենի հետ կապված. ողբերգություն՝ համամարդկային մասշտաբների: Իսկ այն, որ Մալաթիայում ստեղծված վիճակը կատարյալ ողբերգություն է, կարծում ենք, առանձնակի ապացույցների կարքի չի զգում: Ողբերգություն է, քանի որ նախ՝ բնակչության ակտիվ մասնակցությունն Ալեքսանյանի ակցիային վկայում է մարդկանց խորն աղքատության մասին, երկրորդ՝ ականատես ենք դառնում մարդկանց դժբախտության հաշվին վարկանիշ ձեռք բերելու հերթական փորձին:

Եթե ժողովրդի մասին մտածող են, թո՛ղ բարի լինեն մտնել հարկային դաշտ, թող չթաքցնեն եկամուտներն ու բարեխղճորեն մուծեն հարկերը. պետությունն ինքը կորոշի ինչպես տնօրինել ազնվորեն մուծած հարկերից առաջացած գումարներն, ինչպես անել,որ մարդիկ ստիպված չլինեն երեք հատ լավաշ ստանալու համար ժամերով արևի տակ հերթ կանգնել:

Իսկ եթե նպատակ կա անուն վաստակելու ու հավերժանալու հայոց պատմության էջերում, թո՛ղ օրինակ վերցնեն ազգային բարերարներից, որոնք իրենց ապրած կյանքով ու կատարած գործերով են գործնականում ցույց տվել, թե ինչ է ասել հայրենասիրություն…

Դե ինչ, մնում է միայն հուսալ, որ մի օր էլ մեր երկրի սոցիալական մակարդակը կբարձրանա այն աստիճանի, որ ժողովուրդն այլևս ստիպված չի լինի սրանից-նրանից հաց մուրալ, որ մարդիկ ունակ կլինեն արժանապատիվ աշխատանքով վաստակել իրենց հացն ու ուրիշի «մուննաթի» տակ չընկնել:

Կգա՞, արդյոք, այդ օրը, չգիտենք, բայց որ չի կարելի մարդկանց դժբախտության վրա ինքնահաստատվել, անհերքելի իրողություն է. համաձայն չե՞ք…

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ