Ու հեռացան մեր ուսուցիչները...

«Հայկական ժամանակ» թերթը գրում է, որ Հայաստանում վերջին տարիներին կայուն կերպով կրճատվում են ուսուցիչների թվաքանակը:

2011-ից մինչև 2015 թվականն ամեն տարի կրճատվել է մոտ հազար ուսուցիչ: Իսկ 2015-ից մինչև 2016 թվականը կրճատվել է արդեն մոտ երկու հազար ուսուցիչ: Մինչ ամբողջ աշխարհն իր զարգացման հույսը դնում է կրթության և գիտության վրա, մենք ամեն տարի 1000-ից 2000 ուսուցիչ ենք կրճատում: Գրեթե բոլոր երկրներում փորձում են ավելի ընդգծել ուսուցչի դերն ու նշանակությունը, բացի Հայաստանից՝ մենք հույսներս ուրիշ բանի վրա ենք դրել, բայց թե կոնկրետ ինչի, հասարակ ժողովուրդը դեռ չի իմանում:

Այսպիսի տեմպերով առաջ գնալու դեպքում երկիրը կկանգնի մեծ խնդրի առաջ՝ չի ունենա կրթված երիտասարդություն, ովքեր կլինեն Հայասատանի ապագան: Իհարկե, անխելք մարդկանց կառավարելը հեշտ է, բայց՝ ոչ ձեռնատու:

Եթե մի երկրում երիտասարդներն անգրագետ են մեծանում, ապա այդ երկիրը շատ կարճ կյանք կարող է ունենալ:
Սակայն, այս ամենն այլ կողմ ունի. ապահովված ընտանիքիների երեխաներն իրենց ուսումը շարունակում են արտասահմանում, այդ կերպ իբրև փորձում են ավելի լավ մասնագետ դառնալ: Բայց, եթե դպրոցի կողմից դրված հիմքը թույլ է, ապա հետագայում հաստատ դրա տեղը չի լրացվելու:

...2011 թվականի դրությամբ Հայաստանում աշխատել է 40 հազար 715 ուսուցիչ, իսկ արդեն 2016 թվականին՝ 35 հազար 972 ուսուցիչ: Հայաստանի համար գործազրկության ու կրճատման այսպիսի թվերը, իհարկե, շատ են համարվում:

Ըստ ԿԳ նախարարության որդեգրած քաղաքականության՝ կշարունակվեն կրճատումները, ինչն իր հերթին կբերի արտագաղթի ծավալների մեծացման, քանի որ կրճատված ուսուցիչների մեծ մասը, ավելի քան համոզված եմ, օրվա հացը աշխատելու համար պատրաստ կլինի լքել երկիրը:

Կրճատումներն առավել ազդում են մայրաքաղաքից դուրս գտնվող դպրոցների ուսուցիչների վրա: Եթե հաշվի առնենք, որ կրճատվում են այն ուսուցիչները, ում դասաժամերը ավելի քիչ են, հետևաբար որոշումը կազդի մարզային ուսուցիչների վրա: Ինչպես գիտենք, մարզերում հատկապես ցցուն է աշխատանքի խնդիրը, հետևաբար ազատված ուսուցչի համար շատ դժվար է, եթե ոչ անհնարին, մեկ այլ աշխատանք գտնելը:

Մի խոսքով, մենք մեր ձեռքով քանդում ենք մեր ապագան. աշխատանքից կրճատելով՝ ուսուցչին ստիպում ենք լքել երկիրը, այս կերպ զարկ տալով արտագաղթին, իսկ այստեղ մնացած մարդկանց դատապարտում ենք անգրագիտության:

Եթե, իհարկե, աշխատանքից չեն ազատվում խնամի-ծանոթ-բարեկամով գործի անցած անձինք, ովքեր իրականում ոչ մի կապ չունեն կրթական համակարգի հետ և աշխատանքի էին անցել զուտ տանից դուրս գալու և սիրունիկ շորերը ցուցադրելու համար։

Թեպետ փորձը միշտ հակառակն է ապացուցել...:

Անի Սահակյան