Մարդուն մի աչքո՞վ էիք նայում, դե հիմա տեսե՛ք…

Հայաստանի պետական ապարատում կան մարդիկ, առանձին գործիչներ, որոնց մասին, որպես կանոն, սկանդալային, աղմկահարույց հրապարակումների թիվը, համեմատած իսկական «աստղ» դարձած դեմքերի վերաբերյալ մումուլում շրջանառվող հոդվածների, այնքան էլ շատ չէ: Դրանք հիմնականում լավ կրթություն ստացած, խելացի բյուրոկրատներն են, որնք իրենցից կարողացել են կերտել գրագետ մարդու մի հասարակական կերպար՝ հեռու փողի ու պաշտոնի համար իրար կոկորդ կրծող, միմյանց հերն անիծող անբարեհույս մասսայից. այդպիսի կերպարներից մեկն էլ, թերևս, Հայաստանի կառավարության աշխատակազմի ղեկավար-նախարար Դավիթ Հարությունյանն է, ով, եթե անկեղծ, իրապես, փայլուն ուղեղ ունի: Ցավոք, սակայն, Դավիթ Հարությունյանի մասին իրականությունն, ի հակադրություն նրա մտավոր կարողութոյւնների, այնքան էլ պայծառ չէ, ու սույն պարոնը, բարեպաշտության դիմակը դեմքին, լավ էլ կարողանում է համապետական կարկանդակից իր բաժինը փախցնել՝ դրա համար, անշուշտ, օգտագործելով ձեռքի տակ եղած այն լծակները, որ ընձեռել է յուր պաշտոնը:

Պարզվում է՝ Դավիթ Հարությունյանն, ի հեճուկս որոշ վերնախավային դեմքերի, հանդես է եկել յուրօրինակ նախաձեռնությամբ, որով առաջարկել է պետական պաշտոնյաներին ավիատոմսեր ձեռք բերելիս օգտվել բացառապես «Էկենգ» ընկերության ծառայություններից:

Թե հատկապես ինչով է պայմանավորված Հարությունյանի՝ «Էկենգի» հանդեպ նման հոգատարությունը, թերևս, այդքան էլ դժվար չէ կռահել, քանի որ ամենավերջին ապուշն է պետք լինել՝ չհասկանալու համար,որ նախաձեռնությունն այս ի սկզբանե միտված է ոչ թե ասենք ավիատոմսեր ձեռք բերելու գործընթացը պաշտոնյաների համար առավել պարզեցնելուն ու չարաշահումների ռիսկերը կրճատելուն, այլ՝ ոլորտում շրջանառվող բավական զգալի գումարները դեպի սեփական գրպանն ուղղորդելուն: Ողջ խնդիրը կայանում է նրանում, որ նախկին տարբերակի դեպքում շատ պաշտոնյաներ լրացուցիչ գումարներ էին աշխատում ավիատոմսեր գնելիս՝ կրկնակի կամ եռակի թանկ վճարելով ու հավելյալ գումարը գրպանելով: Ասել կուզի՝ Հայաստանում ավիատոմսերի բիզնեսն իրենից ներկայացնում է «ատկատի» մեխանիզմով աշխատող մի արատավոր համակարգ, ուր փողեր են ֆռռում՝ «գնա՝ գալիս եմ»:

Բայց Դավիթ Հարությունյանի «բարենորոգճչական» պլանի իրական բնույթը լիովին հասկանալու համար միայն իր անձով սահմանափակվել չես կարող. պետք է խորանաս ունեցած արյունակցական կապերի մեջ: Հայտնի է, որ Հարությունյանների ընտանիքը՝ ի դեմս Դավիթ Հարությունյանի ու նրա եղբոր, շատ կոնկրետ ներթափանցվածություն ունեն Հայաստանում ավիաբիզնեսի մեջ: Հիմնավոր լուրեր են շրջանառվում, որ Հարությունյանի եղբայրն անգամ կոնկրետ բաժնետեր է Հայկական ավիաուղիներում: Այնպես որ՝ կարելի է ասել՝ համնակարգը հովանավորողներից ու «կռիշ» կանգնողներից են, ինչի շնորհիվ հասցրել են բավական պատկառելի գումարներ կուտակել սեփական բանկային հաշիվներում ու յոթը պորտով ապահովագրվել. հիմա էլ, երևում է, հասունացել է ոլորտը մոնոպոլիզացնելու ժամանակը:

Թե ում աչքերին է ցանկանում Դավիթ Հարությունյանը «թոզ փչել», ճիշտն ասած, այդքան էլ հասկանալի չէ: Ո՞վ չգիտի, որ հայաստանյան իրականության պայմաններում շատ սովորական բան է դարձել այն երևույթն, երբ մի ողջ օղակ, համակարգ, նախարարություն ու նույնիսկ կառավարություն ծառայեցվում է ինչ-որ առանձին չինովնիկների նեղ անձնական շահերին, բիզնես պլաններին: Հարությունյանն էլ, ըստ էության, լինելով համակարգի հարազատ զավակը, շարժվում է նույն այն փիլիսոփայությամբ, ինչ յուր ղեկավարները: Ահա սա է մերօրյա դաժան իրականությունը, որից, ավաղ, ոչ մի տեղ չես փախչի…

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ