Հույսները Ծառուկյանի վրա դրած…

Հայտնի է, որ ցանկացած նորմալ, զարգացած քաղաքական համակարգ ունեցող երկրում «քաղաքական ընդդիմություն» կոչվածը թե՛ հասարակության, թե՛ իշխանությունների կողմից դիտարկվում է երկրի քաղաքական կյանքում որպես խիստ անհրաժեշտ տարր, որ կոչված է՝ իրական այլընտրանք դառնալու իշխանություններին, ընդդիմանալու նրանց կողմից առաջ քաշված վիճելի թեզերին, ծրագրերին, ինչպես նաև, որ ամենակարևորն է, դառնալու հասարակության բողոքավոր հատվածի ձայնը՝ բարձրագույն պետական մարմիններում: Չես գտնի որևիցե զարգացած երկիր, ձեռքբերումների հասած հասարակություն, ուր թերագնահատվի ընդդիմության ունեցած այն դրական դերակատարութունը, որի շնորհիվ է հենց հնարավոր եղել՝ հասնելու այն հանգրվանին, որին հասել են զարգացած ժողովրդավարություն ունեցող պետությունները:

Հայաստանը, եկե՛ք անկեղծ լինենք, երբեք էլ առանձնապես չի փայլել իր ժողովրդավարությամբ, «ընդդիմություն» հասկացությունը ոչ միանշանակ է ընդունվում ոչ միայն քաղաքական ուժերի, այլև, որ ամենակարևորն է, հասարակության կողմից, ինչն, անշո՛ւշտ, պայմանավորված է նույն այդ ընդդիմադիր կուսակցությունների ոչ միանշանակ գործելաոճով:

«Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունը, որն, ինչպես հայտնի է, Ազգային ժողովում ներկայացված ընդդիմադիրի համարում ունեցող հիմնական քաղաքական ուժերից մեկն է, բավական հետաքրքրիր ու ոչ միանշանակ գնահատականների արժանացած հետագիծ ունեցող կուսակցություններից է Հայաստանում: Ի սկզբանե հանդես գալով որպես իրական ընդդիմություն, փորձելով ռեալ կոնկուրենցիա ապահովել երկրի ներքաղաքական դաշտում՝ այս կուսակցությունը ժամանակի ընթացքում, սակայն, սկսեց թուլացնել իր դիրքերն ու դրսևորել անսկզբունքայնություն (Գագիկ Ծառուկյանի՝ կուսակցությունը լքելուց անմիջապես հետո):

Հայտնի իրադարձություններից հետո խիստ կարճ ժամանակ պահանջվեց, որպեսզի պարզ դառնա, որ ԲՀԿ-ի քաղաքական կարիերան թևակոխել է անկման փուլ, ու դրա ունեցած ժողովրդականության մակարդակը, թեկուզ սեփական մաշկից էլ դուրս գան, չի կարող գերազանցել անգամ սահմանված նվազագույն շեմը, և սա այն պարագայում, երբ հայտնի է, որ կուսակցությունը հայաստանյան քաղաքական դաշտում երբևիցե գործունեություն ծավալած հզորագույն ու ամենապոպուլյար քաղաքական ուժերից մեկն է եղել, որի հետևից գնացել են հարյուր հազարավորները, կուսակցություն, որի երբեմնի ղեկավարն ու ոգին հանդիսացող Գագիկ Ծառուկյանի շնորհիվ կարողացել էր գրավել հասարակության գերակշիռ հատվածի սիրտը՝ ստիպելով շարքային քաղաքացուն հավատալ վաղվա արևագալին (2012-ի խորհդրանական ընտրություններում ԲՀԿ-ն երկրորդն էր իր հավաքած ձայներով՝ իր թիկունքին ունենալով գրեթե կես միլիոնի հասնող ազգաբնակչության համակրանքի քվեն, որ քվեարկածների ընդհանուր թվի 30,12% է կազմում):

Ինչպես հայտնի է, հենց Գագիկ Ծառուկյանը դարձավ այն գործիչը ու, եթե կուզեք, միակն, ով, լինելով ժողովրդի կողմից աներկբա սիրո ու հարգանքի արժանացած անձնավորություն, որ իր կյանքով ու գործունեությամբ էր ապացուցել սեփական խոսքերի ու գործերի միջև եղող անքակտելի կապը, նոր շունչ բերեց քաղաքական դաշտ՝ հույս ներշնչելով պարզ քաղաքացուն, որ ամեն բան դեռևս առջևում է, որ ամեն բան չէ, որ կորած է. Հայաստանում բռնկվեց քաղաքական պայքարի հուրը, որի միակ այրողը դարձավ ինքը՝ Գագիկ Ծառուկյանը:

Համաձայնե՛ք, ամենևին էլ չափազանցություն չի լինի ասելը, որ ներկայիս ԲՀԿ-ն այժմ գտնվում է գրեթե ոչնչացված վիճակում՝ վերածված իշխանությունների պրիմիտիվ պրոյեկտի, որի նպատակը հասարակության ընդդիմադիր հատվածին հաջողությամբ մանիպուլյացիայի ենթարկելն է, կուտակված էներգիան ոչ ճիշտ ուղղությամբ ուղղորդելը. արդյունքում՝ անիմաստ ճղճղացող պատգամավորներ, բացառապես սեփական եսը շոյելուն ուղղված թեկնածուական ատենախոսություններ հիշեցնող ելույթներ, խիստ կասկածելի քաղաքական վարք:

Ժամանակի ընթացքում այնպիսի անսխալ տպավորություն ստեղծվեց, թե այս քաղաքական ուժը կա, գոյություն ունի բացառապես այն բանի համար, որպեսզի ընդամենը հնարավոր լինի աշխատանքով ապահովել մի քանիսին, որոնք կյանքում ինքնառեալիզացվելու համար ընտրել են ամենաբարդ ճանապարհը՝ քաղաքական գործունեության ուղին:

Այժմ, ըստ էության, մենք տեսնում ենք բզկտված, քայքայված մի ուժ, որի անդամներն այլ ելք չունեն, քան կրկին աղերսել Ծառուկյանին՝ գալու ու գլխավորելու ցիրուցան եղած այս կուսակցությունը. հասկանում են, որ եթե դա տեղի չունենա, կուսակցությունը չի կարող երազել խորհրդարանական ուժ մնալու մասին:

Փաստ է, եթե քաղաքական ուժը ցանկանում է կենսունակ լինել, եթե փափագում է սեփական մասնակցությունն ունենալ երկրի ապագայի կառուցման գործում, նախևառաջ պետք է հզոր լիդեր ունենա. հենց լիդերներն են դառնում կուսակցության հիմնական լոկոմոտիվն ու հասարակությանը հավատ ներշնչող ուժը. Ծառուկյանն այդ առումով անգերազանցելի է, անփոխարինելի, դա անկասկած…

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ