Լուսանցքում մնացածները…

Թեև Հայաստանի խորհրդարանում ընդդիմադիր ուժերի պակաս կարծես առանձնապես չկա, բայց դժվար թե գտնվի մեկն, ով համարձակվի բավարար համարել այն աշխատանքն ու դրա հետևանքով առաջ եկած արդյունքները, որ ցուցաբերում են այդ կուսակցությունները ոչ միայն Ազգային ժողովում, այլև հանրային հարթակում, ինչի պատճառը, թերևս, դրանց՝ հասարակության շրջանում այլևս ընդմիշտ անկում ապրած վարկանիշն է, ոչ պոպուլյարությունը:

Երբ 2002-ին Հայատանում Րաֆֆի Հովհաննիսյանը հիմնադրեց «Ժառանգություն» կուսակցությունը, սկզբնական սպասելիքները հասարակության շրջանում բավական բարձր էին: Ի դեմս Հովհաննիսյանի՝ մարդիկ տեսնում էին հայրենասեր մեկի, ով հայրենիք էր վերադարձել՝ երկրում ինչ-որ բան դեպի լավը փոխելու, հասարակ մարդկանց ձայնը դառնալու համար:

Եվ պետք է ասել, որ միգուցե ի զարմանս շատերի, 2007 թ. մայիսի 12-ի խորհրդարանական ընտրություններում այն ժամանակ դեռ քիչ հայտնի կուսակցությանը, այնուամենայնիվ, հաջողվեց ձեռք բերել 7 պատգամավորական մանդատ, ինչը թեպետ քիչ էր սեփական ծրագրերն ԱԺ-ում առաջ մղելու համար, բայց բավարար՝ հանրությանը ներկայանալու ու սեփական սկզբունքայնությունը հանրահռչակելու:

Բայց ինչպես և մյուս ընդդիմադիր հռչակվածների պարագայում, այնպես էլ «Ժառանգության» դեպքում կարճ ժամանակ պահանջվեց՝ հասկանալու համար, որ առանձնակի հույսեր սույն կուսակցության հետ կապելն անիմաստ է և, որ բացի ԱԺ-ում ճղճղալուց, արհեստական սկանդալներ հարուցելուց ուրիշ ոչինչ պետք չէ ակնկալել: 

Ու չնայած այս տարիների ընթացքում կուսակցությունն ու խորհրդարանական խմբակցությունը բազմիցս է փոփոխություններ կրել, մարդիկ են մտել ու դուրս եկել, բայց կուսակցության գործելաոճն այդպես էլ անփոփոխ է մնացել. շատ կարճ ժամանակահատվածում «Ժառանգությունը» հաջողությամբ կարողացավ տեղավորվել Սերժ Սարգսյանի գրպանում՝ դառնալով գրպանային ընդդիմության փայլուն օրինակներից մեկը մեր իրականությունում՝ չնայած այն բանին, որ կուսակցության անդամները հատկապես վերջին տարիներին ամեն կերպ փորձել են տպավորություն ստեղծել, թե խիստ արմատական են, հեղափոխական ու հանուն երկրում իշխանափոխության պատրաստ են զոհել նույնիսկ իրենց կյանքերը:

Ինչ խոսք, արդյունքի չհասնելու և ժողովրդական պայքարի ոգին կոտրելու հարցում «Ժառանգության» ունեցած հաջողությունները մեծապես պայմանավորված են նաև Հայաստանյան ընդդիմությանը մշտապես բնորոշ պառակտվածությամբ, քանի որ հազիվ թե հնարավոր լինի հիշել մեկ դեպք, երբ սկզբից մինչև վերջ «ընդդիմություն» կոչվածը միասնական հանդես գար, երբ դրա առաջնորդները կարողանային սեփական ամբիցիաները մի կողմ դրած լինեին ու իշխանությունների հետ նախնական պայմանավորվածությունների հասնելու արատավոր պրակտիկայից հրաժարված լինեին: 

Այնպիսի տպավորություն է, որ ընդդիմադիր կուսակցությունները կան, գոյություն ունեն հենց միայն այն բանի համար, որ կոտրեն հասարակության ընդդիմադիր հատվածի ոգին ու սկզբունքայնությունը. ժառանգությունն այդ առումով բացառություն չեղավ ու հիմա կանգնել են փաստի առաջ. դժգվար թե առաջիկա ընտրություններին կարողանան ԱԺ մտնել:

Արամ Հակոբյան