Սերժ Սարգսյանի հաճախորդները

Հիրավի, զարմանալի վայր է հայրենի խորհրդարանը. ինչ տեսակի գոյացության ասես, որ չես հանդիպի դրա պատերից ներս: Իսկ գոյացություններն այդ հանդես են գալիս ոչ միայն անհատ անձանց տեսքով, այլև առանձին վերցրած կուսակցությունների, որոնց գոյության փաստը նույնքան անտրամաբանական է, որքան այն կենսափիլիսոփայությունը, որ դավանում են դրանք՝ իրենց սկզբնավորման փուչ օրից:

Բայց դժվար թե հնարավոր լինի Աժ-ում գտնել նույնքան վարկաբեկված քաղաքական ուժ, կուսակցություն կամ խմբակցություն (ինչպես կուզեք՝ կոչեք), որ նույնքան ընկած լինի ժողովրդի աչքում, որքան ՕԵԿ-ն ինքն է: Ասում ենք «ՕԵԿ», որովհետև կուսակցության նոր անվանումը որևիցե կերպ չի կարող տեղավորվել այն տրամաբանության սահմաններում, որոնցում տարիներ ի վեր գործում է այս կուսակցությունը («վերածնունդ» եզրույթն աղավաղելուց զերծ ենք ցանկանում մնալ):

Բայց սույն քաղաքական ուժի՝ այս օրին հասնելը շատ ավելի երկար ու բարդ պատմություն ունի, քան առաջին հայացքից կարելի է պատկերացնել: Կուսակցությունն, ինչպես հայտնի է, 1998-ին է հիմնվել՝ այն տարիներին բավական երիտասարդ ու խոստումնալից թվացող Արթուր Բաղդասարյանի կողմից, ով, կարելի է ասել, նոր-նոր էր մտնում մեծ քաղաքականություն: Խնդիր ունենալով սեփական տեղը գտնել հայաստանյան ներքաղաքական դաշտում, ուր, ինչպես հայտնի է, գրեթե անհնար է գործունեություն ծավալել՝ առանց իշխանությունների համաձայնությունը կանխավ ստանալու, կարճ ժամանակ պահանջվեց, որպեսզի կուսակցությունը կարողանար հարմարվել հայաստանյան ռեալներին ու բավական սահուն կերպով տեղավորվել իշխանությունների գրպանում. սկզբից մինչև վերջ սույն քաղաքական ուժը հանդիսացել է իշխանությունների նախագիծը, ինչի դիմաց մի քանի անգամ պարգևատրվել է նույն այդ իշխանությունների կողմից՝ տարբեր ժամանակահատվածներում իշխանությունների հետ մտնելով կոալիցիոն դաշինքների մեջ:

Բայց ամենահետաքրքրական պահը՝ սույն կուսակցության կենսագրության մեջ, դրա աշխարհաքաղաքական կողմնորոշման հարցն է: Ի սկզբանե հանդես գալով որպես թիվ մեկ արևմտամետ քաղաքական ուժ՝ 2008-ի հայտնի իրադարձություններից հետո ՕԵԿ-ը հաջողացրեց վերածվել Հայաստանում գրեթե բացառապես ռուսական շահերը ներկայացնող միավորի ու այնպես կերպարանափոխվել, որ թվում է՝ ոչ թե գործ ունենք Անգլիայի երեկվա բարեկամի, այլ, ասնեք, Կրեմլի փոքրիկ մասնաճյուղի հետ («Հայկական Վերածնունդն», ինչպես հայտնի է, Ռուսաստանում սեփական ֆիլյալներն ունի ու որպես իր գերնպատակ է հայտարարել հայ-ռուսական բարեկամության ընդլայնումը):

Ասել կուզի՝ հիմնական արատը, որ բնորոշ է այս կուսակցությանը, սկզբից մինչև վերջ, անսկզբունքայնությունն է, «որտեղ հաց, այնտեղ կաց» անհեռանկարային կենսափիլիսոփայությունը, ինչի արդյունքում սրանց ժողովրդական վարկանիշը զրոյից էլ ցածր է, իսկ անունը՝ պախարակելի, չնայած այն բանին, որ կուսակցությունը ներկայացնող պատգամավորների խորհդարանական գործունեությունը մշտապես աչքի է ընկել մեծ ակտիվությամբ:

Իսկ, թե որոնք են պատճառները՝ մեր Աժ-ի նման խայտառակ պատկերի, կարծում ենք՝ երկար-բարակ բացատրելն անիմաստ է. իշխանությունների՝ ամեն գնով քաղաքական դաշտը մոնոպոլիզացնելու անհագուրդ ձգտումն է, ինչի հետևանքով երկրում ստեղծվել է մի իրավիճակ, երբ, պայմանական ասած, առանց ջունգլիի արքայի առաջ խոնարհվելու, և ոչ մի կենդանի շունչ չունի իրավունք գոյության ու որսի, ինչի դերում էլ հենց հանդես է գալիս ժողովուրդը…

Սարգիս Պապյան