Դեսանտ՝ նախագահականից…

Չնայած Հայաստանը փոքր երկիր է՝ սահմանափակ բնակչությամբ, բայց այստեղ, ինչպես հայտնի է, կուսակցությունների պակաս առանձնապես չկա: Այս առումով Հայաստանի քաղաքական դաշտի ամբողջ ողբերգությունը կայանում է նրանում, որ կուսակցությունների նմանօրինակ առատությունը պայմանավորված է ոչ թե գաղափարների կամ գաղափարակիրների չտեսնված առատությամբ, այլ իշխանությունների՝ քաղաքական դաշտը պառակտելուն ու ջլատելուն ուղղված քաղաքականությամբ, երբ առաջնորդվելով «բաժանի՛ր, որ տիրես» հայտնի ասույթով՝ արվում է ամեն բան՝ ջլատելու հասարակությանն ու թուլացնելու ընդդիմադիր ընտրազանգվածի պոտենցյալն առաջիկա ընտրություններին:

Նրանք, ովքեր ուշադրությամբ հետևում են Հայաստանի ներքաղաքական անցուդարձին, նկատած կլինեն, որ այս բանաձևը հատկապես կիրառելի է դարձել վերջին շրջանում, երբ մեկը մյուսի հետևից ծնունդ են առնում «ընդդիմադիր» կուսակցություններ, որոնց դրածո առաջնորդները, ձևանալով խիստ կատաղի, փորձում են ոչ միայն անձնական կարիերա անել, այլև ձեռքի հետ էլ ծառայություններ մատուցել նրանց, որոնց որոշման ու հրահանգի շնոհիվ է, որ կարողացել են կյանքում հասնել ինչ-ինչ բարձունքների. «Լուսավոր Հայաստան» կոչվող երիտասարդ քաղաքական ուժն՝ Էդմոն Մարուքյանի գլխավորած, փայլուն կերպով տեղավորվում է վերոհիշյալ տրամաբանության մեջ:

Ինչպես հայտնի է, 2015-ի վերջերին հիմնադրված այս կուսակցությունն իր հիմնադրման առաջին իսկ օրվանից սկսեց հանդես գալ հայտարարություններով, երբ թվում էր՝ ևս մի քանի օր, ու Հովիկ Աբրահամյանի վերջը գալու է: Իր շարքերում ունենալով բավական ինտելեկտուալ անձանց՝ կուսակցությունն այս կարճ ժամանակահատվածում կարողացավ քիչ թե շատ ձևավորել եվրոպական արժեքներով առաջնորդվող կուսակցության յուրատեսակ իմիջ՝ ոմանց մոտ ստեղծելով տպավորություն, թե նպատակը Հայաստանը եվրոպականացնելն ու բարեփոխելն է, երկրում եվրոպական արժեքների հաստատումը, ազատագրումը կլանային քաղաքական ու տնտեսական համակարգից և այլն, գաղափարներ, որոնք, ինչպես հայտնի է, կոռուպցիայի ու ամենաթողության մեջ թաթախված մեր երկրում չեն կարող պոպուլյար չհամարվել:

Պետք է նշենք, որ կուսակցությունը բավական ակտիվ է իրեն դրսևորում նաև առաջիկա ՏԻՄ ընտրություններին նախորդող գործընթացներում, հանդես գալով սեփական թեկնածուով` հոկտեմբերի 2-ին Վանաձորում կայանալիք ՏԻՄ ընտրություններում՝ ի դեմս Լոռու մարզային խորհրդի անդամ Քրիստ Մարուքյանի, ինչպես նաև սատարելով «ԳԱԼԱ» կուսակցությանը Գյումրիում: Մի խոսքով՝ Մարուքյանն անում է ամեն բան՝ թունդ ընդդիմադիր երևալու համար:

Թե որքանով կարող է Մարուքյանի ստեղծած քաղաքական միավորը ռեալ այլընտրանք դառնալ ասենք նույն ՀՀԿ-ին, ավել-պակաս բարբառելը, կարծում ենք, անիմաստ է: Ֆենոմենալ վերլուծական կարողությունների տեր պետք չէ լինել՝ հասկանալու համար, որ Մարուքյանը, յուր կուսակցության ձեռքը բռնած, հրե հավք էլ դառնա, զուտ ֆիզիկապես չի կարողանալու դիմակայել պետական մեքենայի այն ոտնձգություններին, որոնք առաջիկա ընտրություններում ակնկալվում են բոլոր ուղղություններով:

Իսկ այս դեպքում մի շատ տրամաբանական հարց է առաջանում, եթե Մարուքյանը, հրաշալիորեն տեղյակ լինելով իր ու իր կուսակցության սուղ հնարավորությունների սահմանագծին, գնում է կուսակցություն բացելու ճանապարհով, ապա հատկապես ի՞նչ ակնկալիքով է դա անում, մի՞թե, այնուամենայնիվ, մարդկանց էշի տեղ դնելու. մեզանում, բարեբախտաբար, հիմարներ չկան ու շատ լավ ենք հասկանում՝ ով ինչ նպատակներ է հետապնդում ու մեղքերով պղտորված այս ջրում ինչ չափի ձուկ է ցանկանում բռնել. պետք է ասել՝ Մարուքյանի հավակնություններն այս առումով մեծ չեն…

Ինչ խոսք՝ Մարուքյանը ամենևին էլ միակը չէ, ով դաշտում գործուղղվել է Բաղրամյան 26-ի հանձնարարականով. այդպիսիք գրեթե բոլորն են՝ մեծից փոքր, որոնց նպատակը մեկն է՝ ազնվորեն ու հավատարմությամբ ծառայել Սերժ Սարգսյանին՝ հավերժացնելով նրա իշխանությունը:

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ