Երբ ճառասացները շատ են, զանգ կախողները՝ քիչ...

Գաղտնիք չէ, որ ներկայումս մեր երկրի քաղաքական-կուսակցական գունապնակն այնքան խայտաբղետ է, որ շատ հաճախ չես էլ կարողանում տարբերել կամ զանազանել, թե հասարակությանը հայտնի այս կամ այն դեմքը որ կուսակցության տիրակալ է իրեն հասցրել հռչակել. մի բուռ երկրում 70-ից ավել կուսակցություն ունենալու «խերն» էլ սա պետք է լիներ…

Երբ 2015-ի մայիսին Տիգրան Ուրիխանյանը պաշտոնապես հայտարարեց «Ալյանս» կուսակցության ստեղծման մասին, շատերի մոտ տպավորությունն այնպիսին էր, որ Ուրիխանյանը, պայմանավորված ԲՀԿ-ից իր դուրս գալով, բացառապես անգործ չմնալու ու ժամանակ-առժամանակ իր մասին ժողովրդին հիշեցնելու համար ձեռնամուխ է եղել ցենտրիստական ուժի հիմնադրմանն ու փորձում է հերթական անգամ իր տեղը գտնել Հայաստանի քաղաքական արևի տակ:

Ու չնայած գրեթե իր հիմնադրման սկզբից կուսակցությունն այս ամեն կերպ փորձեր է անում՝ ինտերգրվելու քաղաքական հանրության շարքերում, բայց պետք է ասել, որ դա նրա մոտ դեռևս այնքան էլ լավ չի ստացվում. մարդիկ հոգնել են այլազան գաղափարախոսական թեզեր հնչեցնող քաղաքական դեմքերից ու այլևս ոչ մեկի հետ՝ առանձնակի հույսեր չեն կապում:

Իսկ հարցը, թե կուսակցությունը որքանով է եղանակ ստեղծում քաղաքական դաշտում կամ որքանով կարող է թեկուզ ապագայում հավակնել այդ դերին, այդպես էլ մնում է օդում կախված, քանի որ ենթադրել, թե գեղեցիկ խոսելով կամ գաղափարախոսական ճառեր արտասանելով հնարավոր կարող է լինել երկրում իրավիճակ փոխել, միամտություն կլիներ՝ մանավանդ, որ խորհրդարանական ուժ էլ չէ:

Իհարկե, պնդել, թե այս մեկ և կես տարվա ընթացքում Ուրիխանյանի կուսակցույունը հասցրել է մահացու մեղքերի մեջ ընկնել ու, ասենք, իր դավաճանական քայլերով հուսախաբ անել միլիոններին, ոչ մի կերպ չենք կարող, բայց և ասել, թե Ուլիխանյանի կուսակցության՝ քաղաքական դաշտ մուտքով մեր հասարակությունը կարող է լիահույս լինել, թե հանձին «Ալյանսի» ձեռք է բերել իշխանությունների դեմ անխոնջ մարտիկի («Ալյանսն» իրեն հռչակել է՝ ընդդիմադիր), ևս անհնար է. մարդիկ դեռևս կայացման լուրջ խնդիր ունեն:

Այսքանից հետո մի շատ բնական հարց է ծագում. ո՞րն է իմաստը՝ նոր քաղաքական ուժ հիմնադրելու: Այս հարցի պատասխանը, պետք է ասել, երկու կողմ ունի: Նախ, եթե երևույթն այս դիտարկենք կարճաժամկետ հեռանկարում՝ ակնհայտ է դառնում, որ Հայաստանում ներկայումս իշխող դարձած ներքաղաքական բարքերի ու վայ ավանդույթների ֆոնին ինչ-որ ցենտրիստական կուսակցություն հիմնելը կա՛մ սեփական անձը գերագնահատելու արդյունք կարող է դիտարկվել, կա՛մ ժամանակից շուտ թոշակի չանցնելուն ուղղված անհույս քայլ:

Մյուս կողմից, երկարաժամկետ հեռանկարի տեսանկյունից՝ Ուրիխանյանի քայլը կարող է անգամ ստրատեգիական որակվել. Ուրիխանյանն, ամենայն հավանականությամբ, փորձում է պատրաստվել քաղաքական սերնդափոխության, որ երբ պահը գա, ու հները գնան, ինքը տեղում լինի՝ փոխարինելու նրանց, որոնց քննադատաությամբ հաճախ է հանդես գալիս: Այսինքն՝ մարդը լուծում է սեփական կարիերային վերաբերող պարզագույն հարցեր՝ չվարանելով, սակայն, ձեռքի հետ էլ մարդկանց հույս տալ՝ իրենք են իրական այլընտրանքը երկրում տիրող արատավոր համակարգից ծնունդ առած կուսակցությունների, որոնց մեծամասնությունից ժողովուրդը, պարզապես, զզվում է:

Թե որքանով կհաջողվի Ուրիխանյանին իրապես կայացնել սեփական կուսակցությունն ու խուսափել ժողովրդի կողմից պառակտիչ որակվելու անփառունակ հեռանկարից՝ կարող է ցույց տալ միայն ժամանակը, բայց այն, որ Հայաստանում ցանկացած բան կայացնելը գերմարդկային ջանքեր է պահանջում, անվիճելի է. մեր երկիրը վաղուց քաղաքական անապատի է վերածվել, ուր միայն փուշ ու տատասկ է բուսնում:

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ