Կարեն Կարապետյանը բացահայտում է իր բուն նպատակը…

Այն, որ 5-րդ գումարման Ազգային ժողովի վեցերորդ նստաշրջանի ամենասպասված իրադարձությունը պետք է դառնար նորանշանակ վարչապետ Կարեն Կարապետյանի այցը ԱԺ, կասկածի տեղիք չէր տալիս. այցը սպասված էր ոչ միայն պատգամավորների ու լրագրողների, այլև, թերևս, հասարակության ամենալայն շերտերի համար: Ամենակարևորը, որ ներկայումս ողջ երկրին հետաքրքրում է, այն կարևորագույն հարցի պատասխանն է, թե ինչ կարելի է կամ ինչ պետք է ակնկալել նոր վարչապետից, և թե հատկապես ինչ գործիքակազմեր է պատրաստվում նա երկրում ներդնել՝ իր իսկ խոսքերով՝ շատ ծանր վիճակում գտնվող տնտեսությունը ոտքի կանգնեցնելու համար:

Այս օրերին, երբ գրեթե բոլոր քննարկումների, վերլուծականների, մտորումների հիմնական թեման Կարապետյանի՝ երկրի վարչապետ նշանակվելն է դարձել, հնչող կարծիքների պակաս կարծես չի զգացվում: Պետք է խոստովանել, որ վերլուծաբանների ու ոլորտին տիրապետող փորձագետների որոշակի շրջանակներում իշխող կարծիքն այնպիսին էր, որ Կարապետյանի՝ վարչապետ դառնալուն անմիջապես կամ աստիճանաբար կարող են հաջորդել բավական կոշտ քայլեր, որ կամա-ակամա կարող են և անհարկի խառնաշփոթ առաջացնել ողջ պետական համակարգում՝ որոշակի ցնցումների մեջ գցելով երկիրը:

Եվ ահա Կարապետյանը, Ազգային ժողովում կառավարության հետ հարցուպատասխանից հետո լրագրողների հետ ունեցած իր կարճատև ճեպազրույի ընթացքում վերահաստատել է Աժ-ում իր իսկ կողմից հնչած այն թեզը, որ ինքն երբեք անձերի խնդիր չի դրել ու չի դնելու: Մասնավորապես՝ նա շեշտել է, որ չի պատրաստվում որևէ մեկից բիզնես խլել, մարդկանց տարբերակել ըստ կուսակցական պատկանելիության՝ հիմնական շեշտադրումը դնելով անհատի պրոֆեսիոնալիզմի վրա՝ սկզբունքներ, որ, անկեղծ լինենք, արդեն բավական երկար տարիներ է՝ մեր երկրում մոռացված են, առհամարհված:

Այսպիսով, եթե փորձում ես հասկանալ այն մեսիջների բովանդակությունն ու էությունը, որ սեպտեմբերի 14-ին հնչեցին վարչապետի շուրթերից, ապա պարզ կդառանա, որ Կարապետյանն իր հետ բերելու է ոչ միայն նոր շունչ ու նոր մոտեցումներ՝ վաղուց անլուծելի թվացող խնդիրներին վերջնակ լուծում տալու, այլև, որ շատ կարևոր է, կառավարման նոր տրամաբանություն, եթե կուզեք՝ միանգամայն նոր փիլիսոփայություն, որ վաղուց բնորոշ է զարգացած երկրներին. Կարապետյանի բուն նպատակը նոր ու աշխատող սիստեմ ստեղծելն է լինելու, որի հիմքում ընկած է լինելու օբյեկտիվիզմը, ռեալիզմը: Ինչ է դա նշանակում: Դա նշանակում է, որ Կարապետյանն իր առաջ խնդիր չի դնելու՝ հներին անպայմանորեն, ինչ էլ լինի նորերով փոխարինելու, անհատական օգտագործման օլիգարխներ ստեղծելու՝ ներկաներին ապօրինաբար ունեզրկելու ճանապարհով, կառավարություն կազմելիս ԽԾԲ-ական փիլիսոփայությունը նորովի կյանքի կոչելու:

Կարապետյանի համար ընդունելի է լինելու ցանկացածն, ով իր տեղում է՝ բառիս բուն ու անուղղակի իմաստով, ով իր պաշտոնին չի հայտնվել՝ բացառապես մեկի քույրն, եղբայրը կամ հորաքրոջ փեսան լինելու սուբյեկտիվ հանգամանքով պայմանավորված: Ինչ վերաբերում է օլիգոպոլյաների դեմ պայքարին, ապա պետք է ասել, որ Կարապետյանի մոտեցումն այս հարցում ևս դրակոնյան չէ. եթե կան չարաշահումներ ու արհեստական հիմքի վրա ստեղծված օլիգոպոլյաներ, ապա դրանք պետք է վերանայվեն, իսկ այն մոնոպոլյաները, որոնք բնական են՝ պայմանավորված մեր երկրի առանձնահատկություններով, կարող են և մնալ, միայն թե պետք է չչարաշահվեն, պետք է չդառնան իսկական պատուհաս՝ ժողովրդի գլխին:

Այն փաստը, որ մեր երկրի գլխին կուտակված խնդիրները հենց համակարգային բնույթ ունեն, անվիճարկելի ճշմարտություն է. Հայաստանում ստեղծվել է մի արատավոր համակարգ, որում, ով էլ ուզում ես եղիր, ինչ բարի նպատակներ էլ ուզում ես հետապնդիր, չես կարող դրանք ռեալիզացնել, կյանքի կոչել, քանի որ իսկույն կփոշիացվես, ու քեզ կուլ կտան:

Հետևաբար՝ Կարապետյանի թիվ մեկ խնդիրը լինելու է ոչ թե առանձին անձերի դեմ պայքարը, որից օգուտ չկա, այլ՝ նոր համակարգ կայացնելը, որն, ինչպես աշխարհի բազմաթիվ երկրների պատմությունն է վկայում, միակ իրական հակաթույնն է՝ ընդդեմ կոռուպցիայի, ամենաթողության ու արատավոր բարքերի:

Դավբիթ ԲԱԲԱՆՈՎ