Կարեն և Սամվել Կարապետյանների խոստումը. 5 մլրդ դոլարի ներդրում՝ առաջիկայում...

Հայաստանում սկիզբ առած պրոցեսները հետզհետե թևակոխում են առավել վճռորոշ փուլ, ու կարծես հեռու չեն այն ժամանակները, երբ հայաստանյան հանրությունը կարող է ականատես դառնալ մի շարք անակնկալների, որոնցից շատերը գուցե և սպասված լինեն:

Այս ամենն, իհարկե, պայմանավորված է Կարեն Կարապետյանի՝ ՀՀ վարչապետ դառնալու փաստի հետ, որ խոստանում է լրջագույն փոփոխություններ բերել իր հետ:

Ըստ մեր տեղեկությունների՝ Հայաստանի տնտեսությունում առաջիկայում լրջագույն տեղաշարժեր են սպասվում. Կարեն Կարապետյանը, որն, ինչպես հայնի է, սերտագույն կապերի մեջ է գտնվում «Տաշիր» գրուպի սեփականատեր Սամվել Կարապետյանի հետ, խոստացել է տեսանելի ապագայում 5 մլրդ դոլարի հասնող ներդրումներ ապահովել վերջինիս օժանդակությամբ՝ այդպիսով երկրորդ շնչառություն հաղորդել կիսամեռ վիճակում գտնվող մեր տնտեսությանը:

Անշո՛ւշտ, կարծել, թե այս ամենը կարող է արդյունք լինել բացառապես Կարապետյանների կողմից ցուցաբերվող բարի կամքի, անթույլատրելի միամտություն կլիներ, քանի որ անգամ պարզամիտներն են տեղյակ՝ առանձնապես խոշոր չափերի հասնող գումարների արտահոսքը՝ մի երկրից մյուսը, ոչ մի կերպ չի կարելի նույնականացնել ասենք արտաքին աշխարհից եկող տրանսվերտների հետ. այստեղ խառն է մեծ քաղաքականության մատը:

Այն, որ Կարեն Կարապետյանը մեկն է, ում Մոսկվան վստահում է, հայտնի իրողություն է. Կարեն ու Սամվել Կարապետյանները հրաշալի հարաբերությունների մեջ են ռուսական քաղաքական վերնախավի ամենավառ անհատնեի հետ, հանգամանք, որ, խոշոր հաշվով, ընկած է լինելու այն հսկայական ներդրումների հիմքում, որ սպասվում է առաջակիայում: Իսկ հարցը, թե եթե Մոսկվան այդքան բարի է, ապա ինչու թույլ չէր տալիս, որ Ռուսաստանից խոշորածավալ կապիտալաներդրումներ արվեին Հայաստանում նախորդ տարիներին (նույնիսկ ապրիլյան պատերազմի ժամանակ Ռուսաստանից Հայաստան փոխանցվող օգնությունների փոքրածավալ լինելն է փաստում այս հարցում ՌԴ ժլատությունը), արդեն իսկ կարելի է փակված համարել, քանի որ ակնհայտ է՝ ռուսները չէին վստահում Աբրահամյանի կառավարությանն ու նրան հայ-ռուսական բարեկամության վստահելի երաշխավոր չէին համարում, ինչի պատճառը,  ինչ խոսք, Աբրահամյանի՝ սեփական աշխատանքի հանդեպ ունեցած մակերեսային վերաբերմունքն էր, անվստահելի գործընկեր լինելն ու մի շարք արտաքին հանգամանքներով պայմնավորված գործոնները, որոնք, դատելով վերջին շրջանում տեղի ունեցող իրադարձություններից, հետզհետե հաղթահարվում են:

Հայտնի է, որ փողը կապիտալիստական աշխարհում, որում ապրում է մարդկության բացարձակ մեծամասնությունը, այն կարևորագույն գործիքներից է, որ հանդես են գալիս սեփական ազդեցությունն այլ երկրների վրա տարածելու ու այդպիսով դրանք կառավարելի ու կանխատեսելի դարձնելու դերում. փողը, եթե կուզեք, 21-րդ դարի ջրածնային ռումբն է, աշխարհում թափ ու կշիռ ունենալու անփոխարինելի միջոց: Իսկ որպեսզի կապիտալաներդրումը ծառայի իր բուն նպատակին, հարկավոր է, որպեսզի այն մարդը, ով անմիջական պատասխանատուն է տնտեսական քաղաքականության համար, վստահելի լինի, «քամուն չտա» ու չթալանի այն միջոցները, որ դիցուք՝ նույն Ռուսաստանը մտադրվել է ներդնել Հայաստանում:

Ուստի, այս ամենից պետք է եզրակացնել, որ երկար տարիներ հայաստանյան տնտեսության ծանրագույն վիճակում գտնվելու հանգամանքը պայմանավորված է եղել Աբրահամյանի՝ մեր երկրի արտաքին գլխավոր գործընկերոջ հետ լեզու չգտնելու ու վստահություն չվայելելու հանգամանքով՝ խնդիր, որն այլևս հաղթահարված պետք է համարել Կարապետյանի քաղաքական դաշտ մտնելով: Ուշագրավ է, որ ի տարբերություն նույն Արևմուտքի, ռուսները նախընտրում են ռեալ ներդրումների քաղաքականությունը, որը, պետք է ասել, մեզ համար շատ ավելի ձեռնտու տարբերակ է:

Անժխտելի է՝ մեր երկիրը թևակոխել է լրջագույն փոփոխությունների մի շրջան, երբ վերանայվելու են ոչ միայն ներքաղաքական կյանքի կանոններն, այլև՝ արտաքին, ինչն, անշուշտ, մեծապես պայմանավորված է գերտերությունների՝ աշխարոհւմ ու, մասնավորապես, մեր տարածաշրջանում ունեցած լրջագույն աշխարհաքաղաքական շահերի բախմամբ. խելացի լինենք ու հնարավորինս օգտվենք ստեղծված իրավիճակից…

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ