Պարզ ճակատով...

Գաղտնիք չէ, որ 2017-ի խորհրդարանական ընտրություններին ընդառաջ հայաստանյան քաղաքական դաշտում սկսել են ընթանալ բավական լուրջ պրոցեսներ, որոնք գալիս են՝ ուրվագծելու ապագայի քաղաքական դաշտն ու ադապտացնելու երկիրը այն նոր իրականությանը, որ առաջանալու է ընդամենը մի քանի ամիս անց: Այս ամենի հետ կապված՝ այժմ լրջագույն հարց է դարձել այն, թե ինչպես պետք է տնօրինել կամ ինչպես պետք է վարվել այն ընտրազանգվածի հետ (ըստ համապատասխան գնահատականների՝ 40-50%), որ, փաստացի, որակվում է՝ դեռևս չկողմնորոշված, որի հետ պետք է համապատասխան աշխատանք տանել՝ փաստելու սեփական քաղաքական սկզբունքների ճշմարտացիությունը:

Եվ ահա այստեղ է, որ կրկին, ինչպես մասնագիտական, այնպես էլ որոշակի հասարակական-քաղաքական շրջանակներում սկսում է հոլովվել Գագիկ Ծառուկյանի անունն ու իր՝ քաղաքականություն վերադառնալու հարցը, որը վերածվել է առաջնային հարցադրումներից մեկը մեր քաղաքական իրականության պայմաններում:

Ուստի՝ այս իրողության հետ կապված՝ ոմանք, ըստ էության, ելնելով ինչ-ինչ նպատակներից, կրկին ասպարեզ են իջեցնում Ծառուկյանի՝ 2015-ի սկզբներին քաղաքական դաշտից հեռանալու հանգամանքը՝ դարձնելով սույն փաստը անհարկի շահարկումների առարկա, թե, բա չեք ասի, Ծառուկյանը ոչ թե ինքնակամ է լքել քաղաքականությունը, այլ նրան ստիպել են դա անել:

Այն, որ քաղաքականությունը մարդկային գործունեության այն ասպարեզներից մեկն է, որին մշտապես բնորոշ է պայքարն ու սեփական սկզբունքների համար կռիվը, նորություն չէ: Բայց ցավալին այն է, որ ոչ միշտ է և ոչ բոլորի կողմից է, որ պահպանվում են քաղաքական էթիկայի նորմերը. հաճախակի են դարձել այնպիսի երևույթները, երբ որոշներ, բնականաբար, ելնելով բացառապես սեփական նեղ շահերից, սկսում են ասպարեզ իջեցնել կեղծ թեզեր ու անհիմն ենթադրություններ, որ նպատակ ունեն՝ «ցեխ շպրտելու» մարդկանց ուղղությամբ, որոնք, ասենք ի տարբերություն շատերի, հսկայական հեղինակություն են վայելում ժողովրդի շրջանում ու որևիցե խնդիր չունեն ինքնահաստատվելու:

Ուստի՝ ուզած-չուզած պետք է ենթադրել, որ նրանք, ովքեր համառորեն շրջանառության մեջ են դրել Ծառուկյանին ստիպողաբար քաղաքականությունից հեռացնելու թեզը, կա՛մ տառապում են թուլամտությամբ (սկլերոզ), կամ, պարզապես, ապատեղեկատվություն են տարածում: Հիշեցնենք՝ Ծառուկյանի՝ քաղաքականությունից հեռանալը բացառապես ինքնիշխան որոշման արդյունք է եղել, վճիռ, որ մարդը կայացրել է՝ այդ ժամանակ երկրում ստեղծված պայթյունավտանգ իրավիճակն է՛լ ավելի չսրելու մղումից ելնելով. չի ցանկացել մարտի մեկի դեպքերի կրկնություն, չի կամեցել պատճառ դառնալ քաղաքացիական բախումների (իսկ այն, որ նման բան կարող էր տեղի ունենալ, կարծում ենք, ոչ ոք չի կասկածում): Ինչպես ինքն էր այս առիթով նշել, իր համար թանկ է քաղաքացիներից յուրաքանչյուրի կյանքն ու արժանապատվությունը: Ոչ մի նպատակ չի կարող արդարացնել նույնիսկ մեկ անմեղ մարդու արյուն: Թե՛ իշխանության, թե՛ ընդդիմության խնդիրն է չանցնել ողջամտության սահմանը: Բոլոր խնդիրները պետք է լուծվեն խաղաղ, օրինական, քաղաքական ճանապարհով: Համաայնե՛ք՝ միանգամայն սթափ դատողություն…

Բայց որքան էլ որոշ չարակամներ փորձեն «ձվի մեջ մազ փնտրել», վստահ ենք՝ ոչինչ չի ստացվելու, քանի որ գործ ունեն մեկի հետ, ով միշտ պարզ ճակատով է հանրությանը ներկայացել, ով երբեք կեղտոտ քաղաքական խաղերի ու անդրկուլիսյան պայմանավորվածությունների մեջ չի մտել ու, ի տարբերություն ոմանց, հօդս չի ցնդեցրել այն վստահությունն ու համատարած սերը, որ մշտապես վայելել է ժողովրդի շրջանում. ժողովուրդն իմաստուն է, նրան անհնար է մոլորեցնել…

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ