Բացառությամբ միասեռականության գաղափարախոսությունը, յուվինալ օրենքն առաջ տանելու, մյուս ծրագրերն հօգուտ երկրի են եղել

Հարցազրույց «Հանուն կայուն մարդկային զարգացման» ասոցիացիայի/ UNEP ազգային կոմիտեի նախագահ, աշխարհագրական գիտությունների դոկտոր, Միջազգային էկոլոգիական ակադեմիայի իսկական անդամ Կարինե Դանիելյանի հետ:

- Տիկին Դանիելյան, անկախության անցած 25 տարում, ըստ Ձեզ, որո՞նք են Հայաստանի Հանրապետության ձեռքբերումները քաղաքացիական հասարակության ոլորտում:

-Կարծում եմ, որ քաղաքացիական հասարակությունն ինքը մեր ձեռքբերումներից մեկն է: Ձեռքբերում է այն, որ փաստորեն ձևավորվել է քաղաքացիական հասարակություն, և դրա շարժիչ ուժը հասարակական կազմակերպություններն են: Չեմ կարող ասել, թե բոլորի ծրագրերին, գաղափարախոսությանը համամիտ եմ, համաձայն եմ, բայց նրանց մեծ մասը, կարծում եմ, տարբեր ոլորտներում աշխատում է ի օգուտ ժողովրդի, ի օգուտ երկրի: Այս առումով, իրոք, ձեռքբերում է, այլ հարց է, թե որքանո՞վ ենք կարողանում ազդել իրավիճակի վրա: Ցավոք, մեր ազդեցության տոկոսը բավականին ցածր է, բայց ինչքան որ կարողանում ենք, աշխատում ենք արդյունքների հասնելու համար, համենայն դեպս, ազատ խոսքը հնչում է, մեր կարծիքն ազատորեն արտահայտում ենք, ծրագրեր իրականացվում են:

Հաճախ է արտահայտվում այն կարծիքը, թե դրսի դոնորները, ֆինանսավորողներն ինչ ուզում են, այն էլ անում են ՀԿ-ները: Սակայն, բացառությամբ մի քանի ծրագրերի, որոնք ինձ համար ընդունելի չեն, օրինակ, միասեռականության գաղափարախոսությունն առաջ տանելը, յուվինալ օրենքի առաջ տանելը, մյուս ծրագրերը, որոնք իրականացվել են, իմ կարծիքով, ի օգուտ երկրի են եղել: Մենք վերջերս մի մեծ ծրագիր էինք անում ՄԱԿ-ի, Հայաստանի կառավարության և հասարակական կազմակերպությունների հետ և, իրոք, զարմացել էինք, թե միջազգային կառույցների աջակցությամբ ինչքան դրական գործ է արվել և պետական կառույցների, և հասարակական կառույցների կողմից էկոլոգիական ոլորտում, կանաչ էկոնոմիկայի զարգացման ոլորտում: Միայն թե, ցավոք, դրանք մնում են որպես առանձին պիլոտային ծրագրեր և համակարգային չեն դառնում: Մենք հիմա փորձում ենք դրանք, այդպիսի ծրագրերը դարձնել համակարգային:

- Ի՞նչ հիմնախնդիրներ կան հասարակական հատվածում:

- Չնայած որոշում է ընդունվել, որ բոլոր նախարարություններին առընթեր ստեղծվեն հասարակական խորհուրդներ, և, որքան տեղյակ եմ, գրեթե բոլորին առընթեր այդ խորհուրդներն արդեն ստեղծվել են, կան, բայց շահերի բախում է տեղի ունենում, որովհետև երկրի գործող համակարգը, որը, հույս ունեմ, առաջիկայում կփոխվի, օլիգարխիկ, որոշ հարցերում քրեական համակարգ է: Դու ինչքան ուզում ես լավ գործեր անել հօգուտ երկրի, միևնույն է, գործող համակարգի հետ շահերի բախում է ստացվում: Հիմնական խնդիրը դա է: Բնապահպանության նախարարությանն առընթեր այդ խորհրդում զեկուցում ենք և այլն, բայց բնապահպանության նախարարությունը որքանո՞վ կարող է քաղաքաշինության նախարարության, շինարարության, քաղաքաշինության վրա ազդել, սա արդեն հարց է: Օրինակ, ես բնութնախարարությանն առընթեր հասարակական խորհրդում զեկուցեցի, թե ինչքան սխալ է գնում մեր քաղաքաշինությունը և այլն, իրենք բոլորը համաձայնեցին, բայց քաղաքաշինության նախարարության հետ և, ընդհանրապես, միջգերատեսչական համագործակցությունը շատ թույլ է: Բնապահպանությունն այդքան ուժ չունի, որ ազդի մյուսների քաղաքականության վրա:

- Երկրում գործող բոլոր հասարակական կառույցնե՞րն են, որ հավատարիմ են իրենց առաքելությանը և ծառայում են դրան, թե՞ կան նաև հինգերորդ շարասյան դեր կատարող կառույցներ, որոնք հետապնդում են մութ նպատակներ, այդ թվում նաև' քաղաքական, որը ՀԿ-ների գործառույթների մեջ չի մտնում:

- Ես այդպիսիններին պարզապես չգիտեմ, միգուցե կան, բայց ես նրանց չեմ հանդիպել, նրանց հետ չեմ առնչվել: Ուղղակի կան հասարակական կազմակերպություններ, որոնց առաքելությունն ինձ համար խորթ է:

Հարցազրույցը' Արթուր Հովհաննիսյանի