Ռուբեն Հայրապետյանի ֆուտբոլային մենաշնորհը

Երեկ երեկոյան տասնյակ հազարավոր հայաստանցիներ տխուր զգացողություն ունեցան հանրապետական մարզադաշտում ականատես դառնալով ֆուտբոլի ազգային հավաքականի անփառունակ պարտությանը, ֆիասկոյին:

Այս ապրումները հաստատապես միայն մարզական ցուցանիշներով պայմանավորված չեն, և խնդիրը սոսկ այն չէ, որ մեր հավաքականը սեփական հարկի տակ հինգ անպատասխան գնդակ է ընդունում Ռումինիայի ոչ այնքան ուժեղ հավաքականից: Հարցը միայն այն չէ, որ մեր ֆուտբոլիստներն աշխարհի առաջնության ընտրական փուլի երկու խաղերում «չոր» հաշվով պարտություններ են կրում` աչքի չընկնելով խաղային որևէ դրվագով կամ դիտարժան գրոհով:

Խնդիրն ավելի խորքային է, որովհետև ֆուտբոլն ամենապոպուլյար մարզաձևն է. իր վրա կրում է պետության քաղաքականության, հանրային կյանքի կնիքը: Անցյալ օրվա ֆուտբոլային անցուդարձը հենց մեր իրականության հայելին է: Հանդիպմանը նախորդել էր ֆուտբոլային ֆանատների՝ ՖԱՖ ակումբի երթը Երևանի կենտրոնում, հանրային զորակցությունն այդ երթին հասարակության սպասումների դրսևորումն է:

Թե՛ երեկվա խաղից, թե՛ ավելի գլոբալ հարցերում մեր ժողովուրդը հաղթանակի սպասում ունի, թեկուզև փոքր, բայց հաստատուն: Երբ մեր հավաքականը պարտվում էր, ֆաները սկսել են հնչեցնել ֆուտբոլի պատասխանատուներին ուղղված հրաժարականի պահանջներ: Միջամտել է ոստիկանությունը, որը նույն գործառույթն է իրականացնում, երբ մեր հասարակությունը քաղաքական կամ սոցիալական ընդվզման փորձ է անում՝ դրական սպասումների հերթական հույսը խորտակելով:

Պետության և ֆուտբոլի, հանրային հարաբերությունների և ֆուտբոլի կապն այսքանով չի սահմանափակվում: Երեկ մարզադաշտում արձանագրվեց ոչ միայն մեր ֆուտբոլի ու հավաքականի, այլ պետության սխալ մոդելի, մեր պատկերացումների պարտությունը: Մոնոպոլիան և քրեաօլիգարխիկ կառավարումը բնորոշ են ոչ միայն մեր քաղաքականությանն ու տնտեսությանն, այլ նաև` ֆուտբոլին:

Պատահական չէ, որ ՀՖՖ-ն ղեկավարում է հայտնի օլիգարխ Ռուբեն Հայրապետյանը , ով միանձնյա որոշում է հավաքականի գլխավոր մարզչին ու կամայական «գծում» հավաքականի կազմը՝ ֆուտբոլիտներին  բաժանելով յուրայինների և օտարների: Ֆուտբոլում մոնոպալիա է, մեկ մարդու խայտառակ մոնոլպոլիա ու դրա հետևանքով խոտանն առավել քան տեսանելի է՝ անդեմ հավաքական, ազգային անմրցունակ առաջնություն: Հատկանիշներ, որոնք ցավալիորեն բնորոշ են նաև մեր պետությանը, տնտեսությանը:

Բարեփոխումների մասին խոսակցություններն առայժմ միայն գեղեցիկ խոսքեր են, իսկ իրականությունը նույնանում է մարզադաշտում պարտության հետ: Ասենք ի՞նչ դրական փոփոխությունների մասին կարող է խոսք գնալ, երբ հավաքականը ձախողած գլխավոր մարզիչ Վարուժան Սուքիասյանն իր պաշտոնում մնալ-չմնալը պայմանավորում է ոչ թե աշխատանքի արդյունավետությամբ, այլ՝ տղամարդկային գործոնով:

Չնայած` հենց այդ չափանիշը պետք է լռելու և արժանապատվորեն հեռանալու ուղեցույց լիներ:

Սարգիս Հակոբյան