Սերժ Սարգսյանն հավերժացնում է իր իշխանությունը…

Ներկայիս Հայաստանը գտնվում է մի շրջափուլում, երբ ավելի արդիական է հարցը, թե ինչ է լինելու հետո, քան՝ ինչ է կատարվում հիմա, քանի որ ակնհայտ է՝ ևս մի քանի ամիս, և մեր երկրի կյանքում տեղի են ունենալու իրադարձություններ, որոնք պատմական որակելը գոնե վերջին տասնամյակների կտրվածքով, չափազանցություն չես կարող համարել. 2017-ի խորհրդարանական ընտրություններն երկրում միանգամայն այլ իրականություն են ստեղծելու:

Լավ է դա, թե՝ վատ, իհարկե, միայն ժամանակը կարող է ցույց տալ, բայց որ կառավարման մի ձևից մյուսին անցնելը պարզ գործընթաց ոչ մի կերպ չի կարելի համարել, անկասկած է: Եվ ուրեմն՝ թիվ մեկ հարցը, որ ծառանալու է Հայաստանի առաջ, այն է, թե ում է ի վերջո վստահվելու ապագա վարչապետի, ով, ինչպես հայտնի է, երկրի դե ֆակտո ղեկավարն է լինելու, բարձր պաշտոնը:

Չնայած տարիներ առաջ, իսկ ավելի կոնկրետ՝ 2014-ին, նախագահ Սերժ Սարգսյանը ի լուր հանրության հայտարարել էր, թե չի լինելու վարչապետ, եթե անցնի կառավարման խորհրդարանական մոդելի սահմանադրական տարբերակը, բայց ինչպես պարզվում է Սարգսյանի՝ օրերս «Ալ Ջազիրա»-ին տված հարցազրույցից, այս թեման դեռևս փակված չի կարելի համարել. ամենայն հավանականությամբ՝ հենց Սերժ Սարգսյանն է դառնալու Հայաստանի հաջորդ վարչապետն՝ իր ձեռքերում կենտրոնացնելով ողջ վարչաքաղաքական իշխանությունը:

Իհարկե, համարել Սարգսյանի հարցազրույցում հնչած մտքերը՝ գերսենսացիոն, ոչ մի կերպ չի կարելի, քանի որ ի սկզբանե շատ խելք պետք չէր հասկանալու համար, որ իրականում Սարգսյանի՝ անցյալում արտաբերած խոսքերը՝ իր քաղաքական ապագայի վերաբերյալ, 100%-անոց ճշմարտություն ընկալելը կլիներ անթույլատրելի միամտություն. գոնե մեզանում վաղուց սովորական բան է դարձել պահի թելադրանքով շարժվելն ու քաղաքական անսկզբունքանությունը․ բաներ, որոնց տարրերն առկա են Սարգսյանի հնչեցրած խոսքում:

Ասել, թե մեր իրականության պայմաններում Սերժ Սարգսյանը միակն է, ով բավական խնամքով է վերաբերվում սեփական քաղաքական կարիերային, անուղղելի լավատեսություն կլիներ, քանի որ անսկզբունքայնությունն ու այսրոպեական շահերով առաջնորդվելու արատավոր պրակտիկան մշտապես ու անընդհատ բնորոշ է եղել հայաստանյան ներքաղաքական դաշտին առհասարակ. մեզանում գործնականում չես գտնի որևիցե քաղաքական ուժ, որը առնվազը մի քանի անգամ «կաշի փոխած» չլինի. սա աքսիոմ է: Ինչո՞ւ է այդպես: Մեր խորին համոզմամբ՝ մեզանում վերից վար, բացակայում է գլոբալ ստրատեգիական մտածելակերպն, իսկ շատ որոշումներն էլ ընդունվում են առավելապես պահի թելադրանքից ելնելով. այս պահին հարմար է, որ հավաստիացվի այս, ուրեմն՝ խնդիր չէ՝ կարվի, եթե այն, էլի խնդիր չէ՝ աճապարանքով կարվի:

Այսինքն՝ Հայաստանում, ըստ էության, մեծ քաղաքականության մեջ ևս գործում է պարզ խորամանկության մեթոդը, երբ կամայականորեն դիրքորոշում փոխելը դիտարկվում է ոչ թե որպես դատապարտելի երևույթ, այլ՝ գովելի ճարպկություն, ինչը, անխոս, խոսում է նախևառաջ Հայաստանի քաղաքական համակարգի խակության մասին. դաշտը, ողջ պետական կառավարման համակարգը, ռեսուրսները փաստացի գտնվում են մեկ մարդու ձեռքին, ով ինչպես ցանկանում, այդպես էլ վարվում է դրանց հետ՝ չմտածելով ոչնչի մասին, բացի սեփական իշխանությունը դե ֆակտո հավերժացնելու. սա է իրականությունը:

Բայց այս ամենի արդյունքում՝ միակ տուժող կողմը, ցավալիորեն ժողովուրդն է դառնում, որն, ըստ էության, ոչ մի կերպ չի կարող կանխատեսել իր վաղվա օրն ու իր գլխի գալիքը: Անսկզբունքայնությունն ու կենցաղայն մակարդակի խորամանկությունն այն հատկանիշներն են, որոնցով առավելապես բնութագրվում է ներհայաստանյան քաղաքական դաշտը, ուր գլոբալ խնդիրներին իրավիճակային լուծումներ տալը վաղուց վերածվել է սովորական, բայց խիստ արատավոր պրակտիկայի:

Թե այսպես շարունակելով, հայրենի քաղաքական գործիչները մինչև ուր կարող են հասցնել Հայաստանը, դժվար է ասել, բայց որ այս ամենը լի է պետության ու հասարակության համար միանգամայն իրական վտանգներով, աներկբա է. պետությունը խոհանոցից պետք է տարբերել…

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ