Փաշինյանի նոր տրյուկը...

Հայաստանում շուտով խորհրդարանական ընտրություններ են, ուստի՝ պայմանավորված հենց այս հանգամանքով՝ ներքաղաքական դաշտում գործունեություն ծավալող քաղաքական ուժերն ամեն ինչ անում են՝ հնարավորինս հարմարավետորեն դիրքավորվելու ու ըստ արժանվույնս պատրաստվելու իրենց համար ճակատագրական այդ օրվան: Իհարկե, ասել, թե այս մի քանի ամիսը բավարար կարելի է համարել՝ ժողովրդի աչքում կուսակցությունների չեղած վարկանիշը բարձրացնելու ու ժողովրդականության գոնե նվազագույն չափաբաժին ապահովելու համար, սխալմունք կլիներ, բայցևայնպես՝ հայրենի քաղաքական ուժերը, դատելով սկիզբ առած ինչ-ինչ գործընթացներից, փորձում են չհուսահատվել ու ճիգերի մի վերջին լարումով կանխել սեփական կործանումը:

Ինչպես արդեն հայտնի է, «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությունն այլևս վարչության նոր նախագահ ունի. Սասուն Միքայելյանն է, ով կուսակցության արտահերթ համաժողովում ընտրվել է այդ պաշտոնում ու արդեն հասցրել բավական խոստումնալից ելույթով հանդես գալ: Ի դեպ՝ պետք է նշել, որ իր ելույթում Միքայելյանը բավական մեծ տեղ էր հատկացրել երիտասարդներին՝ նրանց համարելով երկրի վաղվա տերերը, որոնց պետք է հնարավորինս ակտիվորեն ներգրավել երկրում տեղի ունեցող պրոցեսներում: Ավելին՝ կուսակցությունը հանդես է եկել անթաքույց ցանկությամբ՝ առաջիկայում վերածվելու այն ձգողական առանցքի, որի շուրջ կհամախմբվեն բոլոր ընդդիմադիրները:

Ինչ խոսք՝ բարի ցանկություններ կարող են ունենալ բոլորն՝ առանց բացառության, բայց այստեղ գլխավոր հարցն այն է, թե որքանով են միմյանց համապատասխանում ցանկություններն ու հնարավորությունները: Փաստ է, որ քաղաքականությունը մարդկային գործունեության այն բնագավառներից է, ուր հաջողության հասնելու համար միայն բավարար նյութական միջոցների առկայությունն ամենևին էլ բավարար պայման չի կարող դիտարկվել՝ հասնելու այն նպատակակետին, որին ձգտում ես. առավել կարևոր գործոններից է ժողովրդականությունը, առանց որի թե՛ փողը, թե՛ նույնիսկ վարչական լծակները չեն կարող ապահովել անհրաժեշտ արդյունք: Սույն հանգամանքն, անշուշտ շատ ավելի ցցուն է արտահայտված հատկապես ոչ իշխանական կուսակցությունների պարագայում, որոնք, չունենալով վարչական լծակներ ու անհատակ նյութական ռեսուրսներ, հաճախ ստիպված են լինում ապավինել ժողվրդի բարեհաճությանը: Եվ ուրեմն՝ մի շատ բնական հարց կարող է առաջանալ՝ «Քաղաքացիական պայմանագիրը» որքանո՞վ կարող է համապատասխանել վերոհիշյալ չափանիշներին. բացառաիկ խորաթափանցություն ունենալ պետք չէ՝ հասկանալու համար, որ ՔՊ-ն նման պոտենցիալ չունի: Միայն ՏԻՄ ընտրությունները բավարար են՝ համոզվելու, որ սա մի կուսակցություն է, որը, մեղմ ասած, չի կարող պարծենալ իր լայն ժողովրդականությամբ ու ունեցած պոտենցիալով, քանի որ ինչպես կյանքը ցույց տվեց, ժողովուրդն այս քաղաքական ուժին ամենևին էլ չի դիտարկում որպես ռեալ ուժ, որը կարող է իրական պայքար մղել հասարակության շահերի համար, որը կարող է մեր վաղվա օրվա առհավատչյան դառնալ: Ի դեպ՝ վաղվա օրվա մասին. ավելորդ չէր լինի նկատել, որ առավելապես երիտասարդական դեմքով հանդես գալ փորձող սույն ուժը միանգամայն անհասկանալի պատճառներով իրեն առաջնորդողի դերում տեսնում է ավագ սերնդից մեկին, ում՝ հայրենիքի առաջ ունեցած վաստակը չնայած անուրանալի է, բայց որը կլասիկ իմաստով քաղաքական գործիչ չի կարող համարվել. Միքայելյանը իսկական հայրենիքի զինվոր է, բայց ոչ երբեք քաղաքական գործիչ: Չնայած միգուցե սրան էլ ինչ-որ բացատրություն կարելի է գտնել, չէ՞ որ ասենք նույն երիտասարդ Փաշինյանը բավական հաջող կերպով արդեն իսկ հաջողացրել էր իր չմտածված քայլերի պատճառով զրոյացնել կուսակցության՝ առանց այն էլ նվազ վարկանիշն ու այն հավասարեցնել զրոյին. չի բացառվում, որ հենց այս հանգամանքն է դեր խաղացել՝ ավագ սերնդի վրա խաղադրույք կատարելու մասին որոշման հարցում:

Ինչպիսին էլ լինեն ներկուսակցական հաշվարկները, որքան էլ հնչեղ լինեն ամբիոնից հնչող ելույթները, անհերքելի աքսիոմ է այն, որ եթե դրանք չլինեն իրատեսական ու պատված լինեն ուտոպիստական մշուշով, դրանք երբեք կյանքի չեն կոչվելու՝ մնալով այդպես էլ անիմաստ դեկլարացիաներ. մանիֆիստների ժամանակները վաղուց մնացել են անցյալում...

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ