Երևանի և Բաքվի փարիզյան գաղտնիքները

Հունիսի 18-ին Հայաստանն ու Ադրբեջանը սպասում էին Փարիզից լուրերի. Լեռնային Ղարաբաղի խնդրի կարգավորմամբ զբաղվող ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի նախաձեռնությամբ` Ֆրանսիայի մայրաքաղաքում կայացավ Հայաստանի ու Ադրբեջանի արտգործնախարարներ Էդվարդ Նալբանդյանի ու Էլմար Մամեդյարովի հանդիպումը:

Յուրի Ռոկսի վերլուծությամբ թեմային անդրադարձել է «Նեզավիսիմայա գազետա»-ն, որը գրում է. «Բանակցությունները կրկնակի անհրաժեշտություն էին հակամարտող կողմերի շփման գծում առկա ծայրահեղ լարվածության ֆոնին: Նալբանդյան-Մամեդյարով հանդիպմանը լրացուցիչ ինտրիգ հաղորդեց ԱՄՆ պետքարտուղար Հիլարի Քլինթոնի հայտարարությունը, համաձայն որի՝ Փարիզում կողմերին կառաջարկվի խնդրի կարգավորման «նոր մոտեցում»: Օրերս Հարավային Կովկաս այցի ժամանակ Քլինթոնի խոսքերից հասկացվեց, որ «նոր մոտեցումը» վերջ կդնի հարևան երկրների միջև թշնամությանը: Լարվածությունը չմեղմեց նաև Քլինթոնի այցին հաջորդած ԵԱՀԿ գործող նախագահ Էյմոն Գիմլորի այցը Հարավային Կովկաս:

Պաշտոնական Բաքուն խոսեց բանակցությունների անարդյունավետության ու ռազմական գործողություններ սկսելու պատրաստակամության մասին, որից սպասվում են միմիայն նոր զոհեր ու արյուն՝ հիշեցնելով, որ «ադրբեջանցի ժողովրդի համբերությունն անվերջ չէ»: Երևանն ու Ստեփանակերտը նման հայտարարությանը պատասխանեցին «ագրեսորին իր տեղը դնելու» պատրաստակամությամբ, իսկ փորձագիտական մակարդակով խոսվեց իրավիճակից օգտվելու և Լեռնային Ղարաբաղի տարածքային ամբողջականությունը վերականգնելու մասին: Ավելի պարզ՝ Շահումյանը ու ևս երկու շրջաններ, որոնք Ադրբեջանի հսկողության տակ են, համարվում են օկուպացված Հայաստանի կողմից: Միևնույն ժամանակ, կողմերից ոչ մեկը պատերազմ չի ցանկանում, սակայն միմյանց զիջել էլ պատրաստ չեն»,- նշում է հոդվածագիրը:

Վերլուծաբանը ուշադրություն է հրավիրում այդ օրերին վաշինգտոնյան Վուդրո Վիլսոն կենտրոնում կայացած համաժողովին, որտեղ փորձագիտական մակարդակով հնչեց հակամարտությանը երրորդ ուժի միջամտության անհրաժեշտության մասին կարծիք: «Երրորդ ուժ ասվածի տակ պետք է նկատի ունենալ ԱՄՆ-ին: Դա կտրականապես դուր չի գա ո՛չ Հայաստանին, ո՛չ էլ նրա ռազմավարական գործընկեր Ռուսաստանին:

«Արտաքին ուժերի մուտքը» տարածաշրջան, առանց բանակցային գործընթացի բոլոր մասնակիցների համաձայնության, կհանգեցնի այնպիսի աղետալի հետևանքների, որ սթափ բանականությամբ օժտված ոչ մի գերտերություն չի համարձակվի նման քայլի դիմել: Այդ պատճառով մնում է միայն բանակցություններ վարել: Թեկուզև անարդյունավետ: Բայց եթե Փարիզում արտգործնախարարների հանդիպումից հետո Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև լարվածությունը թեկուզ փոքր-ինչ նվազի, ապա այն կարելի է համարել բավականին հաջողված»,- եզրափակում է հեղինակը: