Տիգրան Աբգարյանի կուրսեցու հուզիչ պատմությունը

Մարտի 1-ին սպանված Տիգրան Աբգարյանը իմ կուրսեցին էր՝ իմ ընկերը։ Տիկոն բացառիկ բարի մարդ էր, որի լեզուն չէր ֆռա կյանքում որևէ մեկի հասցեին վատ խոսք ասել, իրան ճանաչողները կհաստատեն, որ իրա ամենավատ խոսքը, որ կարար ասեր՝ անաստվածն էր։ 

Մի անգամ կուրսի տղերքով ինչ-որ կաֆե են գնում, (ես ներկա չեմ էղել, տասը տարի առաջվա պատմելով եմ հիշում, եթե ինչ-որ բաներ սխալվեմ, կուրսի տղերքից կան ընկերներումս, որ ներկա են էղել, կուղղեն), որոշում են ճշտել՝ ինչքան փող ունեն, որ ըստ դրա պատվիրեն ու դնում են ամեն մեկն իրա մոտի փողը։ Մյուս օրը պատահական պարզվում ա, որ Տիկոն ոտքով ա տուն գնացել, որտև տղերքը, բնականաբար իրանց տուն գնալու տրանսպորտի փողը կողք են դրել, մնացածը դրել հաշիվ փակելու, Տիկոն իրան բնորոշ միամտությամբ դրել ա իրա մոտի ամբողջ փողը։ Ահագին ծիծաղացինք վրեն, ինքն էլ հետներս, հետո որ հիշացնում էինք, էլի հակադարձում էր՝ լավ դե, այ անստվածներ, հա պետք ա ասե՞ք։

Տիկոն 40 օր կոմայի մեջ մնաց հիվանդանոցում, հիշում եմ, որ վերջին օրերին անհամբեր սպասում էինք Սերժի երդման օրն անցնի, ու հասկանանք, եթե դրանից հետո դեռ մնա կոմայի մեջ, ուրեմն շանս կա, որ կապրի, եթե ասեն՝ չստացվեց փրկել, ուրեմն գուցե վաղուց արդեն չէր ստացվել կամ պետք չէր էղել փրկել։ 

Տիկոյի մամային տեսել եմ իրա պրիսյագի օրը, թե ինչ ուրախ էր էդ կինը, թե ինչքան կյանք կար մեջը, ինչ հպարտ էր իրա Տիգրանով, դրանից հետո տեսել եմ մեկ էլ հիվանդանոցում՝ լրիվ ուրիշ կնոջ, ու ամեն հաջորդ անգամ էդ կնոջը տեսնելուց տեսնում էի էս լրիվ ուրիշ կնոջը՝ օր օրի ծերացած նենց, ոնց որ տարիներ էր անցել։ 40 օրում 20 տարի ծերացավ էդ կինը աչքներիս առաջ։ Հայրը դեպքից հետո ինֆարկտ տարավ, հետո մահացավ։ Տիկոն իրանց երկրորդ տղեն էր, որ կորցրին։

Տիկոյին վերջին անգամ տեսել եմ հենց մարտի մեկին, երբ առավոտվա ջարդից հետո իջա Օպերայի մոտ՝ տեսնեմ ինչ ա էղել։ Շարք էին կանգնացրել ու փակել էին մուտքը ներքին զորքերի զինվորներով։ Տերյան փողոցի կողմից դեմի մայթից ճանաչեցի դնչի փոսով, մոտեցա, ամիսներով չէինք տեսել, ծառայության մեջ էր դե, մինչև հասցրինք բարևել, մի քանի վայրկյանից մոտեցավ մի զինվորական, ասեց՝ հեռու գնա, չի կարելի, ասի ընկերս ա, էրկու բառ խոսամ գնամ, գոռաց՝ չի կարելի, չարձագանքեցի իհարկե, Տիկոն փաթաթվեց որպես հաջող, ասի բարձրանում եմ ինտեռնետիս փողը մուծեմ, (ամսի 1 էր, ամիսը լրացել անջատվել էր), հետ գալուց հաջող կանեմ, համ էլ էրկու բառ կխոսանք, ասեց՝ տանում են մեզ ստեղից, չես հասցնի։ Չհասցրի, մեկ էլ հաջող արեցի Խոր Վիրապի գերեզմանատանը։

Եթե ինձ հիմա ինչ-որ մեկը սպանի, ես հաստատ կգտնեմ իմ գոնե մի մեղավորություն, որի համար ինչ-որ մեկը կարող ա ուզեր ինձ սպաներ, ես վստահ եմ, որ Տիկոն տենց էլ չի գտել իրա մի մեղավորություն, որի համար կարային իրան սպանեին։

Արթուր Կուկունյան