Մի՞թե «Մեր տունը» դարձավ «Հարսնաքար». Պրահայի հայ համայնքի շաբաթօրյա դպրոց

Մի՞թե «Մեր տունը» դարձավ «Հարսնաքար»

Պրահայի հայ համայնքի շաբաթօրյա դպրոցը դատապարում է Վահե Ավետյանի սպանությունը

Հունիսի 17-ին «Հարսնաքար» Ռեստորանում, որը պատկանում է պատգամավորի մանդատից հրաժարվելու դիմում ներկայացրած գործարար, Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի նախագահ Ռուբեն Հայրապետյանին, գազանաբար ծեծի է ենթարկվել եւ հունիսի 29-ին մահացել է Հայաստանի Հանրապետության Զինված Ուժերի մայոր Վահե Ավետյանը։ ՀՀ դատական համակարգը կընտրի Քրեական Օրենսգրքի համապատասխան հոդվածը եւ կտա եղածի իրավական գնահատականը, սակայն համաժողովրդական ըմբռնումը մեկն է՝ օլիգարխի թիկնազորի կատաղած շները «Հարսնաքարում» ՍՊԱՆԵԼ ԵՆ 33-ամյա երիտասարդին։ Նրա անմեղ ձագուկները որբ են մնացել, պատերազմող երկրի բանակն էլ բժիշկ է կորցրել։

Այս գիտակցումն է հարուցել համայն հայության՝ այդ թվում Հայրենիքից հեռու ապրող հայերի վրդովմունքը։ Այս գիտակցումն է ստիպում հիշել նմանօրինակ զարհուրելի ուրիշ դեպքերը եւ մեկ ընդհանրության մեջ դիտել ահավոր իրողությունը։ Սա նաև պարտադրում է մեզ հարց տալ՝ ո՞րն է իսկական Մայր Հայաստանը, որի մասին քարոզներ ենք կարդում մեր զավակներին, եւ ինչո՞ւ է այն այդքան տարբերվում «Հարսնաքարստանից», որտեղից ստացվող սահմռկեցուցիչ լուրերը անվերջ փորձում ենք կոծկել, «խմբագրել», թաքցնել մեր երեխաներից։

Մենք՝ դրսում ուծացման դեմ պայքարող, Մեծն Մեսրոպի Սուրբ Գյուտը հայ մանուկներին մեր համեստ կարողությունների սահմաններում փոխանցող ուսուցիչներս, ամեն անգամ բարոյական ծանր ընտրության առաջ ենք կանգնում՝ աշակերտին ասել, որ հերթական ողբերգությունը սոսկ չար դիպվա՞ծ է, թե՞ այլևս առօրեական երեւույթ և օրինաչափություն։

Պրահայի հայ համայնքի դպրոցը շաբաթ օրերին է աշխատում երեխաների հետ՝ Կառլովի համալսարանի կողմից վեհանձնաբար տրամադրված լսարաններում, ինչի համար մի կոպեկ էլ չի վճարում։ Անչափ շնորհակալ ենք նաեւ ՀՀ Կրթության եւ Սփյուռքի նախարարություններին դպրոցին դասագրքեր տրամադրելու համար։

Մենք ամեն շաբաթ օր երեխաներին պարտադրում ենք կանգնել Եռագույնի ներքո եւ կատարել «Մեր Հայրենիք»–ը, ասել «Հայր Մերը» , ամեն շաբաթ պատմում ենք Հայոց հրաշալիքների՝ Սուրբ Էջմիածնի, Տաթեւի վանքի, Արարատ լեռան, քաղաքամայր Երեւանի, խաչքարերի մասին, պատմում ենք Ավարայրի, Հայոց ցեղասպանության, Սարդարապատի, Արցախի պատերազմի, Մայիս 28-ի եւ Սեպտեմբեր 21-ի մասին։

Նկատողություն ենք անում դասամիջոցներին չեխերեն խոսելու համար, զայրանում և պահանջում ենք չկապկել հայոց հեռուստաէկրարից հորդող գարշելի արտահայտություններն ու դարձվածները։ Փորձում ենք ժողովրդական երգ ու պար սովորեցնել։

Համոզում ենք, որ իսկական Հայաստանը Չարենցն է, Թումանյանն է, Սեւակը, Տերյանը, Վիկտոր Համբարձումյանը, Արցախը պաշտպանող շարքային մարտիկը, սահմանամերձ բնակավայրը չլքող գյուղացին, պետական գրասենյակում կաշառք մերժող պաշտոնյան, բնապահպանը, երկրի ցավով ապրող Ֆեյսբուքի դարաշրջանի ազնիվ երիտասարդը։

Բայց նրանք՝ համակարգիչներով զինված 21-րդ դարի մեր զավակները, երբեմն հարցեր են տալիս՝ իսկ ովքե՞ր են «Նեմեց Ռուբոն», «Չոռնի Գագոն» , «Լֆիկը» և էլի հազար մականուն... Նրանք հարցնում են, թե ինչո՞ւ են վատ ապրում իրենց ազգականները Հայաստանում, ինչո՞ւ են «լավ» ապրում գերարդիական «ջիփերով եւ ախրանայով ֆռֆռացող» տգետները։ Գուցե ճիշտը մականո՞ւն ունենալն է և անտառաճանա՞չ լինելը։

Եթե նյութական հարստություն, դիրք, «հեղինակություն» և ազդեցություն ապահովելու համար բավական է ունենալ պիրկ մկաններ, դաժանություն եւ չունենալ հոգին ու հոգևորը, էլ ինչո՞ւ նեղություն քաշել և ժամանակ վատնել, սովորել, կարդալ, էլ ինչո՞ւ ազնիվ լինել, չէ՞ որ հայոց սերիալների «ճիշտ տղերքը» , ինչպես նաև իրական կյանքից վերը նշված մականունավորները, հենց դա՛ են ապացուցում։

Մի օր կմեծանան շաբաթօրյա դպրոցի աշակերտները։ Եվ եթե կդառնան անգութ մականունավոր ու փող կդիզեն, ապա մեզ հանդիպելուց՝ կհեգնեն, կասեն. «Տեսե՛ք, ես ի՛նչ կյանք ապահովեցի, իսկ դուք միամիտ-միամիտ ձեր սուտի-մուտի մեսրոպ մաշտոցներով ու թաթուլ կրպեյաններով էիք գլուխ արդուկում»։ Իսկ եթե դիրք ու «կշիռ» չապահովեն՝ էլի մենք, ուսուցիչներս, կլինենք մեղավոր, մեզ կնախատեն, թե «դոձիկ» ենք մեծացրել, անճարակ եւ անբաշար այս դաժան իրականության մեջ արևի տակ տեղ գտնելու համար...

Մի օր հարց կտան՝ ինչպե՞ս պատահեց, որ «Չոռնի Գագո» կոչեցյալը... ծեծեց Նախագահի աշխատակցին, ազատեց քաղաքապետի պաշտոնը, բայց մի քանի ամիս անց... Նախարար դարձավ։ Կհարցնեն՝ մի՞թե դա զրնգուն ապտակ չէ Նախագահի Ինստիտուտին, ասել է թե՝ Հայոց Գահին։ Եվ եթե Գահակալին են ստիպում կուլ տալ այդ զզվելի ու որեւէ ՆՈՐՄԱԼ պետությունում աներևակայելի վիրավորանքը, ապա ՆՐԱՆՔ ի՞նչ կանեն շարքային մարդու հետ։

Եվ մենք՝ ուսուցիչներս, կարմրած, ապուշ կտրած ու շփոթված, կսկսենք անհոդաբաշխ կմկմալ, թե «ներողամիտ լինենք, երեխաներ, դեմոկրատիա նոր ենք կառուցում, սխալներն անխուսափելի են, ոչինչ, վերջը լավ կլինի, միեւնույն է, մեր երկիրը լավն է»։

Իսկ իրենք՝ մեր զավակները, դաժանաբար կշպրտեն մեր երեսին. «Շարքային մարդու հետ ՆՐԱՆՔ կանեն այն, ինչ արեցին Վահե Ավետյանի հետ »Եվ այլեւս չեն արձագանքի «Արի տուն» կոչին, որովհետեւ այդպիսի «տունը» վանում, սարսափ է ներշնչում։

Մեր Տունը կայացնելու համար Հայաստանին անհրաժեշտ է նոր արժեհամակարգ, պետք են արդար ընտրություններ, ազնիվ քաղաքական-տնտեսական փոխհարաբերություններ, դաժանության ամբողջական մերժում եւ օրենքի գերակայություն։

Այդ ժամանակ միայն դրսում ապրող մեզ զավակները կասեն. «Բա՛վ է դեգերենք օտարության մեջ, ՄԵՐ ՏՈՒՆԸ ԻՍԿԱԿԱՆ ՀԱՅԻ ՏՈՒՆ Է, այնտեղ այլեւս չկա «հարսնաքար», այնտեղ գողն ու ավազակը բանտում վերադաստիարակվում են, իսկ ազնիվ մարդն աշխատում եւ իր արդար քրտինքով արժանապատիվ կյանք ստեղծում, շենացնում է Երկիրը, և բոլորն Օրենքի առաջ հավասար են, եկեք ՎԵՐԱԴԱՌՆԱՆՔ ՄԵՐ ՏՈՒՆ»։

ՊՐԱՀԱՅԻ ՀԱՅ ՀԱՄԱՅՆՔԻ ՇԱԲԱԹՕՐՅԱ ԴՊՐՈՑԸ ԴԱՏԱՊԱՐՏՈՒՄ Է ՄԱՅՈՐ ՎԱՀԵ ԱՎԵՏՅԱՆԻ ՍՊԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ, ՊԱՀԱՆՋՈՒՄ Է ՊԱՏԺԵԼ ԶԱՐՀՈՒՐԵԼԻ ՀԱՆՑԱԳՈՐԾՈՒԹՅՈՒՆԸ ԿԱՏԱՐՈՂՆԵՐԻՆ ԵՎ ՆՐԱՆՑ ՀՈՎԱՆԱՎՈՐՆԵՐԻՆ:

Արմեն Քոլոյան, Պրահայի հայ համայնքի շաբաթօրյա դպրոցի պատասխանատու,

Պրահայի հայ համայնքի շաբաթօրյա դպրոցի ուսուցիչներ

8 հուլիսի, 2012թ