Հեղափոխական թիմի «սկզբունքային» մեդիապաշտպանները

Վերջին տարիներին Հայաստանում սովորական երևույթ է դարձել ընդդիմադիր հեռուստաալիքներին հեռարձակման լիցենզիայից զրկելու գործընթացը: Չնայած նրան, որ ժամանակին ընդդիմադիրները բավական սուր էին արձագանքում նախկին իշխանությունների կողմից ընդդիմադիր մեդիայի հանդեպ ոտնձգություններին, այսօր, գալով իշխանության, այդ նույն անձինք կամ օրենքների նախագծեր են մշակում, որոնք էականորեն սահմանափակում են ԶԼՄ-ի իրավունքները, կամ աչք են փակում ընդդիմադիր մեդիայի դեմ կազմակերպած արշավների վրա:

2010 թվականին Փաշինյանի ընտանեկան թերթը օրվա իշխանություններին մեղադրում էր ԶԼՄ-ի դեմ դավադրություն հյուսելու մեջ: Կայքը, մասնավորապես, գրել էր․ «Ըստ առաջարկվող փոփոխության, որեւէ պաշտոնյայի, ասենք, ռեստորանային ուտուշխմուշները, որոնց արժեքը հավասարազոր է նրա մի քանի ամսվա աշխատավարձին, լուսանկարելիս լրագրողը պետք է նախապես զգուշացնի համապատասխան քեֆչուն, նույնը նաեւ` պաշտոնյաների դղյակները լուսանկարելիս, եւ այսպես շարունակ: Մի խոսքով, Հայաստանի իշխանությունները ջանք չեն խնայում մամուլի իրավունքները սահմանափակելու համար: Կասկած չկա, որ այս նախաձեռնությունը ներկայացվելու է որպես մամուլի իրավունքների պաշտպանությանն ուղղված քայլ, ինչպես ժամանակին ներկայացվեց Հեռուստատեսության եւ ռադիոյի մասին օրենքը, որի միջոցով փակվեց «Ա1+» հեռուստաընկերությունը»:

2002-ին Զանգվածային լրատվամիջոցների (ԶԼՄ) ներկայացուցիչներն ու Ազգային ժողովի երկու մշտական հանձնաժողովների նախագահները կառավարությանը մեղադրում էին պայմանավորվածությունները խախտելու եւ «Զանգվածային լրատվամիջոցների մասին» օրենքի նախագիծը չնչին փոփոխություններով շրջանառության մեջ վերադարձնելու համար: Այն ժամանակ էլ էր ակտիվ Նիկոլ Փաշինյանը և հայտարարում էր՝ «Պատերազմը մեզ հայտարարված է, եւ մենք էլ մարտահրավերը ընդունել ենք: Մենք այդ օրենքով չենք առաջնորդվելու»:

Արդեն հեղափոխությունից հետո «Իմ քայլը» խմբակցության թեթև ձեռքով վիրավորանքի և զրպարտության համար նախատեսվող դրամական փոխհատուցման առավելագույն չափերը հնգապատկվեցին։ Արդարադատության նախարարությունը 2019-ին շրջանառության մեջ է դրել նախագիծ, որով նախատեսվում էր հնարավորություն տալ Հանրային հեռուստաընկերությանը վճարովի գովազդ ցուցադրել: Հիշեցնենք, որ 2013 թվականին որոշվեց, որ «Հանրայինում» չպետք է լինի գովազդ, ինչի արդյունքում հեռուստաընկերության բյուջեն կրկնապատկվեց, որպեսզի փակի այդ դեֆիցիտը: Հիմա, կրկին, «Հանրայինն» այդ բյուջեով ցանկանում է նաև գովազդ ունենալ մեկ ժամում հինգ րոպե: Մասնավոր հեռուստաընկերության ներկայացուցիչները ահազանգում էին, որ այս փոփոխությամբ նպատակ կա թուլացնել մասնավոր հեռուստաընկերությունները, նրանց գովազդը այսպես ասած՝ տեղափոխել Հանրային:

Խորհրդարանն առաջին ընթերցմամբ օրերս ընդունեց Պետական գաղտնիքի մասին օրենքի փոփոխությունների աղմկահարույց նախագիծը, որը քննադատվել է մասնագիտական օղակների, հասարակական կազմակերպությունների և խորհրդարանական ընդդիմության կողմից: Այս նախագիծը նույնպես հարվածում է ԶԼՄ-ի աշխատանքին: Նախագծին կողմ էր քվեարկել նաև իշխող խմբակցության պատգամավոր Հերիքնազ Տիգրանյանը: Սա ուշագրավ է այն առումով, որ Տիգրանյանը նախկինում եղել է մի կազմակերպության անդամ, որը քննադատել է նախագիծը և բացասական կարծիք հայտնել դրա մասին: Խոսքը՝ Թրանսփարենսի ինթերնեյշնլ հակակոռուպցիոն կազմակերպության մասին է, որը, ի թիվս մի քանի այլ ՀԿ-ների, քննադատել է նախագիծը:

Ամիսներ առաջ 53 կողմ, 17 դեմ, 1 ձեռնպահ ձայներով Ազգային ժողովն առաջին ընթերցմամբ ընդունեց ՀՀ Ազգային ժողովի «Քաղաքացիական պայմանագիր» խմբակցության  պատգամավորներ Արթուր Հովհաննիսյանի, Վահագն Հովակիմյանի, Թագուհի Ղազարյանի և Սարգիս Խանդանյանի հեղինակած ««Զանգվածային լրատվության մասին» օրենքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին» օրենսդրական փաթեթը: 

Ինչպես տեսնում ենք՝ գալով իշխանության՝ նախկին ընդդիմադիրները չեն քաշվում ԶԼՄ-ի դեմ արշավներ կազմակերպելուց, սակայն, ակնհայտ է, որ եթե այս ամենը տեղի ունենար նախկին իշխանությունների օրոք, այն էլ նման մասշտաբներով, ապա ընդդիմադիրները բուռն քննադատության էին արժանացնելու նման մոտեցումները և քարը քարի վրա չէին չթողնելու առաջարկվող օրենսդրական փոփոխություններից: