Քաղաքական պատասխանատվության մաստեր-կլաս՝ «դեբոշի» սիրահար ՔՊ-ական պաշտոնյաների համար

ՀՀ ԱԺ-ում այսօր թեժ էր, ՄԻՊ թեկնածուի առաջադրմանն գործընթացը վերածվեց հարաբերություններ պարզելու գործընթացի, մի բան, ինչին վերջին շրջանում բավական հաճախ ենք ականատես լինում: Այսօր էլ ընդդիմադիր և իշխանական պատգամավորները որոշել էին միմյանց ականջ և լեզու կտրել և չէին էլ թաքցնում, որ հնչեցրած խոսքերը ոչ այլ ինչ էին, քան բացահայտ սպառնալիք:

Մինչ այդ էլ ԱԺ-ում նմանատիպ իրավիճակների պակաս չէր զգացվում: Ինչ արժեն միայն հայտնի ծեծկռտուքի դրվագները, որոնց մասնակցել է դիցուք՝ Սիսակ Գաբրիելյանը:

Վահագն Ալեքսանյանը՝

Վահե Ղալումյանը`

Քրիստինե Պողոսյանն էլ իրեն իրավունք էր վերապահել վիրավորել լրագրողներին`

Ի՞նչ ճակատագրի են արժանանում նման արարքներ թույլ տված պաշտոնյաները արտերկրում:  Դիցուք՝ 2014-ին Էստոնիայի ֆինանսների նախարար Յուրգեն Լիգին հրաժարական տվեց, քանի որ ոչ կոռեկտ հայտարարություններ էր թույլ տվել իր գործընկեր՝ կրթության նախարար Օսինովսկու հասցեին: Բուլղարիայի փոխվարչապետ  Վալերի Սիմեոնովը հրաժարական էր ներկայացրել հաշմանդամություն ունեցող անձանց հասցեին հնչեցրած հայտարարություններից հետո: Ուզբեկստանի խորհրդարանի պատգամավոր Ժանիբեկ Աբիրովը մանդատը վայր է դրել իր մասնակցությամբ տեղի ունեցած ծեծ ու ջարդից հետո: Ճապոնական Նիսինոմիա քաղաքի ղեկավար Տակեշի Իմամուրան հրաժարական է ներկայացրել լրագրողների հասցեին հնչեցրալ վիրավորական խոսքերից հետո: Սլովակիայի շրջակա միջավայրի նախարար Լասլո Սոլիմոշը հրաժարականի դիմում է ներկայացրել ռեստորանում տեղի ունեցած դեբոշից անմիջապես հետո:

Ստացվում է, որ այն երկրներում, որտեղ իսկապես օրենքը լոկ թղթի վրա չէ գրված, պաշտոնյաների նման վարքագիծը հստակ քաղաքական հետևանքներ է ունենում: Եվ միայն Հայաստանում է, որ չինովնիկները արտոնյալ են և կարող են իրենց թույլ տալ հայոյել, ծեծել և վիրավորել քաղաքացիներին, քաղաքական օպոնենտներին և լրագրողներին և նույնիսկ չհայտնվել էթիկայի հանձնաժողովում...