Փաշինյան-Սինանյան տանդեմը ցանկանում է վերահսկելի և «գրպանային» Սփյուռք ստեղծել

ՀՀ սփյուռքի գործերի գլխավոր հանձնակատարի գրասենյակը մշակել և շրջանառության մեջ է դրել Հայաստան-Սփյուռք գործակցության զարգացման 2023-2033թթ. ռազմավարությունը:  ՀՀ սփյուռքի գործերի գլխավոր հանձնակատար Զարեհ Սինանյանը նշել է, որ ռազմավարության հիմքում պետականամետ Սփյուռք ձևավորելու տեսլականն է։ Նպատակ է դրված ունենալ պետականակենտրոն ռազմավարություն։ Զարեհ Սինանյանը նաև նկատել է, որ պետք չէ շտապել, նոր իրողությունները, զարգացումները պարտադրում են խորքային մոտենալ այս ռազմավարությանը՝ դարձնելով այն հեռանկարային։

Թեև հեղափոխությունից հետո Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարում էր Սփյուռքի հետ հարաբերություններում ռեստարտի անհրաժեշտության մասին, ակնհայտ է, որ վերջին հինգ տարիների ընթացքում Հայաստան-Սփյուռք հարաբերությունները գտնվում են պատմական մինիմումի վրա: Դեռ երբեք Սփյուռքն այսքան անվստահություն չի տածել Հայաստանի իշխանությունների հանդեպ, որքան այսօր: Եվ այդ անվստահությունը, անշուշտ, ունի օբյեկտիվ պատճառներ՝ պարտված պատերազմ, խայտառակ կապիտուլյացիա, հայկական ազգային ինքնությունից, Արարատից հրաժարվելու, Հայ Դատն ու հայկական պահանջատիրությունը մոռացության մատնելու փորձեր: Դրան էլ պետք է գումարել նաև հետևյալ հանգամանքը: 44–օրյա պատերազմի օրերին Հայաստան համահայկական հիմնադրամը համայն հայության ջանքերով հավաքագրվեց ավելի քան 107 մլն ԱՄՆ դոլար։ Այնուհետև պարզվեց, որ հիմնադրամը հանգանակած գումարները փոխանցել է կառավարությանը, վերջինս էլ դրանց մի մասը ծախսել է «հույժ կարևոր» նպատակներով, իսկ մյուս մասի ճակատագիրն այդպես էլ անհայտ է մնում: Հետևաբար, զարմանալի չէ, որ պատերազմից հետո սփյուռքի ավելի քան 50 հայկական կազմակերպություններ պահանջեցին Նիկոլ Փաշինյանի հրաժարականը՝ հասկացնելով, որ չեն պատրաստվում համագործակցել այս իշխանությունների հետ:

Թերևս հենց սա է պատճառը, որ Սինանյան-Փաշինյան տանդեմը որոշել է վերաֆորմատավորել Սփյուռքը և, ըստ էության, ձևավորել ոչ թե պետականամետ, այլ իշխանամետ՝ գրպանային Սփյուռք, ինչը թույլ կտա շատ ավելի հեշտորեն իրականացնել Հայաստանի թրքացման ծրագիրը: Գաղտնիք չէ, որ այդ ճանապարհին Սփյուռքը բավական լուրջ խանգարող գործոն է և նոր ռազմավարությունն ուղղված է լինելու հենց այդ գործոնի չեզոքացմանը: Սփյուռքի հսկայական ներուժը օգտագործելու փոխարեն այս իշխանությունները հերթական անգամ պատեհապաշտ որոշում են կայացնում, ինչից, անշուշտ, տուժելու է թե՛ Հայաստանը, թե՛ աշխարհով մեկ սփռված հայությունը: