«Ես շատ ավելի լուրջ կոմպոզիտոր եմ». Արամ Խաչատրյան

Մի երկու անգամ լսել եմ նրա դժգոհությունը. «Ի՞նչ են առել – անցել՝ «Սուսերով պար»: Ես շատ ավելի լուրջ կոմպոզիտոր եմ, քան այդ գործի հեղինակն է»: Մի ուրիշ անգամ՝ «Սիմֆոնիաներ ունեմ, բալետներ, իսկ ինձ ճանաչում են «Սուսերով պար»-ի շնորհիվ»: Ես փորձեցի բացատրել. «Երևի պատճառն այն է, որ «Սուսերով պար»-ը բերեց իր հետ այնպիսի կողմեր, որոնք հետո երևացին երաժշտության մեջ: Վերջապես, իր էքսպրեսիայով մոտ է ժամանակակից մարդու հոգեբանությանը»: Բացատրությունս նրա սրտով էր, բայց չփարատեց նրա դժգոհությունը. ըստ երևույթին նա դժգոհելու ավելի ծանրակշիռ հիմքեր ուներ: Ու ես, ինչպես ընդունված է նման դեպքերում, ընդառաջ գնացի նրա տրամադրությանը, մանավանդ՝ ինքս համոզված էի, որ ասածս ճշմարտություն է. «Գուցե մի հիսուն կամ ավելի տարիներ հետո «Սուսերով պար»-ը մոռացվի, իսկ «Ջութակի կոնցերտ»-ը կմնա, թեև այսօր առաջինը լայն ժողովրդականություն ունի, քան երկրորդը, որ երաժշտական աշխարհին է միայն հայտնի,-և ավելացրի,-պարադոքս է, բայց այդպես է»:

«Դե իմ ասածն էլ այդ պարադոքսի մասին է»,-արձագանքեց նա:

Ռուբեն Զարյանի «Հուշապատում» գրքից

Նյութը՝ Ք.Ա.–ի