Թոռները՝ Խորեն Աբրահամյանի մասին

Այս տարի լրանում է մեր սիրելի դերասանի` Խորեն Աբրահամյանի 81-ամյակը: Գրեթե ամեն տարի «Խորեն Աբրահամյան և թատրոն» բարեգործական հիմնադրամը կազմակերպում է հուշ-երեկո: Հիմնադրամի տնօրենը մեծանուն դերասանի որդին է՝ Բաբկեն Աբրահամյանը՝ չնայած այն փաստին, որ մինչև այսօր փաստաթղթերով հիմնադրամի նախագահը հենց Խորեն Աբրահամյանն է: Մեծն վարպետի ծննդյան առիթով էլ esyes.am-ը ներկայացնում է նրա կյանքի հետաքրքիր դրվագները՝ թոռների հիշողությունների միջոցով:

«Նա խրատներ տալ չէր սիրում: Այդ առումով մենք իրար շատ նման ենք: Կարող է մի բան ասեր, բայց դրա տակ մեկ այլ բան հասկանայինք, այսինքն՝ նրա խոսքերը միշտ էլ ենթատեքստով են եղել: Մի անգամ, երբ չարություն էինք արել, նա ինձ և Արսենին իր մոտ կանչեց. մենք վախեցել էինք, որովհետև նա երբեք ոչ ոքի վրա չէր ջղայնանում, ոչինչ չէր ասում: Ասաց՝ մոտ արի, երբ մոտեցա, շարունակեց՝ ավելի մոտեցիր, իսկ երբ կրկին մոտ գնացի, ասաց՝ գնա կարտերը բեր, բլոտ խաղանք: Այդ վախի զգացողությունն արդեն բավական էր մեր սխալները հասկանալու համար,- նկատեց Խորենը և շարունակեց,- ինձ ընդամենը մեկ անգամ է խորհուրդ տվել. «Պետք է դերասանն իմանա՝ ձեռքերն ինչպես շարժի, ինչ անի»»:

«Նա մեզ համար հայր է եղել: Խորենն ավելի նման է նրան: Դեպքեր են եղել, որ Խորենին ասել եմ՝ սա այնպես արեցիր, ինչպես Խորիկ պապիկը կաներ: Շատ հետաքրքիր մարդ էր. ջահելների հետ ջահելություն էր անում, իսկ իր երեխաների համար ընկեր էր»,- հիշեց Արսենը:

«Ֆուտբոլ շատ էր սիրում: Մի անգամ, երբ Ուկրաինա-Հայաստան խաղն էր, հայերը գոլ խփեցին և հաշվի մեջ առաջ անցան: Այդ ժամանակ գոլ խփած ֆուտբոլիստը վերնաշապիկը հանեց, ինչը չի թույլատրվում, իսկ պապիկս ասաց. «Թումբանդ էլ հանի, քեզ կարելի է»,-պատմեց Խորեն Լևոնյանը, իսկ Արսենը ֆուտբոլային ևս մի դեպք հիշեց. - Փոքր ժամանակ ֆուտբոլ էի պարապում, պապիկս էլ զանգեց ու ասաց՝ բալիկ (Խորեն Աբրահամյանը թոռներին բալիկ կամ պուճուր է ասել), ֆուտբոլը երբ է, Հայաստանի հավաքականը երբ է խաղում, ասացի՝ Խորիկ պապիկ, չգիտեմ, մեկ էլ ասաց՝ բա ֆուտբոլիստ տղա ես, ոնց չգիտես: Իսկ երբ պատասխանեցի, որ ոչ ոք չկա, որ դա ճշտեմ, որոշ դադարից հետո ասաց՝ կարո՞ղ է անապատում ես»:

«Խորիկ պապիկը ուտել սիրում էր: Մի անգամ՝ վերջին տարիներին, զանգեց և մամայիս ասաց՝ տոլմա սարքի, գամ ուտեմ (Արսենը փորձում էր պապիկի խոսելաձևը նմանակել-հեղ.): Պոմիդորի ձվածեղ էր շատ սիրում: Այնպես էր ուտում, որ ախորժակդ բացվում էր»,- հիշեց Արսենը:

«Ես պապիկիս «դուխով» եմ նման: Նրա անուն, ազգանուն և հայրանունը կրելը շատ մեծ պարտավորություն է, որովհետև պատասխանատվությունը շատ մեծ է: Յուրաքանչյուր քայլ անելիս անընդհատ մտածում եմ: Պապիկս մի օր իր լուսանկարն ինձ նվիրեց, որի հետևում գրել է. «Խորեն Աբրահամյանից Խորեն Աբրահամյանին՝ հույսով»: Հենց այդ հույսն է, որ միշտ փորձում եմ արդարացնել,- խոստովանեց կրտսեր Խորեն Աբրահամյանը՝ վարպետի անունը կրող թոռը: - Մի անգամ երկու Խորեն Աբրահամյաններով քայլում էինք փողոցով, մեկը մոտեցավ պապիկիս և ասաց՝ Խորիկ ջան, քեզ տեսա, տրամադրությունս բարձրացավ»:

«Վերջին օրերից մի շատ վատ բան եմ հիշում: Նա շատ նեղված էր, որովհետև Սունդուկյան թատրոնում չէր, որտեղ 50 տարի գլխավորել, ապրել և ստեղծագործել էր: Մահվանից մոտ մեկ շաբաթ առաջ ևս մեկ անգամ «Ջին խաղը» ներկայացումը խաղաց՝ Սունդուկյան թատրոնի բեմում»,- հավելեց Արսենը: