Թվային տեխնոլոգիաները՝ որպես ներառական ուսուցման խթանողներ

Ամփոփում

Այս աշխատանքում քննարկվում է թվային տեխնոլոգիաների դերը ներառական
կրթության առաջմղման գործում՝ կենտրոնանալով դրանց հնարավորության վրա՝
վերացնելու արգելքները և ստեղծելու հավասար կրթական հնարավորություններ տարբեր
սովորողների համար։ Հիմնվելով վերջին հետազոտությունների և դեպքերի
ուսումնասիրությունների վրա՝ վերլուծում ենք, թե ինչպես են օժանդակ
տեխնոլոգիաները, Ուսուցման համընդհանուր նախագծման (ՈւՀՆ) հարթակները և
համագործակցային գործիքները աջակցում տարբեր կարիքներ ունեցող սովորողներին։
Չնայած այս տեխնոլոգիաները զգալի առավելություններ են առաջարկում, դրանց
կիրառումը բախվում է մատչելիության, ուսուցիչների վերապատրաստման և
համակարգային աջակցության հետ կապված մարտահրավերների։ Աշխատանքը
ավարտվում է թվային գործիքները ներառական կրթության մեջ արդյունավետ ներառելու վերաբերյալ առաջարկություններով։

Բանալի բառեր՝ ներառական կրթություն, թվային տեխնոլոգիաներ, օժանդակ
տեխնոլոգիաներ, ուսուցման համընդհանուր նախագծում, կրթական հավասարություն:
Ներառական կրթության համակարգերի նկատմամբ շարժումը գլոբալ թափ է հավաքել,
ընդ որում՝ թվային տեխնոլոգիաները հանդես են գալիս և՛ որպես հզոր
հնարավորություններ, և՛ որպես բարդ մարտահրավերներ՝ ստեղծելու ուսումնական
միջավայրեր, որոնք իրականում ընդունում են բոլոր սովորողներին։ Իր էությամբ
ներառական կրթությունը ճանաչում է սովորողների կարիքների բազմազան սպեկտրը՝
ֆիզիկական և ճանաչողական խանգարումներից մինչև լեզվական և սոցիալ-տնտեսական խոչընդոտներ, և նպատակ ունի վերափոխել կրթական կառուցվածքները՝ այս բազմազանությունը ընկալելով որպես առավելություն, այլ ոչ թե մարտահրավեր։
Վերջին ձեռքբերումները կրթական տեխնոլոգիաների ոլորտում աննախադեպ գործիքներ են առաջարկում այս տեսլականն իրականություն դարձնելու համար։ Օժանդակ տեխնոլոգիաները, ինչպիսիք են էկրան ընթերցողները և ձայնի ճանաչման ծրագրակազմը, հատկապես արդյունավետ են տեսողության խանգարումներ կամ դիսլեքսիա ունեցող սովորողների համար՝ ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ այս գործիքները կարող են բարելավել ուսումնական արդյունքները 30-40%-ով։ 

Հնարավոր է՝ ավելի փոխակերպող ազդեցություն ունեն ՈւՀՆ սկզբունքներով գործող հարթակները, որոնք առաջարկում են ներկայացման, ներգրավման և արտահայտման բազմազան միջոցներ։

Այս թվային միջավայրերը սովորողներին թույլ են տալիս մուտք գործել բովանդակությանը իրենց նախընտրելի ձևաչափերով՝ լինի դա տեքստ, աուդիո, թե տեսաշար, և արտահայտել իրենց գիտելիքները տարբեր ձևաչափերով՝ գրավոր պատասխաններից մինչև տեսանյութ ներկայացումներ։

COVID-19 համավարակը միաժամանակ և՛ բացահայտում, և՛ փորձություն էր այս
տեխնոլոգիաների համար։ Չնայած դպրոցների փակմանը և ամբողջ աշխարհում թվային
գործիքների արագ կիրառմանը, այն նաև բացահայտեց առկա անհավասարությունները։

ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի տվյալները ցույց են տալիս, որ հեռավար ուսուցման անցման հետևանքով
հաշմանդամություն ունեցող սովորողները անհամաչափորեն տուժել են՝ շատերը
չունենալով անգամ բազային օժանդակ տեխնոլոգիաների հասանելիություն։ Այս
պարադոքսը կարևոր բան է ընդգծում՝ տեխնոլոգիան ինքնին չի ապահովում
ներառականություն։ Ամենահագեցած հարմարվող ուսումնական հարթակն անգամ ոչինչ
չի նշանակում, եթե չկա համապատասխան ուսուցիչների վերապատրաստում, դպրոցային աջակցող համակարգեր և հաշվի չեն առնվում յուրաքանչյուր սովորողի
առանձնահատկությունները։

Ուսուցիչների պատրաստվածությունը հավանաբար ամենակարևոր գործոնն է
ներառականության համար տեխնոլոգիաների հաջող կիրառման գործում։ Շատ
ուսուցիչներ հայտնում են, որ զգում են գերծանրաբեռնվածություն՝ թե՛ տեխնիկական
նորարարությունների և թե՛ դրանց արդյունավետ կիրառման պահանջվող
մանկավարժական փոփոխությունների պատճառով։ Այս մարտահրավերն ավելի է սրվում այն իրողությամբ, որ ներառական կրթությունը պահանջում է դպրոցական համայնքի ամբողջական համագործակցություն՝ դասավանդող ուսուցիչներից մինչև հատուկ մանկավարժներ ու տեղեկատվական տեխնոլոգիաների մասնագետներ։ Որոշ
խոստումնալից մոդելներ արդեն գոյություն ունեն՝ օրինակ՝ մասնագիտական ուսուցման
համայնքներ, որտեղ ուսուցիչները համատեղ պլանավորում են դասերը՝ կիրառելով
ներառական տեխնոլոգիաներ, կամ «տեխնոլոգիական շրջանակներ», որտեղ
սովորողները օգնում են ուսուցիչներին սովորեցնել այն օժանդակ գործիքները, որոնք
իրենք ամեն օր օգտագործում են։

Առաջ նայելով՝ նշանակալի ինտեգրման ուղին պահանջում է մի քանի փոխկապակցված
ոլորտների լուծում։ Տեղակայումն ու ենթակառուցվածքները պետք է դուրս գան միայն
սարքավորումների տրամադրելու սահմաններից՝ ներառելով կայուն ինտերնետ
հասանելիություն, տեխնիկական աջակցություն և օժանդակ տեխնոլոգիաների
սպասարկում։ Ուսուցիչների պատրաստման ծրագրերը պետք է ներառական
տեխնոլոգիաների ուսուցումը ներառեն իրենց ամբողջական ծրագրերում, այլ ոչ թե
դիտարկեն որպես հավելում։ Իսկ գուցե ամենակարևորը՝ հենց սովորողները պետք է լինեն այս գործընթացի գործընկերները՝ իրենց փորձառությունները տարբեր տեխնոլոգիաների հետ անփոխարինելի պատկերացում են տալիս, որ ոչ մի վերևից ներդրված ծրագիր չի կարող կրկնօրինակել։


Թվային տեխնոլոգիաների խոստումնալի հնարավորությունը ներառական կրթության մեջ կայանում է ոչ թե որևէ առանձին գործիքի կամ հարթակի մեջ, այլ դրանց ներուժում՝
օգնելու մեզ վերաիմաստավորելու՝ ինչպիսին կարող է լինել իրականում
սովորողակենտրոն կրթությունը։ Երբ դրանք կիրառվում են մտածված կերպով՝ բավարար աջակցությամբ և շարունակական բարելավման հանձնառությամբ, այս տեխնոլոգիաները կարող են նպաստել այնպիսի կրթական համակարգերի կառուցմանը, որտեղ յուրաքանչյուր սովորողի յուրահատուկ ուսուցման ձևը ոչ միայն հարգվում է, այլ
համարվում է ուսումնական համայնքի անբաժանելի մասը։ 

Այս տեսլականը, թեև մարտահրավերներով լի է, ամենահուսալի ուղին է՝ հասնելու կրթական համակարգերի, որոնք մարմնավորում են հավասարության և ներառականության իդեալները։

Եզրակացություն

 Թվային տեխնոլոգիաները ներառական կրթության մեջ ունեն փոխակերպող ներուժ՝ առաջարկելով նորարարական ուղիներ՝ տարբեր սովորողներին ներգրավելու և մասնակցության խոչընդոտները վերացնելու համար։ 

Օժանդակ գործիքները, ՈւՀՆ-ի վրա հիմնված հարթակները և համագործակցային տեխնոլոգիաները կարող են հզորացնել հաշմանդամություն ունեցող սովորողներին, լեզվական և սոցիալ-տնտեսական խնդիրներ ունեցողներին՝ տրամադրելով ուսուցման և արտահայտման բազմազան ուղիներ։ Սակայն այս գործիքների հաջող ինտեգրումը կախված է համակարգային մարտահրավերների լուծումից, ներառյալ՝ հավասար հասանելիությունը, ուսուցիչների վերապատրաստումը և դպրոցային աջակցման համակարգերը։





Թվային տեխնոլոգիաների առավելագույն օգուտը ստանալու համար քաղաքականություն մշակողները և կրթական մասնագետները պետք է որդեգրեն համապարփակ մոտեցում, որը համադրում է տեխնոլոգիական լուծումները մանկավարժական ռազմավարությունների, մասնագիտական զարգացման և սովորողակենտրոն ձևավորման հետ։ 

Միայն այդ կերպ հնարավոր կլինի ձևավորել իսկապես ներառական միջավայրեր, որտեղ բոլոր սովորողները հնարավորություն կունենան ծաղկելու։

Գրականություն

1. Alper, S., & Raharinirina, S. (2021). Assistive technology for individuals with
disabilities: A systematic review. Review of Educational Research, 91(3),
455-489. https://doi.org/10.3102/0034654321998075

2. Basham, J. D., Hall, T. E., Carter, R. A., & Stahl, W. M. (2023). Universal Design for
Learning in digital environments: A meta-analysis of its impact on student engagement
and achievement. Educational Technology Research and Development, 71(2),
567-592. https://doi.org/10.1007/s11423-023-10203-6

3. European Agency for Special Needs and Inclusive Education. (2022). Digital
education for all: Current trends and future directions. Publications Office of the
European Union.

4. UNESCO. (2023). Global Education Monitoring Report: Technology in education—A
tool on whose terms? UNESCO
Publishing. https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000384396
5. World Bank. (2022). Inclusive education and technology: Bridging the accessibility
gap. World Bank Group. https://doi.org/10.1596/978-1-4648-1892-3

Հեղինակ՝ Անահիտ Պետրոսյան