Առավոտ.«Սկսվե՞ց»

 «Քանի որ այսպես թե այնպես մոտենում են ընտրությունները, պարզ է, որ շահագրգիռ կողմերը շուտով հանելու են իրենց քարոզչական թուրութվանքը և սկսելու են զարկել աջուձախ: Իհարկե, ընտրություններից ընտրություններ ընկած ժամանակահատվածում էլ քարոզիչները ձեռքերը ծալած չէին նստում: Բայց առաջիկա ամիսների ընթացքում կրքերը, հասկանալի է, շիկանալու են, և «ագիտպրոպի» վարպետները ցույց կտան իրենց ողջ զինանոցը:

Ընդդիմության ներկայացուցիչները ժամանակ առ ժամանակ պնդում են, որ երբեք չեն անցնում կոռեկտության սահմանները և կողմ են զուսպ ու քաղաքակիրթ պայքարի: Դա կարող է նշանակել միայն մի բան. այդ գործիչները չեն կարդում իրենց սատարող թերթերը, հակառակ դեպքում չէին անի իրականությունից իրականությունից այդքան հեռու հայտարարություններ (կասկածողներին կարող եմ հղում ուղարկել):

Բայց իշխանական և ընդդիմադիր գրեթե բոլոր լրատվամիջոցները մասնավոր են. եթե նրանց հետ կապված խնդիրներ են առաջանում, ապա դրանք պրոֆեսիոնալ և էթիկական բնույթի են: Կա միայն մի բացառություն՝ Հանրային հեռուստատեսությունը, որտեղ աչառու և կողմնակալ լուսաբանումը ոչ միայն չգրված, այլև գրված օրենքների խախտում է:

Անկեղծ ասած, վերջին ամիսներին դիտելով Հայլուրի թողարկումները՝ ես տպավորություն էի ստանում, որ այս գլխավոր պաշտոնական հաղորդումը փոխում է իր հարձակվողական, կացնային ոճը, որն ընդունված էր 3-4 տարի առաջ: Սակայն անցած կիրակի իմ հույսերն ի դերև ելան: Ճիշտ է, տվյալ  խարազանման թիրախն ընդդիմությունը չէր, հասարակական գործիչներն էին, բայց, կրկնեմ, քանի որ մոտենում են ընտրությունները, շատ մեծ է հավանականությունը, որ այս ոճը կիրառվելու է նաև իշխանության քաղաքական հակառակորդների դեմ: Հայլուրը որոշեց պաշտպանել հայոց բանակը իրավապաշտպաններ Արթուր Սաքունցից և Լևոն Բարսեղյանից՝ չվիճարկելով, սակայն, նրանց փաստարկներն ըստ էության, այլ թվարկելով, թե երբ և ինչպիսի արտասահմանյան դրամաշնորհներ են ստացել նրանց ղեկավարած կազմակերպությունները: Թե որ հարցում են այս իրավապաշտպանները ճիշտ կամ սխալ, տվյալ դեպքում էական չէ. կարևոր է որ նրանց ջախջախելու համար կիրառվում են քարոզչական կլիշներ, որոնք ընդունված էին դեռևս 1930-ական թվականներին, և ըստ որոնց՝ ցանկացած ոչ պաշտոնական կարծիք իմպերիալիստական մութ ուժերի դավադրության արգասիք է:

Վերջում պարզապես մեջբերեմ ԱՄՆ Գերագույն դատարանի մեկնաբանությունը, որը տրվել է այդ երկրի սահմանադրության առաջին հոդվածի ուղղումներին. «Գոյություն չունեն, այսպես կոչված, կեղծ արտահայտություններ և կարծիքներ: Որքան էլ չարամիտ ներկայանա այս կամ այն կարծիքը, այն ուղղելու համար մենք պետք է հույս դնենք ոչ թե դատավորների և երդվյալ ատենակալների գիտակցության, այլ միմիայն այլ կարծիքների հետ մրցակցության վրա»»,- գրում է օրաթերթի խմբագիրը: