Հայկ Բաբուխանյանը դեմ չէ «Պուտին» ակումբի ստեղծմանը

Այսօր ԱՊՀ երիտասարդական միությունը հաղորդագրություն էր տարածել, որում նշել էր, որ մի քանի քաղաքական ուժեր արդեն սատարում են Հայաստանում «Պուտին» ակումբ ստեղծելու իրենց նախաձեռնությանը, այդ թվում՝ Հայկ Բաբուխանյանի ՍԻՄ կուսակցությունը։ Հաշվի առնելով այն փաստը, որ նշված քաղաքական ուժերից մեկի ղեկավարը՝ Արամ Գասպարի Սարգսյանը ժխտել է իր և իր կուսակցության՝ այդ նախաձեռնությանը սատարելը, ԼՈՒՐԵՐ.com–ը փորձեց ՍԻՄ նախագահից ճշտել, թե ի՞նչ առնչություն ունի ինքն այդ ամենին։  Հ.Բաբուխանյանը ևս հերքեց տեղեկություններն այն մասին, որ ինքն աջակցում է «Պուտին» ակումբի ստեղծմանը և ոչ մի կապ կամ նախնական պայմանավորվածություն չունի նախաձեռնությունն իրականացնողների հետ։ Վեջինս, սակայն, նշեց, որ ակումբի ստեղծմանը դեմ չէ։

- Ինչքան որ ես մամուլից տեղյակ եմ այդ ակումբի նպատակների և գործելաոճի վերաբերյալ, ապա կարծում եմ, որ բանավեճային ակումբ է լինելու, իսկ բանավեճը, իհարկե, գտնում եմ, որ դրական երևույթ է։ Ինչքանով մենք փորձենք բանավիճել, այնքանով կունենանք ինչ–որ հետաքրքիր արդյունքներ այդ բանավեճերի, եթե այդ բանավեճերը կլինեն պատշաճ, գիտական և քաղաքական մակարդակի վրա։ Կարծում եմ, որ այստեղ, ինչքանով, որ ես տեղեկացել եմ մամուլից, որովհետև այս նախաձեռնության հետ կապ չունեմ, այդ նախաձեռնության մասնակիցների հետ որևէ խոսակցություններ կամ քննարկումներ չեմ ունեցել երբևէ։ Պարզապես կարծում եմ, որ այդ ակումբները պետք է քննարկեն հայ–ռուսական հարաբերությունները, Հայաստանի մասնակցությունը ՀԱՊԿ–ին, նախագահ Պուտինի կողմից առաջ քաշված այն գաղափարը, որը վերբերում է Եվրասիական միությանը, և բազմաթիվ հարցեր, որոնք վերաբերում են  Հայաստանի քաղաքական օրակարգին։ Եթե դա լինի նորմալ բանեավեճային հարթակ, ապա գտնում եմ, որ դա մեզ օգուտ կբերի։ Այլ բան է, որ մի փոքր զարմացա, որ հենց հանրապետության ղեկավարի անունով է բանավեճային ակումբը անվանվել։ Բայց դա էլ երևի թե, քանի որ դա մեզ բարեկամ պետություն է, մեզ ստրատեգիական գործընկեր պետություն է, երևի այդքան սարսափելի որևէ բան դրա մեջ չկա։ Հրապարակային եղել է իմ այն վերաբերմունքը, որ ես գտնում եմ, որ այդ ակումբները կարող են նաև օգուտ տալ մեր հասարակական կարծիքի ձևավորմանը, մշակմանը, բանավեճային ինչ–որ հիմքի ստեղծմանը...

- Իսկ ռուսական գործոնի ազդեցությունն այդ դեպքում մեծ չի՞ լինի մեր հասարակական կարծիքի ձևավորման հարցում։

- Կարծում եմ, որ բանավեճային ակումբները նրա համար են, որ այստեղ բանավեճ լինի և եթե այդ բանավեճում կլինեն կողմ կարծիքներ, կլինեն դեմ կարծիքներ, եթե մի հատ էլ Սարկոզիի ակումբ ստեղծվի, ես էլի դեմ չեմ լինի, եթե այդտեղ էլ Հայաստանի քաղաքական օրակարգը քննարկվի, բանավեճ լինի և այլն։ Մենք խոսում ենք մեր բարեկամ պետության մասին, կարծում եմ, որ մեկ ակումբ կամ մեկ բանավեճային հարթակ ավելանա կամ պակասի, դրանով չէ, որ Ռուսաստանի հետ մեր սերտ հարաբերությունները ձևավորվում են, այլ մենք ունենք և՛ միջպետական շատ սերտ հարաբերություններ, և՛ ՀԱՊԿ–ի շրջանակներում շատ սերտ հարաբերություններ, և՛ ԱՊՀ շրջանակներում։ Այսինքն՝ չեմ կարծում, որ մեկ բանավեճային ակումբ այդքան մեծ ազդեցություն կարող է ունենալ, որպեսզի այդքան լուրջ համագործակցության շրջանակները դնենք մի կողմ, ասենք, որ այդ ակումբը իր գերակշռությամբ կգերազանցի։ 

- Լավ, պարոն Բաբուխանյան մամուլում նաև կարծիք է շրջանառվում, որ դա մեր «ստրկամիտ եղբայրասիրության» դրսևորումներից մեկն է, և որ դա հյուծում է Հայաստանի պետական ու հասարակական պոտենցիալը։ Ձեր արձագանքը դրան։

- Կտրականապես դեմ եմ այդպիսի կարծիքների։ Ես դա կանվանեի բանավեճային ակումբը կանվանեի «հայ–ռուսական բարեկամության ակումբ» կամ «հայ–ռուսական քաղաքական օրակարգի ակումբ»։ Բայց կարելի է նաև անվանել «Պուտինի» ակումբ։ Եթե դա լիներ ինչ–որ մեզ թշնամի պետություն, որը չէր ճանաչել Հայոց ցեղասպանությունն առաջիններից մեկը, որը որ մեզ հետ չլիներ ստրատեգիական դաշնակից և այլ, ես գուցե կմտածեի, որ դա շատ տարօրինակ է։ Բայց տվյալ դեպքում, որևէ ստրկամտության մասին խոսելն ավելորդ է, որովհետև խոսքը գնում է կոնկրետ հայ–ռուսական բարեկամության մասին, իսկ բարեկամությունը, եթե ոմանց մոտ որպես ստրկամտություն է ընկալվում, դա՝ իմ կարծիքով, այդ մարդկանց նախապես պատվիրված կարծիքի ձևավորման արդյունք է։

- Պարոն Բաբուխանյան, իսկ եթե դուք նախնական համաձայնություն չունեք այդ ակումբի նախաձեռնողների հետ, որտեղից է գալիս ձեր այդպիսի համոզվածությունը, որ դա հենց բանավեճային հարթակ է լինելու և ոչ թե քարոզչամեքենայի մի մաս։

- Ես, ինչպես երևի, և դուք, մամուլի հրապարակումներից եմ տեղեկացել, թե ինչ ծրագրեր ունի այդ ակումբը։ Եթե դա այն է, ինչը որ ես պատկերացնում եմ, ինչ որ գրված է մամուլում, այսինքն՝ բանավեճային ակումբ, որտեղ քննարկվելու են հայ–ռուսական հարաբերությունները, ապա իմ վերաբերմունքն այսպիսին է։ Իսկ եթե դա այլ նպատակներ ունի, որոնց ես տեղյակ չեմ, որովհետև, էլի եմ ասում, ես ոչ մեկի հետ չեմ խոսել, նախաձեռնության հետ որևէ առնչություն չունեմ, ապա դա իհարկե այլ ձևով պետք է քննարկել, տեսնենք՝ այդ ինչ նպատակներ են, լավն են, վատն են։ Այն, ինչ մինչ այժմ հնչել է մամուլում, դա նորմալ է։ Ես ուղղակի ասեմ, որ միգուցե շփոթմունք է եղել։ Ես ԱՊՀ երկրների գլխավոր խմբագիրների ակումբի խորհրդի անդամ եմ, Հայաստանն եմ ներկայացնում այդ խորհրդում։ Հավանաբար ինչ–որ տեղ սխալմունք է եղել, շփոթմունք է եղել այդ ակումբի և «Պուտին» ակումբի միջև։ Բայց այդ երկու ակումբները բացարձակապես ոչ մի առնչություն չունեն։ 

Օվսաննա Գևորգյան