Հրապարակ. «Անմարդկային ու անմակարդակ սպասարկում»

Թերթը գրում է. «Ճանապարհային ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթուն կետում վարորդական իրավունքի ժամկետը երկարացնելու համար, փաստորեն, պիտի օգտագործել հոգեբանական և կամային հսկայական պաշարներ: Նախ՝ ներվերը, անհամբեր սպասումը, աշխատանքից ուշանալու տագնապը թողնում ենք տանն ու խրոխտ քայլերով առավոտից գնում ճանապարհային ոստիկանության նշված կետ ու սկսում թափառել սենյակից սենյակ, հետո՝ կրկին սենյակից սենյակ, ապա շարժվում բանկ՝ մուծումներ անելու, ու դրանից հետո միայն ձեզ և գրգռված մյուս քաղաքացիներին ուղարկում են ոստիկանության բաժնի բակում տեղակայված լուսանկարչական սենյակ, որտեղ բախվում ես հսկայական հերթի ու փորձում հարցնել. «Վերջինն ո՞վ է»: Մարդիկ ձայն չեն հանում, որովհետև վերջինը նեղսրտած թողել-տուն է գնացել, որովհետև առավոտվա ժամը 10-ից պարզապես վերընկած է եղել այստեղ ու սպասել իրեն այդպես էլ ոչ մի կերպ չհասնող հերթին: Իհարկե, հայերը հերթ կանգնելու համար չեն ծնվել, ու գնալով տհաճ խոսակցություններ, կարճ, դինամիկ վեճեր են ծնվում: բայց մարդկանց չես մեղադրի. 1ժամ, 2ժամ, 3, 4, 5, ոչ ոք ի զորու չէ ոչխարի նման կանգնել՝ սոված-ծարավ, աշխատանքից ուշացած կամ արդեն իսկ աշխատանքից զրկված, որովհետև աշխատավայրի ղեկավարությունը կարող է և չհանդուրժել բացակայությունդ: Ու չես հասկանում, թե ով և ի վերջո երբ ու ինչպես պետք է համակարգի այս խայտառակությունը: Մի՞թե այդչափ անլուծելի է՝ մատչելի, ճկուն, արագ կոորդինացված գործողությամբ լուծել տարրական քաղաքացիական հարցերը, որոնք դառնում են իսկական պատուհաս մարդկանց գլխին: Իսկ նրանք հիմա պարզապես ստիպված են լրիվ բանուգործ թողած՝ սպասել օպերատոր ու լուսանկարիչ անվանվող կես սենյակում տեղավորված մի աղջկա հրահանգներին, որը՝ դանդաղաշարժ, էքզիստենցիալ մտորումների մեջ, համակարգչի ստեղներն է մերթընդմերթ ծիկրակում իր կողքին նստած կովի հայացքով մաստակ ծամող մի օգնական երիտասարդի՝ հավանաբար իր ապագա արքայազնին: Եթե վարորդական իրավունքի ժամկետը երկարացնելու համար պահանջվող լուսանկարը հսկայական հերթի ու կտտանքների արդյունքում պիտի ծնվի, չես հասկանում, թե ինչ տրամաբանությամբ չեն ընդունվում հենց քաղաքացիների կողմից ներկայացրած լուսանկարները, կամ ինչու չեն ավելացնում ևս մեկ կամ երկու աշխատակից, որպեսզի գործողությունը համեմատաբար արագ իրականացվի: Քաղաքացիներից մեկը սրտնեղած նշում է, որ սա միտումնավոր է արվում, որ պետբյուջեն լցնելու համար անհասականալի գումարներ են քամվում մարդկանցից՝ մեկ վարորդական իրավունքի ժամկետը երկարացնելու համար, մեկ անձնագրի, ու հերթը երևի կհասնի նրան, որ ապրելու ժամկետը երկարացնելու համար էլ ստիպված կլինենք վճարել: Չեխ արձակագիր Միլան Կունդերան, իր էսսեներից մեկում խոսելով ժամանակակից աշխարհի անհեթեթ, աբսուրդի հասնող ղեկավարման ձևերի մասին, տագնապում է, որ մարդկային կյանքը գնալով լրիվ կվերածվի անվերջ փաստաթղթավազքի, որ իրացվում է բարդ ու տանջալի գործողություններով՝ ասես սենյակից հավերժական թափառումներով ու երկար հերթերում տառապող, ինչ-որ կաֆկայական սպասումներով մի կյանք: Նման անասնական վերաբերմունքը քաղաքացիների նկատմամբ վկայում է այն մասին, որ բացարձակապես ոչ մի բարեփոխում «չի բարեփոխում» այս համակարգը, ընդհակառակը՝ «բարեփոխումներ» ասվածը գնալով ավելի ու ավելի է խորացնում ճգնաժամը»: