Առաջին զոհը, որին «Դեդ» էին ասում

Ստորև ձեզ ենք ներկայացնում Հարություն Հովնաթանի «Խոսում է Համո Սահյանը. զրույցներ» (տես նաև` «Անբարոյականությունը՝ վարակիչ». Համո Սահյան», «Ուր է, թե ազգը կարողանար էդքան բարի լինել. Սահյանը՝ Թումանյանի մասին») գրքից մեկ փոքրիկ հատված: Գրքի վերջում (24.11.92) թռուցիկ ակնարկ կա Արցախում զոհված և կռվող ֆիդայիների մասին: Այն ակնարկը, որը ներկայացնում ենք, պատմել է «Արաբոյի» զինագործ Վազգեն Հարությունյանը:

- Երբ զգացինք, տեսանք ազգի գլխին կախված վտանգը, տղաներս մեկմեկու ձեն տվինք, հավաքվեցինք Նորագյուղի Ավետի և նրա նման հայրենասեր մարդկանց շուրջ, միտք արինք, դեսից-դենից զենք հիշեցնող, ինքնաշեն բաներ ճարեցինք, կատարելագործեցինք: Հետո զինամթերք ձեռք բերինք: Կարևորը` պատրաստ էինք բարոյապես, լինել-չլինելու խնդիր էր և մենք ամբողջ էությամբ լինելու կողմն էին, քաջ գիտակցելով, որ այս կռիվն հայ ազգի գոյության կռիվ է: Մեր ջոկատին «Արաբո» անունը տվինք ու գնացինք:

Առաջին զոհը Սիմոնն եղավ, որին «Դեդ» մականունն էինք տվել: Ջոկատի տարեցն էր, մասնագիտությամբ` երկրաբան: Վանքում երգել էր, մեզ համար էլ էր երգում եկեղեցական երգեր: Հոգի մարդ էր, պապի պես  կյանքն իմացող, իմաստուն մարդ, հոր պես հարազատ մարդ: Քեռի ասեիր, կսազեր, եղբայր ասեիր, կսազեր, հորեղբայր ասեիր, կսազեր: Հանգիստ չուներ, գիշերը կելներ, հոր հոգատարությամբ կնայեր` չլինի տղաներից մեկնումեկի վրա բաց է: Առաջին անգամ որ տանկ օգտագործեցին մեր դեմ, Դեդը զոհ գնաց: Իմաստուն էլ էր: Խավարի միջով կնայեր թուրքի կողմը և հոգու աչքով ամեն բան կտեսներ: Երևանցի տղա էր: Հազար ափսոս «Արաբոյի» Դեդը, լավ մարդ էր: Մարմինը Զեյթունի գերեզմանոցում է հանգչում: Աստված ողորմի հոգուն:

- Բարին հիշողաց:

Նյութը`  Ք. Ա –ի