Լուսինե Զաքարյանին նկարչուհու փայլուն ապագա էր սպասվում, բայց նա ընտրեց երաժշտական ուղին

Ստորև ձեզ ենք ներկայացնում Կ. Դանիելյանի «Լուսինե Զաքարյան» (կարդացե՛ք նաև՝ «Լուսինե Զաքարյանի գերդաստանի պատմությունը», «Լուսինե Զաքարյանի և Խորեն Պայլանի սիրո պատմությունը»), գրքից մեկ փոքրիկ հատված:

Մինչև դպրոց գնալը աղջիկը մտածում էր դերասանուհի դառնալ: Տատիկի հին գզրոցներում նա տեսել էր աշխարհահռչակ դերասանուհիների նկարներ: Տոմաշևիչի թողած թղթերում կար «Պետերբուրգսկիե վեդոմստի» լրագրի մեկ համարը, մի սքանչելի դերասանուհու լուսանկարով: Թատրոնը նրա համար դառնում էր պաշտամունքի վայր:

Ախալցխայի թատրոնը երկու ստուդիա ուներ` հայկական և ռուսական: Նա գիտեր, որ Հովսեփ Տոմաշևիչը, Կառուզոյի ժամանակակիցը, Իտալիայում կրթություն ստացած Շայլապինի մտերիմ ընկերը և իր պապը ժամանակին երգել է ռուսական դրամատիկ թատրոնում: Մի անգամ, երկար թախանձանքից հետո, մայրը նրան տարավ Մ. Գորկու «Հատակում» պիեսի ներկայացմանը: Յոթ-ութ տարեկան էր: Պատերազմը ավարտվել էր, հին բեմը մի կերպ վերակառուցել էին: Դահլիճում ցուրտ էր և անախորժ: Եվ չնայած դրան, լույսերի մեջ փայլող բեմը Լուսինեին անիրական երազ էր թվում: Երբ երևացին ինքնագործ խմբի դերասան-դերասանուհիները, և բեմը աստիճանաբար կենդանացավ, երեխայի հոգում ծաղկեց երջանկությունը:

Տուն դառնալով, նա փորձեց վերհիշել «Հատակի» մարդկանց և նկարել նրանց դեմքերը: Վերոնիկան զարմացել էր երեխայի տեսողական հիշողության վրա: Լուկան, մանավանդ, քրջոտ ու բոկոտն, բոլորովին նման էր ստացվել: Հարկ եղավ նրան մի իսկական նկարչի ցույց տալ: Գույների և ստվերագծի այն ըմբռնումը, որ ուներ Լուսինեն, նրան փայլուն ապագա էր խոստանում: Բայց նկարչության փոխարեն, որոշվեց ամրապնդել նրա երաժշտական գիտելիքները: Լուսինեն ընդունվեց Ախալցխայի երաժշտանոցը:

Այստեղ կարևոր դեր էր խաղում մեծ եղբայրը` Դավիթը, որ հսկում էր Լուսինեին և շտկում սխալները: Չնայած տարիքային մեծ տարբերությանը, Դավիթը մտերմացել էր փոքրիկ քրոջ հետ և նրա ճակատագիրը աստիճանաբար դառնում էր մտահոգիչ, որովհետև աղմկոտ աղջնակը դաշնամուրային կատարողական արվեստում ոչ մի առաջադիմություն չէր ցուցաբերում:

Ախալցխան ետպատերազմյան տարիներին արտաքնապես փոխվում էր: Գյուղը ավելի ու ավելի նահանջում էր: Քաղաքային վարք ու բարքը աստիճանաբար վերականգնվում էր ու հետզհետե հեղաշրջվում էր քաղաքի նախկին կենցաղը:

Հաբեթը վաղուց էր թողել երաժշտությունը, գնացել էր մոտակա Վալե գյուղաքաղաքի ածխահանքերը և հաշվապահություն էր անում: Նրա ստացած աշխատավարձը մեծ բան չէր, բայց կայունացնում էր ընտանիքի տնտեսական դրությունը: Երևան տեղափոխելու միտքը աստիճանաբար դառնում է սևեռուն:

Նյութը`  Ք. Ա. –ի