Նրա հետ հաճույք էր աշխատելը, որովհետև նա գիտեր ժպտալ. Հ. Մալյանը` Ա. Ջիգարխանյանի մասին

Ստորև ձեզ ենք ներկայացնում Հենրիկ Մալյանի «Երկխոսություն երրորդի համար» (կարդացե՛ք նաև` «Աշոտ Մալաքյան ազգանունն Անրի Վերնոյի վերածվեց Եղեռնի մասին նրա գրած հոդվածի պատճառով») գրքից մի հատված:

Արմեն Ջիգարխանյանի հետ իմ ստեղծագործական մտերմությունը սկսվեց (և հույս ունեմ` չի վերջացել) «Եռանկյունին» ֆիլմով:

Նա հինգ ուստաներից մեկն էր, նրանց ավագը` ուստա Մկրտիչը …

Հիմա, երբ մտովի պատկերացնում եմ մեր նկարահանումների երբեմն ծանր, երբեմն տագնապալից, բայց միշտ հրճվանքոտ օրերը, իմ առջև հառնում է Արմեն Ջիգարխանյանի ժպիտը: Այո, հենց ժպիտը, քանի որ գուցե երբևէ գան օրեր, երբ կարելի լինի մոռանալ նրա հասակը, նրա մազերի գույնը, նույնիսկ, ներիր ինձ, Արմեն, անունն ու ազգանունը, բայց ինձ համար անկարելի կլինի երբևէ մոռանալ նրա ժպիտը …

Ես չեմ խոսում այն ժպիտի մասին, որ հաճախ հայտնվում է այս կամ այն կինոաստղի կամ որևէ հաջողակի դեմքին … Ես չեմ խոսում այն ժպիտի մասին, որ հայտնվում է որևէ ծիծաղելի պատմություն լսողի դեմքին…

Ես խոսում եմ ազնիվ մարդու ազնիվ ժպիտի մասին, որ գիտի հայտնվել միայն ու միայն մեծ հոգու տեր, բազում տխրությունների տեսած ու ապրած մարդու դեմքին, հոգու անաղարտության շնորհիվ պահպանված ու խնամված ժպիտի մասին:

Այսպիսով, ժպիտով նա գալիս էր նկարահանման տաղավար, ժպիտով բարձրանում էր գրիմանոցի կողմերը և քիչ ժամանակ անց հայտնվում էր նկարահանման վայրում` որպես արդեն լուրջ աշխատանքին պատրաստ արտիստ …

Ինձ համար շատ հաճելի ու հեշտ էր աշխատել Արմենի հետ, հեշտ էր, քանի որ նա զարմանալի, հրաշքի հասնող պատրաստակամությամբ գիտեր հավատալ, կարողանում էր հավատալ, ցանկանում էր հավատալ:

Նրա հետ հաճույք էր աշխատելը, որովհետև նրա ստեղծագործական գրգիռը, երևակայությունը, հոգին, արյունը հարմարեցված էին, ծրագրված էին հավատալու ամենին, ամենքին …

Նրա հետ հաճույք էր աշխատելը, որովհետև նա գիտեր ժպտալ …

Նյութը`  Ք. Ա –ի