«Ազգ». Գետից գետ Արցախ, կամ Ղարաբաղի վերաբնակեցման երկրորդ շնչառություն

«Վերաբնակեցման հարցը զինադադարից հետո Արցախում, Հայաստանում եւ սփյուռքում քննարկվող ամենակարեւոր թեմաներից է: Տարիներ շարունակ հարցն այդպես էլ չի իջնում ամբիոնից», ասում է ԼՂՀ փոխվարչապետ Արթուր Աղաբեկյանը ' հավելելով, որ հիմնականում հնչում են քննադատություններ երկու երկրների կառավարությունների հասցեին: Աղաբեկյանի խոսքերով' քննադատողները ճիշտ են, սակայն երբ լսում է երկու երկրների կառավարությունների տեսակետը' փաստում է, որ նրանք էլ են ճիշտ: Ըստ փոխվարչապետիՙ վերաբնակեցման հարցը պետք է լինի արդիական ու կախված չլինի իշխանության եկած քաղաքական ուժի ցանկությունից:

Աղաբեկյանին նախորդ տարիներին իրականացված վերաբնակեցումը հիշեցրել է խորհրդային տարիներին հայրենադարձության ծրագիրը: «Վերաբնակիչը պետք է լինի կույր եւ տեղեկություն չունենա, թե ուր է գնում եւ իրեն ինչ է սպասում: Հենց այդ կերպ բազմաթիվ հայրենակիցներ որոշեցին գալ ու վերաբնակվել Արցախում: Սակայն կարճ ժամանակ անց նրանք արդեն մտածում էին, թե ինչպես վերադառնան», հիշում է Աղաբեկյանը' հավելելով, որ փոխադարձ ստի հիման վրա չպետք է իրականանա վերաբնակեցումը: Այսօր մոտեցումներն այլ են, գործընթացը համապատասխանեցվել է հնարավորություններին: «Կառավարությունն աջակցում է այն վերաբնակչին, ով պատրաստ է սեփական ուժերով տրամադրված շինանյութով տուն կառուցել: Մեր ռեսուրսները սահմանափակ են իրականացնելու վերաբնակեցում լայն թափով», ասում է փոխվարչապետը' միաժամանակ շեշտելով, որ վերջ են դնելու տարերային վերաբնակեցմանը. նպատակն այն է, որ սոցիալական ծրագրերի իրականացումը չհամարվի վատնված: «Հիսունհոգանոց գյուղում ապահովել ջրամատակարարում, գազ եւ անցկացնել էլեկտրական գիծՙ շահավետ չէ, որովհետեւ անգամ քսան տարի անց այդ գյուղում բնակիչների թիվը չի անցնի հինգ հարյուրը: Մինչդեռ երկրում, բացի վերաբնակեցումից, այլ խնդիրներ էլ կան, որոնց պետք է կառավարությունն ուշադրություն դարձնի»: Հենց դա է պատճառը, որ գյուղերի բնակիչների թվաքանակի վերաբերյալ սահմանված է շեմ. նվազագույնը մինչեւ հարյուր բնակիչ: Որպեսզի գյուղերում մարդկանց թիվը շատանա, կառավարությունը կաջակցի գյուղապետներին մարդկանց տեղափոխման հարցով. որպես խրախուսում գյուղերը կապահովվեն ջրամատակարարմաբ:

Այս ամենի սկիզբը կդրվի 2014-ից: Հադրութ, Քաշաթաղ, Քարվաճառ. սրանք այն ընտրված տարածքներն են, որտեղ կարելի է իրականացնել վերաբնակեցում եւ բնակիչների թվաքանակը հասցնել 1000-ի: Ընտրված երեք համայնքներում հողն ու ջուրը շատ լավն են, հողագործության եւ անասնապահության համար նպաստավոր պայմաններ կան:

Մեծ ցանկությունների իրականացմանը խոչընդոտում է սահմանափակ ֆինանսը: Հենց այդ պատճառով շրջանառության մեջ է դրվել պետական վիճակախաղի գաղափարը: Վաճառված տոմսերի քառասուն տոկոսը կտրամադրվի վերաբնակեցման ծրագրին, մյուս քառասունը' շահումներին: Մեկ վիճակախաղի տոմսն արժե 2000 դրամ, տոմսերը շրջանառության մեջ դրվել են մայիսի 9-ին, խաղարկությունը դեկտեմբերի 28-ին է: Շրջանառության մեջ դրված 300 000 տոմսերից 200 000-ն արդեն վաճառվել է: Կազմակերպիչները համոզված են, որ հաջորդ տարի շրջանառության մեջ կդրվի արդեն մեկ միլիոն տոմս: «Վիճակախաղի տոմսը դիտարկենք որպես ազգային տուրք եւ գիտակցենք, որ մասնակից են դառնում շատ կարեւոր մի գաղափարի կյանքի կոչմանը», ասում է փոխվարչապետը' հավելելով, որ մշակույթը նրանն է, ով պահում է այն: Ադրբեջանի առաջին տիկին Մեհրիբան Ալիեւան «Ղարաբաղ կարպետ» անվամբ աշխարհին է հրամցնում հայկական գորգերը, մինչդեռ մենք հայկական գորգերն աշխարհին ներկայացնելու հնարավորությունը չենք օգտագործում: Հենց այդ նպատակով, վիճակախաղի շահումը ոչ թե դրամ է, այլ ղարաբաղյան գորգ:

Մանրամասն՝ թերթի այսօրվա համարում