«Կիկոսի մահը» կամ սպիտակ Այֆոնի առեղծվածը

Մի պահ պատկերացնենք թե ինչպես կփոխվեր «Կիկոսի մահը» հեքիաթը, եթե այն գրվեր 21-րդ դարում:

Լինում է, չի լինում, հեռու՜ Երևանում ապրող մի մարդ ու կին են լինում: Էս մարդիկ երեք աղջիկ են ունենում, ու թարսի պես տարբեր տարիներին, բայց նույն օրը ծնված: Ամեն տարի էս մեր խեղճ մարդիկ կրակն են ընկնում նվերների պատճառով, որ բոլորինը նույն նվերը լինի, մեկինը մյուսից չտարբերվի: Բայց վայն եկել տարել ա, եթե մեկի նվերը մյուսինից էժան դուրս եկավ՝ կջարդեն, կփշրեն, վերջում էլ կնեղանան ու կգնան ակումբներում ուրախանալու: Բայց մի չարաբաստիկ օր երեքն էլ որոշեցին, որ Այֆոն են նվեր ուզում: Էս մեր խեղճ մարդն ինչ անի` ինքը սովորական ուսուցիչ` ութսուն հազար աշխատավարձով, հազիվ ընտանիքն է պահում, դե հիմա գնա ու երեք հատ Այֆոն առ: Շատ է մտածում, վերջը որոշում է երեքին մեկ հատ Այֆոն գնի: Իհարկե, աղջիկները տխրում են, բայց ինչ կարող էին անել: Մի արևոտ օր էլ որշում են գնալ գյուղ` տատիկին հյուր, նստում են իրենց անձնական «Վազ 21-06» մակնիշի ավտոմեքենան և ուղևորվում հեռավոր Ալավերդի, դե, իհարկե, Ապարանի «Գնթունիք» սուպերմարկետից ընտիր լավաշ և խոզի միս են գնում բարեկամների հետ խորովածի համար և շարունակում ճանապարհը: Շատ են գնում, թե քիչ մեքենայի գազը վերջանում է և ստիպված կանգնում են լիցքավորման, դե իհարկե մեքենայից իջնում են և սկսում սպասել, փոքր աղջիկը չի համբերում և սկսում է Այֆոնով խաղ խաղալ, մայրը սկսում է բողոքել վճարովի զուգարաններից, իսկ հայրը և լցակայանի աշխատողը սկսում են ծխել գազատարի տակ: Վեջապես հասնում են Ալավերդի` տատիկի տուն: Մտնում են ներս, տեղավորվում, և հանկարծ հայրը դիմում է փոքր աղջկան.

-Աղչի, հլը գնա էն ձեր կպնովի հեռախոսը բեր, թող տատին տեսնի:

Աղջիկը գնում, ամբողջ մեքենան ման է գալիս, բայց հեռախոսը չի գտնում.

-Որ պապան իմացավ հեռախոսը կորցրել եմ, գլուխս կջարդի, ավելի լավ է խաբեմ, ասեմ` գնացի մարդի, ունեցա որդի, գդակը պոպոզ, անունն էլ Կիկոս, վեր ելավ ծառին, ցած ընկավ քարին, Այֆոնն էլ վեցրեց ու փախավ գնաց:

Այ էսպես լաց ու կոծ է դնում, հայրն էլ սպասում, սպասում է, տեսնում է փոքր աղջիկը չկա, ու լավ իմանալով, որ հիմա հերթով սրանք ել կգնան- կմնան, միանգամից վեր է կենում ու ինքն է գնում փոքրի մոտ, էս աղջիկն էլ, որ տեսնում է հորը, լացը ավելի է բարձրացնում, բա' արի, արի, անբախտ մորքուր, է՜, անբախտ պապի, արի տես քո Կիկոսի գլխին ինչ է եկել…

-Ի՞նչ Կիկոս , ի՞նչ պապի, ինչ ես ձենդ գլուխդ քցել:

-Բա չես ասի, այ հեր, գնացի մարդի, ունեցա որդի, անունը Կիկոս, գդակը պոպզ, վեր ելավ ծառին ցած ընկավ քարին Այֆոնն էլ վերցրեց ու փախավ գնաց:

-Ես ինջ հեքիաթներ ես պատմում, կարող ա ինձ միամիտի տեղ ես դրել, ասա հեռախոսն ուր ա, կնի՜կ, աղջիկներիդ վերցրու ու շուտ եկեք մեքենայի մոտ:

Կինը հեռվից աղջկա լացը լսում է թե չէ, խելապատառ սկսում է վազել.

-Վայ քոռացա ես, խի ես լացում պրինցեսս, մաման մեռնի Ջանիդ, ով ա քեզ նեղացրել:

-Բա չես ասի այ մեր գնացի մարդի, ունեցա որդի, գդակը պոպոզ, անունն էլ Կիկոս, վեր ելավ ծառին, ցած ընկավ քարին, Այֆոնն էլ վեցրեց ու փախավ գնաց:

-Այ հիստերիկ, էս ինձ ապուշի տեղ ես դրել, հլը շուտ ասա հեռախոսն ինչ ես արել:

-Բայց մամ ջան, ճիշտ եմ ասում, էդպես էլ եղել ա:

-Վայ, հաստատ էն անտեր գազի տեղն ես քցել, վայ չորանաս դու, խեղճ հերդ էդքան աշխատել ա, առել, որ դու կորցնես, հիմա էլ խաբում ես, հ՞ա:

Աղջկա սիրտը ահ է ընկնում` ավելի լավ է ճիշտն ասեմ, թե չէ վայն եկել, ինձ տարել ա, մեկ էլ տատը գոռգոռալով դուրս է գալիս պատշգամբ.
-Էդ երեխին ձեռք չտա՜ք:

-Ախր, այ մայրիկ ջան  գի՞տես էդ հեռախոսն ինչ արժեր,- կմկմում է հարսը:

-Դու ձենդ կտրի՛, ես որ երեխա էի, մի տենց դեպք էլ մեր կողքի գյուղում եղավ, ընտանիքով սարում հաց ուտելիս են եղել, փոքր աղջկան ուղարկել են ջրի ու մի սենց դեպք ա եղել:

- Է՜, այ մերա, դու Կիկոսի մահն ես պատմում:

- Դու էլ ձենդ կտրի, սաղ օրը կնկադ փեշից բռնած ման ես գալի:

-Բա լավ, հիմա ինչ ես առաջարկում:

-Ասում եմ, եկեք դուք թարգը տվեք ձեր հեռախոս-մեռախոսը, գնանք տուն հաց ուտենք:

Բոլորի տրամադրությունն ընկնում է, բայց դե ինչ կարող էին անել, ստիպված, գնում են տուն, բայց փոքր աղջիկը մի լավ դաս է քաղում, որ պետք չի ամեն պատահածի հետ գնալ մարդի և ունենալ որդի…

tvoskerchyan.wordpress.com