Այս երկիրն այլևս նախկինը չի լինի

Աշխատանքային օրվա կեսն է, գործակալությունը դատարկ է...

Փորձում եմ ոչնչի մասին չմտածել, սակայն նորությունների և խոսակցությունների պատառիկները մտքիս հանգիստ չեն տալիս:

«Մայդանում 11 դիակ կա», «Սանյա, Ձեր վիճակն ինչպե՞ս է », «14.00-ին նոր գրոհ են խոստանում», «Իսկ եթե ռազմական գործողություն լինի՞», «Դե, երկիրն այլևս նախկինը չի լինի»:

Դեռ վերջերս մեր ամենամեծ ողբերգությունը կանխավճարի մեկօրյա ուշացումն էր, իսկ հիմա, բառացիորեն կողքիդ մարդիկ են զոհվում ու ավելի սուր ես զգում կյանքն ու ժամանակը:

Հենց նոր վերադարձա Հեռուստատեսային և ռադիոհեռարձակման պետական կոմիտեի տեղակայման նոր վայրից: Դրանց շենքը, որ գտնվում է Կրեշչատիկ փողոցում (հարում է Մայդանին) գրավել են ցուցարարները և վիրավորների համար հիվանդանոց են դարձրել: Հավաքվել են մեկ այլ տեղ այն ամենով, ինչ կարողացել են տանել կամ վերցնել (փաստաթղթեր, երկու- երեք համակարգիչ) և մտածում են ինչպես շարժվել առաջ:

-Շա՞տ վիրավորներ բերեցին:

-Բավականին:

-Հրազենայի՞ն…

-Այո…

- Ի՞նչ է հաջողվել փրկել: Խորհրդակցությունը սկսվում է:

Վերադառնում եմ առաջին բարիկադից 900 մետր հեռավորությամբ գտնվող իմ շենք: Ժամը երկուսն է: Ժամանակը կանգ է առնում, լսողությունը սրվում է: Շտապ օգնության մեքենաների շչակներն աղեկտուր սուլում են: Դիմացի մայթին գտնվող Կիևի պատմության թանգարան մարդատարներից նկարներ են մտցնում (հենց մտցնում), փրկու՞մ են, թե՞ նոր ցուցահանդես են պատրաստում:

Պայթյուններ չեն լսվում: Ամպի տակից արևն է դուրս գալիս, տաքանում է, հոգիդ էլ է ջերմանում: Զանգում են ընդունարան: Քարտուղարուհուն տուն եմ ուղարկել, այդ պատճառով բարձրանում ու գնում եմ:

-Կարմիր խաչից է: Մեզ մեղադրում են, որ հրաժարվել ենք կանադական դեղորայքի օգնությունը ստանալ: Սուտ է: Մենք այս առիթով մամուլի ասուլիս ենք հրավիրում: Եկեք: Մեկ էլ Մայդանում վիրավոր կա՝ բժշկական լրիվ արտահագուստով և տարբերիչ նշաններով:

Գրանցում եմ տվյալները, թղթակցին հանձնարարում եմ կապվել նրանց հետ: Թույլ եմ տալիս միջոցառմանը չգնալ. այն Մայդանի հարևանությամբ է…

Երկուսն անց կես է- արևը մեզ հետ է:

Քայլում եմ գործակալության անսովոր դատարկ միջանցքներով- շրջայց եմ անում:

Լարվում եմ: Կարծես պայթյունների ձայներ լսվեցին…Մեխվում եմ տեղում … իջնում եմ երեք հարկ ու դուրս եմ գալիս փողոց: Փոքրաթիվ ժողովուրդը թափառում է, ասես ոչինչ չի եղել: Կայանողը մայթի մոտ կանգնած մեքենաներից սովորականի պես փող է հավաքում: Փողոցի մյուս կողմում նկարները դեռ մտցնում են թանգարան:

Մտնում եմ ներքին բակ, ամեն ինչ հանգիստ է: Այստեղ տեղակալս և վարորդները մեր մեքենաների մոտ ետուառաջ են անում:

-Երկու մեքենա վերադարձել է, հիմա տղերքը կհանգստանան ու տուն կտանեն վերջին թողարկող խմբագիրներին: Եթե վաղը մետրոն չաշխատի՝ լուրերը տնից կդնենք: Լավ կանեք դուք էլ գնաք, Ճիշտ է, ասում են, որ լցակայաններում կիլոմետրանոց հերթեր են, և որ Դնեպրի վրայի կամուրջները փակել են:

Վերադառնում եմ աշխատասենյակ: Անջատում եմ ակտիվ գործողությունների կոչ անող հեռուստացույցն ու բացում «Կիև- պեչորյան մայրավանքի պատմության» հաստ հատորը. «Կիևցիները քշեցին Իզյասլավին և գահ բարձրացրեցին նրա ազգականին՝ Պոլոցկի Վսեսլավ իշխանին: Իզյասլավը Կիև վերադարձավ օտարական լեհերի օգնությամբ: Նրա որդին՝ Մստիսլավը սարսափելի դաժանությամբ հաշվեհարդար տեսավ ասպտամբների հետ: Մոտ յոթանասուն մարդ մահապատժի ենթարկվեց, շատերին նա հրամայեց կուրացնել»,- գիրքը պատմում է հազարամյա վաղեմության պառակտման և սրբազան ծերերի նկատմամբ հալածանքի մասին 3000 մետր հեռավորության վրա այնտեղից, որտեղ այս տողերն են ընթերցվում...

Մտքերը կրկին հանգիստ չեն թողնում...

... Այս երկիրն այլևս նախկինը չի լինի...

Հ.Գ. Այդ օրը ԶԼՄ-ները հաղորդեցին Ուկրաինայի մայրաքաղաքում տեղի ունեցած բախումներում 67-100 զոհերի մասին:

Օլեքսանդր Դեցիկ

«Ուկրինֆորմ» գործակալության գլխավոր տնօրեն

Armenpress.am