«Հրապարակ». «Անհասկանալի էր այդ ագրեսիան. բնապահպանների ակցիան ոչ մի դրական էմոցիա չի առաջացնում»

Երեկ երիտասարդ բնապահպանները հերթական հաղթական ակցիան արեցին՝ տապալելով «Պատասխանատու հանքարդյունաբերության կայացումը Հայաստանում» տարօրինակ անվանումը կրող համաժողովը: Անշուշտ, մեր նման աղքատ երկրում շատ կարեւոր է բնապահպանական շարժումը, քանզի եթե այդ պայքարը չլինի, աշխարհի բոլոր երկրներից ինչ աղբ ասես՝ կբերեն-կլցնեն մեր երկիր եւ մեր ընդերքն էլ անխնա կշահագործեն՝ առանց հաշվի առնելու բնակչության անվտանգության խնդիրները, բնապահպանական նորմերը, որոնք խստիվ պահպանվում են այլ՝ ավելի հարուստ երկրներում:

Բայց, անկեղծ ասած, երեկ, երբ դիտում էի կոնֆերանսի տապալման կադրերը, արձանագրեցի, որ բնապահպանների ակցիան ոչ մի դրական էմոցիա չի առաջացնում:

Ինձ անհասկանալի էր այդ ագրեսիան, այդ հարձակողական պահվածքը, որ երիտասարդ մարդիկ, անգամ գեղեցկադեմ աղջիկներն են դրսեւորում: Պղտոր ջրով բաժակը, որ բնապահպան աղջիկը մտցնում էր նախարարների բերանն ու գոռում նրանց վրա, ինձ չէր համոզում: Եվ ես կասկածում եմ, որ նման պահվածքով հնարավոր է հասնել հաջողության: Սա այն դեպքն էր, երբ անգամ ես, որ երբեք համակրանք չեմ ունեցել պետական չինովնիկների հանդեպ, հակառակը՝ լրագրողական կանխակալ վերաբերմունքս երբեք չեմ թաքցրել այս տեսակի նկատմամբ, անկյուն մղված նախարարների կողմից էի: Անդաստիարակությունը պայքարողի պարտադիր որակ չէ:

Լսելու անկարող, մարտի դուրս եկած երիտասարդների այդ խումբը, բացի հակակրանքից, որեւէ այլ զգացում, որեւէ այլ արդյունք դժվար թե արձանագրի: Դեմագոգություն անելն ու պաշտոնյաներին շշպռելը մեծ հերոսություն չէ: Դա մենք ամեն օր ենք տեսնում: Անգամ բարձր ամբիոններից: Մենք կարոտ ենք համարձակության, բայց ոչ լկտիության, քաջության, բայց ոչ խուլիգանության, պայքարի, այլ ոչ թե շոուի:

Շարունակությունը` «Հրապարակ» օրաթերթի այսօրվա համարում: