«Հրապարակ». Երբ հասարակությունը հաղթում է և պարտադրում իր կարծիքը

Մեր 20-ամյա պատմության մեջ շատ չեն դեպքերը, երբ հասարակությունը հաղթել է եւ պարտադրել իր կարծիքը: Դրանք մատների վրա հաշված փաստեր են. տրանսպորտի սակագնի բարձրացման փորձ, Մաշտոցի պուրակ, եւ, թերեւս, արդեն սրան կարող ենք ավելացնել նաեւ Կուտակային կենսաթոշակային օրենք, որի հետ կապված նահանջի քայլերը զգալի են, եւ, հուսանք, կավարտվեն ամբողջական ու լիակատար հաղթանակով: Այս բոլոր «հաղթանակները» միավորվում են մի սկզբունքի տակ՝ հասարակական հետեւողական պայքար: Ընդ որում, այս բոլոր դեպքերում պայքարողը հենց հասարակությունն էր, այլ ոչ թե քաղաքական ուժերը:

Մենք գիտենք քաղաքական ուժերի կողմից առաջնորդվող պայքարի բազում օրինակներ, որոնք պարտությամբ են ավարտվել: Գուցե այդ օրինակները համեմատելի չեն վերը նշածս «հաղթանակների» հետ, քանի որ ընտրությունների արդյունքներում հաջողության հասնելն ու իշխանություն փոխելը շատ ավելի բարդ է եւ իշխանական ուժերի մեծ կոնսոլիդացիայի պարագայում գրեթե անհաղթահարելի: Բայց վստահ էլ չեմ, որ եթե այս լոկալ պայքարի օջախները քաղաքական ուժերը կազմակերպեին, որեւէ հաջողության կկարողանային հասնել: Ի՞նչ է հետեւում այս ամենից. հասարակությունը հզոր ուժ է, իսկ փողոց ելած ու իր իրավունքների համար պայքարող հասարակությունը՝ կրկնակի, եռակի, քառակի ավելի հզոր:

Այս հեղեղի դեմն առնել չի կարող ոչ իշխանությանը ծառայող, բայց հոգով-սրտով ժողովրդի հետ կապված բանակը, ոչ գրոշների աշխատավարձ ստացող ոստիկանությունը, ոչ քրեածին ու հանցավոր տարրերից կազմված ապօրինի խմբավորումներն ու անձինք: Այս հեղեղի դեմ, որպես կանոն, ստիպված են լինում զիջել, նահանջել: Մնում է, որ այս «հեղեղը» գիտակցի իր իրական ուժն ու այն կարողանա ծառայեցնել երկրի առջեւ ծառացած իրական խնդիրների լուծմանը:

Շարունակությունը` «Հրապարակ» օրաթերթի այսօրվա համարում: