Արամ, մի՛ նեղացիր, որ քեզ դավաճան են ասում

Երեկ հոգեբանորեն ինձ շատ վատ էի զգում, տանջվում էի այն փաստի առթիվ, որ ԵՏՄ-ին Հայաստանի անդամակցությանն ընդդիմացող ցուցարարները խորհրդարանի շենք մոտ Արամ Մանուկյանին դիմավորեցին «դավաճան» վանկարկումով:

Վատ էի զգում, որովհետև հենց Արամն է 1990թ-ի օգոստոսի 23-ին Ազգային ժողովի ամբիոնից կարդացել Հայաստանի անկախության հռչակագիրը՝ այդ օրն ինձ համար դարձնելով մասունքի պես մի բան, իրեն դարձնելով անկախության մի փոքրիկ խորհրդանիշ:

Վատ էի զգում, որովհետև նույն Արամը, դարձյալ խորհրդարանի ամբիոնից՝ մեկ տարի անց, հռչակեց հայրենիքիս անկախությունը, ու ես՝ 16-ամյա պատանիս, չէի կարողանում զսպել ուրախության ու երջանկության արցունքներս:

Վատ էի զգում, որ Արամին ճանաչել ու նրա հետ ընկերություն եմ արել 1994-ից, երբ նա՝ իշխանավոր լինելով, այնքան համբերատար տանում էր ուսանող ակտիվիստներիս կապրիզները, քմահաճույքները: 1996-ի սեպտեմբերի 21-ին էլ՝ անկախության հինգերորդ տարեդարձի օրը, Արամի հետ եղել ենք Արագածի գագաթին՝ մեր նվիրական եռագույնը ձեռքներիս, Հանրապետության հպարտությունը սրտներումս, ապագայի նկատմամբ լեցուն հավատով:

Հիմա, ի՞նչ ես անում, Արամ, ցուցարարների մոտ խեղճացած չես կարողանում քեզ բնորոշ բացճակատությամբ ասել՝ կո՞ղմ ես, թե՞ դեմ ԵՏՄ-ին Հայաստանի անդամակցությանը, հաշիվ ես պահանջում, որ քեզ դավաճան են ասում:

Քո 130 գործընկերների քվեարկությունն ինձ ավելի քիչ է հետաքրքրում, քան քոնը, որ անկախություն բառն ասոցացրիր անվանդ հետ: Քո քվեարկությունը խորհրդանշական է՝ ինչպես խորհրդանշական էր քո խոսքը 1990-ին, 1991-ին: Այն թվերին դու խորհրդանշում էիր Հայաստանի անկախությունը, այսօր՝ դրա վախճանը:

Դու իրավունք չունեիր տրվելու քաղաքական կոնյուկտուրային ու պրագմատիզմին, իմ առաջին նախագահը՝ հպարտությանս ու արժանապատվությանս ակունքը, իրավունք չուներ սառնությամբ դառնալ Հայաստանի ինքնիշխանության գերեզմանափորերից մեկը: Դուք սպանել եք իմ երազները, որ կոչվում էին 88-ի շարժում Երրորդ Հանրապետություն:

…Արամի քվեարկությամբ Երրորդ Հանրապետությունը մեռնում է՝ բոլորիս պարտավորեցնելով պայքարել Չորրորդի ստեղծման համար:

Սուրեն Սուրենյանց