Քարոզարշավային «ցնցումներ», կամ՝ մեկ շաբաթն էլ բավական էր

Վերլուծական 1 Դեկտեմբեր, 2018 21:11

Առաջիկա շաբաթը ևս կանցնի թեժ բանավեճերի ու միմյանց հասցեին հնչող մեղադրանքների ֆոնին, ու քաղաքական ուժերը ջանք չեն խնայի սեփական ծրագրերը հանրության դատին ներկայացնելու համար:

Տարօրինակ քարոզարշավ է սկսվել` ոչ մի օրինաչափություն չի հաստատվում, չի գործում որևէ կանոն: Թերևս ընտրողներն ու ընտրվողները հոգնել են պերմանենտ ընտրություններից` 2017-2018-ին Հայաստանում չորրորդ ընտրություններն են` երկուսը Երևանի ավագանու, երկուսը` խորհրդարանական: 2015-ի սահմանադրական փոփոխություններն ու նախագահականից խորհրդարանական մոդելի անցումը հիմնավորող ՀՀԿ-ականները գլխավոր փաստարկ էին բերում, որ նախագահական ընտրությունները բևեռացնում են հասարակությանը. հաղթողը ստանում է ամեն ինչ, պարտվողը` ոչինչ, իսկ խորհրդարանական կառավարման պարագայում պարտվողներ չեն լինում, և հասարակության բոլոր խավերը ներկայացվում են ԱԺ-ում:

Իրականում, նրանք փորձում էին չեզոքացնել նախագահական ընտրություններին հաջորդող հետընտրական զարգացումների վտանգը: Եթե իմանային ՀՀԿ-ականները` ինչ արագ է վերադառնալու բումերանգը և ինչպես են ներքաշելու երկիրը պերմանենտ ընտրությունների փուլ` իրենց համար վտանգավոր հետևանքներով, կառավարման մոդել չէին փոխի:

Նախընտրական կյանքը հետաքրքիր դարձնելու համար ՀՀԿ-ն ագրեսիվ խայթոցներ է փոխանակում ՔՊ-ի հետ` փորձելով ստեղծել տպավորություն, որ ընտրություններում կարևորը երկու ուժեր են` նախկին ու ապագա իշխանությունները, այլ ուժեր հաշվից դուրս են: ՔՊ-ՀՀԿ շրջանակում կատարվում է նաև յուրօրինակ «գունափոխանակություն». ՀՀԿ-ն փորձում է ապացուցել, որ իրականում սևը ՔՊ-ն է, սպիտակն` ինքը: ՀՀԿ-ի, որ չի հրաժարվում երկրորդը լինելու պատրանքից ու շարունակում է իր հավակնությունը հիմնավորել՝ փորձը փոխանցելու անհրաժեշտությամբ:

Կարող ենք փաստել, որ առաջիկա խորհրդարանը կլինի բավականին տխուր պառլամենտ. այն կլինի նորանկախ Հայաստանի պատմության մեջ ամենաանհասկանալին ու ամենաանգաղափարականը, միաժամանակ՝ ամենախայտաբղետն ու ամենաանմեղսունակը։ Ու սա, հավատացեք՝ չափազանցում չէ։ Ոչ միայն այն պատճառով, որ իշխանությունը «կայացավ» փողոցում, և անցնող յոթ ամիսներին ամենևին չտարորոշվեցին փողոցն ու «պալատը, պատասխանատվության և միտինգայնության բաղադրիչները, այլև որ «քայլած» թիմը երկրի խնդիրների, մարտահրավերների այնպիսի անգիտության մակարդակ ունի, որ ոչ «փետրվարի 31-ին» այն կգիտակցվի, ոչ էլ «40 հազար քառակուսի կիլոմետրն» անցնելով։

Ապագա խորհրդարանը լինելու է ավելի «դիտարժան», քան այսօրվա կառավարությունն է՝ ոչ միայն այն պատճառով, որ ունենալու է ջախջախիչ մեծամասնություն՝ ինչը ՀՀԿ-իզմի պատճենումն է, այլև այն պատճառով, որ աչքի է ընկնելու քննարկումների և խնդիրների արծարծման էլ ավելի էքսցենտրիկ վիճակներով: ՔՊ-ի ցուցակում այսօր «հավաքագրվում» են մարդիկ, որոնց մեծագույն արժանիքը Գյումրուց Երևան քայլելն է եղել։

Հարց՝ գաղափարակա՞ն է արդյոք ընթացող այս ընտրապայքարը, հետևաբար՝ խորհրդարանը, իհա՛րկե ոչ, քանի որ նման մառազմատիկ քարոզարշավային շաբաթ, որը մենք տեսանք, չի եղել ՀՀ քաղաքական պատմության մեջ. այս մակարդակի ընտրարշավի համար բավական էր նաև մեկ շաբաթը:

Աղասի Առաքելյան