Քաղաքական սկզբունքայնության մաստեր-կլասս Փաշինյանի և թիմակիցների համար

Նոր Հայաստանում ձևավորվել է մի տենդենց, երբ պետական պաշտոնյաները հաջողում են ազատել գլուխները մի իրավիճակում, երբ թվում էր թե դա այլևս անհնար է: Մեկը մյուսի հետևից սարսափազդու դեպքեր են գրանցվում Հայաստանում, մեկը մյուսի հետևից քաղաքական սխալներ են ի հայտ գալիս, որոնք հանգեցնում են ողբերգությունների կամ ՀՀ միջազգային դիրքերի թուլացմանը, սակայն, արի ու տես, որ պատժվողները որպես կանոն ոչ թե այս կամ այն ոլորտի քաղաքական ղեկավարներն են, այլ երկրորդ-երրորդ շղթայի պաշտոնյաները: 

Համաշխարհային փորձը վկայակոչելով՝ փորձել ենք սկզբունքայնության մաստեր-կլասս ցուց տալ ՀՀ բարձրաստիճան պաշտոնյաներին, գուցե վերջիններս հասկանան, որ պաշտոնից կառչելը , երբ քո ղեկավարած ոլորտում բառի բուն իմաստով՝ բառդակ է, այլևս ակտուալ չէ և չի ընկալվում հանրության կողմից:

Դիցուք՝ Եգիպտոսի տրանսպորտի նախարար Ռաշադ ալ Մետինին հրաժարական էր  տվել Կահիրեից հարավ գտնվող Ասիութի մոտ տեղի ունեցած խոշոր երկաթուղային վթարից հետո։ Գնացքի բախման հետևանքով զոհվել էր ավելի քան 40 մարդ, գրեթե բոլորը երեխաներ էին։

Հարավային Կորեայի վարչապետ Չոն Խոն Վոնը հրաժարական էր ներկայացրել Սեվոլ լաստանավի կործանումից անմիջապես հետո: Նա հայտարարել էր, որ եթե այդ սարսափելի դեպքից հետո շարունակի պաշտոնավարել, ապա բեռ է դառնալու իր իսկ քաղաքական թիմի և կառավարության համար:

Լիբանանի կառավարությունը վարչապետ Հասան Դիաբի գլխավորությամբ հրաժարական էր ներկայացրել 2020-ի օգոստոսին: Կառավարության հրաժարականի հիմնական պատճառը օգոստոսի 4-ին Բեյրութի նավահանգստում տեղի ունեցած պայթյունն էր, որի արդյունքում զոհվել էր մոտ 200 մարդ, իսկ վիրավորվել՝ շուրջ 6000-ը։

Օրեր առաջ հրաժարական ներկայացրեց ԳԴՀ պաշտպանության նախարար Քրիստին Լամբրեխտը:  Պաշտպանության նախարարին մեղադրում էին Ուկրաինայում ընթացող ռազմական գործողությունների պայմաններում «գերմանական բանակը կարգի բերելու» անկարողության համար:

Լեհաստանի պաշտպանության նախարար Բոգդան Կլիխը հրաժարական էր ներկայացրել այն բանից հետո, երբ Լեհաստանի պետական ​​հանձնաժողովը զեկույց էր ներկայացրել 2010 թվականի ապրիլի 10-ին Սմոլենսկի մոտ Լեհաստանի նախագահ Լեխ Կաչինսկու ավիավթարի պատճառների մասին։

Խորվաթիայի ՊՆ նախարար Դամիր Կրստիչևը հրաժարական էր ներկայացրել 2020 թվականին, այն բանից հետո, երբ կործանվել էր ռազմա-օդային ուժերի ուղղաթիռներից մեկը:

Ակնհայտ է, որ նման մասշտաբի ողբերգությունները այլ երկրներում կոնկրետ ոլորտի ղեկավարների համար ունենում են շատ հստակ քաղաքական հետևանքներ: Մինչդեռ Հայաստանում անփութության պատճառով կարող են զոհվել տասնյակ զինվորներ, իսկ ՊՆ նախարարը շարունակի խրոխտ հայացքով կառավարության նիստին ելույթ ունենալ: Զինվորների դիերը կարող են պահվել նկուղներում պարկերի մեջ, իսկ առողջապահության նախարարը հայտարարի, որ հրաժարական տալու որևէ պատճառ չի տեսնում: Վարչապետի շարասյունը կարող է վրաերթի ենթարկել հղի կնոջը, իսկ դեպքի համար պատասխանատվության կանչվեն ընդամենը ՊՊԾ աշխատակիցները: Թերևս, Նոր Հայաստանում պաշտոնյաների համար գործում են հենց այս կանոնները, մինչդեռ ժամանակակից աշխարհը շատ ավելի առաջ է գնացել քաղաքական սկզբունքայնության և քաղաքական պատասխանատվություն ստանձնելու կարողության հարցում...