Նիկոլ Փաշինյանի «ինքնախոստովանությունն» ու ռևերանսները Մոսկվային և Արևմուտքին

Այսօր կայացավ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հերթական մամուլի ասուլիսը, որի ընթացքում հնչած հարցերի պատասխաններն ավելի մեծ թվով նոր հարցեր են ի հայտ բերում, քան լույս են սփռում գոյություն ունեցողների վրա:

Ասուլիսի գլխավոր մեխը կարելի է համարել Նիկոլ Փաշինյանի խոստովանությունը, կամ եթե կուզեք՝ ինքնախոստովանությունն առ այն, որ իր կողմից առաջ քաշված խաղաղության օրակարգը տապալվել է, իսկ Հայաստանն ու Արցախը այսօր կանգնած են նոր ռազմական էսկալացիայի վտանգի առջև: Ուշագրավ է, որ այդ օրակարգի տապալման մեղավորներն այդպես էլ չգտնվեցին, մինչդեռ ակնհայտ է, որ այդ մեղավորները առկա են և նրանց մեծ մասը գտնվում են կառավարության շենքում:

Խոսելով պատերազմում պարտության պատճառների մասին՝ Փաշինյանը կրկին սլաքներն ուղղեց դեպի երևակայական 5-րդ շարասյունը, որը, ըստ նրա, գործում էր զինված ուժերում: Այստեղ էլ բազմաթիվ հարցեր են ի հայտ գալիս, ինչպես է ստացվել, որ, լինելով իշխանության ղեկին շուրջ 2.5 տարի, Նիկոլ Փաշինյանը չի կարողացել բացահայտել այդ շարասյունը, ավելին՝ տավուշյան մարտերից հետո նա էր, որ ազգային հերոսների կոչումներ էր շռայլում և ձոներ նվիրում հայկական բանակին: Արդյո՞ք այն ժամանակ վերջինս տեղյակ չի եղել նման շարասյան առկայության մասին, եթե, իհարկե, այդ շարասյունը ընդհանրապես առկա է եղել:

Փաշինյանն անդրադարձավ նաև Արցախի Հանրապետության անվտանգության ապահովման ցավոտ և օրակարգային խնդրին և արցախահայության անվտանգության ապահովման միակ գարանտ նշանակեց Մոսկվային: Ստացվում է՝ մի կողմից նա խոսում է այն մասին, որ իր կողմից բանակցությունները զրոյական կետից սկսելու արդյունքում ցեղասպանության եզրին կանգնած արցախցիների կյանքի և գոյության միակ երաշխավորը Մոսկվան է: Այն Մոսկվան, որին Փաշինյանը և իր թիմակիցները գրեթե ամեն օր մեղադրում են բոլոր հնարավոր և անհնարին մեղքերի մեջ:

Մյուս կողմից Փաշինյանը չմոռացավ ռևերանս անել Կրեմլին՝ հայտարարելով, որ ԵԱՏՄ-ից և ՀԱՊԿ-ից դուրս գալու հարց Հայաստանը չի քննարկում: Սակայն, չմոռացավ ռևերանս անել նաև Արևմուտքին, Փաշինյանի խոսքից հասկանալի է դառնում, որ պոտենցիալ խաղաղության պայմանագրի իրագործման գարանտ նա տեսնում է արևմտյան պետություններին և միջազգային մեխանիզմներն ամենևին էլ Մոսկվայում չեն գտնվում: Սա միաժամանակ երկու աթոռին նստելու հերթական փորձն է, որից, ինչպես տեսնում ենք, Փաշինյանի չի հրաժարվում:

Փաշինյանի կարևոր մեսիջներից մեկը վերաբերվում էր ներքաղաքական թեմային՝ կոռուպցիայի դեմ պայքարին: Ըստ նրա՝ երկրում առկա է կոռուպցիա, սակայն այն համակարգային չէ: Մինչդեռ հեղափոխությունից հետո Փաշինյանը այլ բան էր ասում․

Ասուլիսի ընթացքում վարչապետը նաև հայտարարեց, որ առաջնագծի կահավորման խնդիրներ ունենք, սակայն ամիսներ առաջ նա ԱԺ ամբիոնից պնդում էր, որ ամեն բան արվել է նման խնդիրները բացառելու համար։