Ընտանիքն օգնության կարիք ունի

Վայոց Ձորի մարզի Մալիշկա գյուղի 41-ամյա բնակիչ Վարազդատ Բաղդասարյանն ապրում է դժվար պայմաններում: Նա 2-րդ կարգի հաշմանդամ է: 1991թ-ին ավարտել է գյուղի թիվ 1 միջն. դպրոցը, ապա սովորել է Եղեգնաձորի ուսումնարանում:

1994թ-ին ամուսնացել է Եղեգնաձորի բնակչուհի Հայկուհու Խաչատրյանի հետ, ունեն մի դուստր ու մի որդի: Մոր հետ զրույցում նա ասաց, որ աղջիկն ունի կույրաղիքի բորբոքում, իսկ վիրահատության համար անհրաժեշտ գումար չունեն: Նրանց որդին նույնպես հիվանդ է, ունի նշիկների բորբոքում: Հարցազրույցի ժամանակ Ալբերտը հիվանդ պառկած էր:

Ես փորձում էի խոսեցնել երեխային, բայց նա դժվարությամբ էր պատասխանում իմ հարցերին: Որքան էլ փորձում էի փոքր-ինչ բարձրացնել նրա տրամադրությունը, բայց բնակարանային սառը օդի մեջ կուչ եկած փոքրիկը միայն մի ակնթարթ էր ժպտում ու թախծոտ աչքերն իջեցնում վար:

Այդ վայրկյանին իմ տխուր մտորումներին անսպասելի վերջ դրեց պատուհանից ներս եկող աշնանային սառը քամին: Ես մոտեցա բաց պատուհանին. դրսում աշնանային տրամադրություն էր, քամին պոկում էր մայր ծառից տերևները, որոնք օդում պարելով՝ իջնում էին վար: Ես մտածեցի՝ մոտալուտ ձմռանն այս ընտանիքն ինչպե՞ս է դիմակայելու, ի՞նչ միջոցներով է վառելիք հայթայթելու…

Կենցաղային տարրական պայմաններից զուրկ ընտանիքում չէին կարող առողջ փոքրիկներ մեծանալ:

Ընտանիքի հայրը՝ Վարազդատը, հիվանդության պատճառով չի կարողանում աշխատել, նա նույնպես առողջական խնդիրներ ունի: Նրա բուժման համար հարկավոր է մոտավորապես 350 հազար դրամ:

Տան պայմաները շատ անմխիթար են: Տան ապակիները կոտրել է Վարազդատի 35-ամյա քույրը՝ Նարինե Բաղդասարյանը, ով մանկուց ունի հոգեկան խնդիրներ:

«Քույրս առավոտյան ժամի 07:00-ին էրթսն ըլնել, չիյնաս, երբ տռնեն ներս կմտնի, էթալ պարեկամների խետի կռվել, տունն էլ իկյալուն պես իրենց հետ է կռվում, չիյնալ կողմնորոշվիլ՝ ինչի անել, տան լուսամուտները, աթոռները, ամեն ինչ ջարդում է: Մե օր կրակ չընկա՝ տռնից չթողի՝ դուրս գա, ինձ բռնեց, չրփեց շատ հեռու, էտ էր ըսի՝ ուղեղի ցնցում կստանամ: Կուզենայի, որ նա մնար հատուկ պայմաններում, որ ընտանիքի անդորրը մի քիչ խաղաղվեր, էրեխեքիս հետ չի խոսում, ծեծում է նրանց: Հիմա էլ ցուրտ է, բայց վառելիք չէյնալ առնել, ծերը ծերին չէյնալ հասցնել, ստիպված ենք ծառի ճողեր վառելու, իսկ տունն էլ պատկանում է Հայկազ պապիս, ով 2001թ-ին մահացել է, ֆինանսական պատճառով չեմնալ տունը վերաձևակերպել իմ անունով…»,- ասում էր ընտանիքի հայրը՝ Վարազդատ Բաղդաարյանը:

Ամուսինները պետությունից ստանում են 28 հազար դրամ անապահովության նպաստ, ամուսինը և քույրն ստանում են նաև 150 հազարական դրամ' հիվադության թոշակ, բայց այդ գումարը շատ քիչ է ու չի բավականացնում ո՛չ սոցիալական, ո՛չ էլ առօրյա կենցաղային խնդիրները լուծելուն, էլ ուր մնաց նրանց ու երեխաների բուժման համար:

Տունը ունի տնամերձ հողամաս, որը տարիներ շարունակ անմշակ է եղել՝ նրանց հիվանդության պատճառով:

«Էրեխեքս հագուստ չունեն, հիվանդ են, գումար չունենք նրանց բուժելու: Կենցաղային պայմաներներն էլ շատ վատ վիճակում են, լվացքի մեքենա չունենք, էլեկտրական վառարան չունենք՝ հաց թխելու համար, ստիպված փոքր պլիտայի վրա, թավայի մեջ եմ հաց թխում, տանը չկա մահճակալ, ներքնակ, վերմակ, մի երկու բան էլ, որ կա, Թամար հորքուրս է տվել: Իսկ ես էլ ունեմ ատամների բուժման խնդիր»,-ասում է Հայկուհու Խաչատրյանը:

Նման վիճակում գտնվող կարիքավոր ընտանիքներին օգնության ձեռք մեկնելն ուղղակի անհրաժեշտություն է, հակառակ դեպքում, մենք կունենանք ֆիզիկապես ու հոգեպես հիվանդ սերունդ:

Ընտանիքը ցանկանում է ֆինանսական օգնության դեպքում հոգալ առողջական խնդիրները, բարելավել բնակարանային պայմանները, ունենալ լվացքի մեքենա, էլեկտրական վառարան՝ հաց թխելու համար և գնել կով: Աղբյուրը՝ mynews.am։