Հայաստանի օրվա իշխանությունը՝ հակահայկական օրակարգի ջահակիր. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Շատ հաճախ պետություններում առկա ներքաղաքական դիրքավորումը պայմաններ է ստեղծում արտաքին քաղաքական միջավայրի ձևավորման համար։ Այսինքն, հիմնականում արտաքին քաղաքականությունը ձևակերպվում է պետության ներքին շահերից ելնելով։ Բայց Հայաստանի դեպքում մեր ներքին օրակարգը իշխող քաղաքական ուժի կողմից ձևավորվում է ոչ թե մեր երկրի, այլ արտաքին ուժերի ու հատկապես թշնամի պետությունների շահերին համապատասխան։ Այլ կերպ ասած՝ արտաքին պահանջները մեր երկրում ներքաղաքական մթնոլորտ են ձևավորում։ Դրա համար էլ ակներև կերպով առաջ են մղվում հակահայաստանյան, հակահայկական օրակարգի ուղղությունները, որոնցից ամենաառանցքայինը ազգային ինքնության և հայ ժողովրդի ինքնատիպությունը դրսևորող արժեքային համակարգի դեմ պայքարն է։ Իսկ այս արշավը կերպարանք է ստանում արժեքային հիմնասյուները քանդելու, պատմությունը և հիշողությունը մերժելու և սրբագրելու գործելակերպում։

Օրինակ՝ պատմականորեն հայ ժողովրդի համար արժեքային հիմնասյուներից է եղել Հայ առաքելական եկեղեցին, սակայն Փաշինյանի պաշտոնավարման ժամանակաշրջանում իշխանությունները գործի են դնում բոլոր հնարավոր միջոցները, որպեսզի վարկաբեկեն Եկեղեցին։ Թերևս հաշվի է առնվում այն հանգամանքը, որ Եկեղեցին դարեր շարունակ կանգնած է եղել հայ ժողովրդին միավորելու, ազգային ինքնության պահպանման ու ազգային ազատագրական պայքարի սկզբնավորման հիմքերում։ Եվ որպեսզի հենց գործող իշխանությունների պարտությունից հետո ազգային պայքարի արմատների տարածումը և վերելքը կանխվի, ամենահուժկու հարվածներն ուղղվում են հենց Եկեղեցու ուղղությամբ։ Պատկերը ամբողջական է դառնում, երբ հայ Եկեղեցու ուղղությամբ պարբերաբար վայրահաչում է ադրբեջանական քարոզչամեքենան՝ այն ներկայացնելով որպես ռևանշիզմի սկզբնավորման օջախ։

Իշխանությունների հարվածների մյուս հիմնասյունը անվտանգության համակարգն է՝ մասնավորապես բանակը, որպեսզի այն ընդունակ չլինի կանգնել նոր պայքարի հիմքերում։ Միշտ էլ անվտանգության համակարգում որոշակի արատավոր բարքեր եղել են, բայց դա չի նշանակում, որ ամբողջ բանակը պետք է նույնականացվի այդ արատավոր բարքերի հետ։ Բայց իշխանությունները «բանակը չպետք է սրբագործել» լոզունգների ներքո հակառակն են անում՝ մշտապես թիրախավորման տակ պահելով բանակն ու դրա հիմքերում կանգնած մարդկանց։ Դա անուղղակիորեն նշանակում է նաև արժեզրկել Արցախյան ազատամարտի ժամանակ մեր ունեցած փառահեղ հաղթանակների փորձը, որպեսզի դրանք հանկարծ չկրկնվեն։ Չէ՞ որ, ըստ Նիկոլ Փաշինյանի, հայ ժողովուրդը պետք է համակերպվի Արցախյան երկրորդ պատերազմում պարտության հետ։ Նորից՝ պատկերն ամբողջական է դառնում, երբ տեսնում ես, թե ինչ ինտենսիվությամբ են Ադրբեջանից պահանջներ հնչում, որ Հայաստանը չպետք է բանակ ունենա: Դե, ՀՀ իշխանություններն էլ պետք է անշեղորեն կատարեն Բաքվի այդ հրահանգը, ինչպես որ մյուս զիջումներն են իրականացրել։ Իսկ երբ բանակի ԳՇ-ն պահանջում էր իշխանությունների հրաժարականը, հենց Թուրքիայից էր, որ բանակի գործողությունները դատապարտող ու Փաշինյանին աջակցող հայտարարություններ հնչեցին։

Հայաստանում իշխող վարչախմբի մյուս սև առաքելությունը պատմությունը սրբագրելը, ջնջելն ու լիովին նոր էջից սկսելն է։ Հենց այս քաղաքականության շրջանակներում է, որ «պատմական Հայաստանի» հայեցակարգը հակադրվում է «իրական Հայաստանի» հայեցակարգին։ Իսկ «իրական Հայաստանի» հայեցակարգը նշանակում է հրաժարվել Արցախից ու մեր պատմական իրավունքներից։ Դրա համար էլ իշխանությունները փորձում են ապացուցել, որ մինչ այս սխալ ենք ապրել, նախկինները Հայաստանը տարել են դեպի անդունդ, դրա համար էլ կոտրած տաշտակի առաջ ենք կանգնել, իսկ «պատմական Հայաստանի» հայեցակարգի ձևավորումը ձեռնտու է եղել միայն... Ռուսաստանին, ու եթե մենք պայքարենք մեր պատմական իրավունքների համար, ապա կգա մի պահ, որ Հայաստանը կոչնչանա, իսկ որպեսզի Հայաստանը մնա, պետք է առաջնորդվել «խաղաղության օրակարգով»։