Ադրբեջանը բացել է ՌԴ-ի դեմ երկրորդ ճակատը․ Արմեն Այվազյան

 

Եվ այսպես, ի՞նչ խնդիրներ է լուծում Բաքուն իր հակառուսաստանյան գործողություններով, որոնց համար ադրբեջանական ուղևորատար ինքնաթիռի կործանումն ընդամենը պատրվակ էր, բայց ոչ պատճառ։

 

1) Ուկրաինան ստանում է կարևոր հոգեբանական ու տեղեկատվական աջակցություն՝ տեսնելով, թե ինչպես է մեկ այլ հետխորհրդային պետություն բաց հակաճառության (եթե ոչ լիարժեք հակամարտության) մեջ մտնում Մոսկվայի հետ։ Ուկրաինացիները հույս են ստանում, որ ՌԴ-ն իր ուժերի մի մասը ստիպված է լինելու հետ քաշել Ադրբեջանի և նրա թիկունքում ամուր կանգնած Թուրքիայի հետ հնարավոր բախումների համար։ Ուկրաինական մամուլն ու եթերը ողողված են ռուս-ադրբեջանական խնդրի շուրջ հիացական ու ոգեշնչող մեկնաբանություններով։

 

2) Ադրբեջանը հանդես է գալիս որպես Թուրանի կամ «թյուրքական աշխարհի» առաջամարտիկ՝ օրինակ ցույց տալով միջինասիական թյուրքախոս պետություններին ու Տաջիկստանին, թե ինչպես պետք է վարվել «թուլացած Ռուսաստանի» հետ։

 

3) Ադրբեջանը փորձում է ապացուցել Թրամփի նորակազմ վարչակազմին իր հակառուսականությունը և ՆԱՏՕ-յամետությունը։

 

Իրականում, Բաքվի այս քայլերը չափազանց վտանգավոր են, որովհետև Ռուսաստանն ունի տնտեսական, քաղաքական ու ռազմական լուրջ լծակներ ու հնարավորություններ ուժգին հակահարված հասցնելու համար։ Իրականում Ալիևը մանևրելու-խուսանավելու լայն դաշտ չունի. նա կատարում է այն, ինչ իրեն հրահանգված է Անկարայից և Թել-Ավիվից։

 

Առաջիկա օրերին և շաբաթներին պարզ կլինի, թե ինչ ծավալներ է ընդունելու ռուս-ադրբեջանական ճգնաժամը։ Բայց որքան էլ կրքերը հանդարտվեն, նախկին ջերմությանը Բաքվի և Մոսկվայի հարաբերություններն այլևս երբեք չեն վերադառնա։ Ամենայն հավանականությամբ, առաջին հարվածն իրենց վրա զգալու են ՌԴ-ում ադրբեջանցի օլիգարխները և Բաքվի անմիջական ղեկավարությամբ գործող համայնքային կառույցները։ Պետական կառույցներում թուլանալու է ադրբեջանական լոբբիստների ունեցած մեծ ազդեցությունը։

 

Ինչպե՞ս կանդրադառնա Մոսկվա-Բաքու ճգնաժամը Հայաստանի նկատմամբ ՌԴ-ի հանձնողական դիրքորոշումների վրա՝ առայժմ բարդ է ասելը։ Բայց դա էլ շուտով պարզ կդառնա։