Պատմության խեղաթյուրումը և կեղծարարությունը հարված են հայ ժողովրդի ազգային ինքնությանը. Թամարա Վարդանյան

Պլեխանովի անվան ռուսական տնտեսագիտական համալսարանի Երևանի մասնաճյուղի տնօրեն Թամարա Վարդանյանը գրում է․

 

«Այսօր Ռուսական Տանը հանդես եկա հանպատրաստից զեկուցմամբ՝ «ՊԱՏՄՈՒԹՅԱՆ ԿԵՂԾՈՒՄԸ ՈՐՊԵՍ ՀԱՐՁԱԿՈՒՄ ԱԶԳԱՅԻՆ ԻՆՔՆՈՒԹՅԱՆ ՎՐԱ» թեմայով։ Ահա հիմնական թեզերս.

 

Պատմությունը հասարակության համախմբող գործոններից է։ Պատմության խեղաթյուրումը և կեղծարարությունը հարված են հայ ժողովրդի ազգային ինքնությանը, փորձ են վերափոխել նրա ավանդական պատկերացումները, վերակառուցել «աշխարհի էթնոքաղաքական պատկերը»։

 

Պատմությունը նույնքան ճշգրիտ գիտություն է, որքան ֆիզիկան, մաթեմատիկան և այլն։ Բայց մենք մշտապես բախվում ենք պատմագիտության վարկաբեկման փորձերին, աղբյուրների նկատմամբ թերահավատություն ներշնչելուն։ Որոշակի արտաքին ուժերի ազդեցությամբ հարցականի տակ են դրվում պատմական աղբյուրների արժանահավատությունը, օրինակ՝ Մովսես Խորենացու «Հայոց պատմությունը» կամ այլ հայ պատմիչների գործերը։ Վերանայման են ենթարկվում այնպիսի թեմաներ, ինչպիսիք են հայերի բնիկությունը Հայկական լեռնաշխարհում, հայ ժողովրդի ազգային-ազատագրական պայքարը, ներառյալ ազգային հերոս Վարդան Մամիկոնյանի գլխավորած ապստամբությունը։ Հեքիաթներ են հորինվում իբր «հմուտ դիվանագետ» և «իր ժամանակի մեծ հայրենասեր», իսկ իրականում դավաճան Վասակ Սյունու մասին։ Կասկածի տակ է դրվում նույնիսկ Ավարայրի ճակատամարտի պատմական փաստը և այլն։ Ինչ վերաբերում է Օսմանյան Թուրքիայում 1893-1923 թթ. Հայոց ցեղասպանության թեմային, ապա զոհին վերածում են մեղսակցի, անգամ՝ 20-րդ դարի այդ սարսափելի հանցագործության մեղավորի։

 

Հենց այս պահին Արցախում ոչնչացվում են հայկական ճարտարապետական հուշարձանները, դրանց մի մասը «աղվանական» է հռչակվում՝ սա ևս պատմության կոպիտ կեղծման փաստ է։ Ուստի պատմագիտությունը պայքարի ճակատ է՝ նույնքան կարևոր, որքան առաջնագիծը։

 

Անվտանգության հարցը հայերի համար ամենակարևորն է։ Հետխորհրդային շրջանում այն ավանդաբար լուծվել է Ռուսաստանի հետ ռազմավարական դաշինքի միջոցով։ Սակայն վերջին տարիների աղետալի զարգացումները և, առաջին հերթին, Արցախի կորուստը ռազմավարական ճգնաժամ են առաջացրել հայ-ռուսական հարաբերություններում։ Դրված է նպատակ՝ վերջնականապես կտրել Հայաստանը Ռուսաստանից և երկիրը հանձնել Թուրքիայի ու Ադրբեջանի լիակատար վերահսկողությանը։ Դրա համար մոգոնվել է քաղաքական հեքիաթ՝ իբր Թուրքիայում ապրող միլիոնավոր «մահմեդական հայերի» կամ «ծպտյալ հայերի» մասին։ Այս փուչ թեզը շրջանառության մեջ դրվեց հատկապես 2008-2009 թթ., երբ սկսվեց այսպես կոչված «ֆուտբոլային դիվանագիտությունը»՝ հայերի վերաբերմունքը Թուրքիայի հանդեպ մեղմելու նպատակով։ Սահմանը բացելուց հետո թուրքական տարրերը կարող են հեղեղել Հայաստանը՝ ներկայանալով որպես «մահմեդական հայեր»՝ դրանից բխող բոլոր հետևանքներով (տասնյակ մզկիթների բացում և այլն)։ Սա ուղիղ ճանապարհ է Հայաստանի մահմեդականացման - թուրքականացմանը։ Զարմանալին այն է, որ որոշ «փորձագետներ» սկսեցին մտացածին թվեր հրապարակել այս «մահմեդական հայերի» քանակի վերաբերյալ. սկզբում դրանք 500 000 էին, հետո հասան 3, ապա 10 ու 15 միլիոնի։ Հավանաբար, դրանց թիվն աճում էր դրամաշնորհների գումարի ավելացման և քաղաքական պատվերի ընդլանման համընթաց։ Իրականում այդպիսի «հայերի» թիվը ԶՐՈ Է։

 

 Անհրաժեշտ է կտրուկ գնահատական տալ պատմության կեղծումներին և խեղաթյուրումներին։ Պրոֆեսիոնալ պատմաբանները կանգնած են մարտահրավերի առաջ։ Այս սպառնալիքի անտեսումը համազոր է մահվան»։