Կարևոր որոշումներից հինգ րոպե պակաս

Սեպտեմբերի 3-ից սկսած հայկական քաղաքական արեալում եւ ընդհանրապես երկրում ոչինչ նման չէ սեպտեմբերի 3-ից առաջվա ժամանակին: Ամեն օր ինչ-որ բան է փոխվում, ամեն օր նոր նրբերանգներ կան, որոնք ամենայն մանրամասնությամբ ամբողջացնում են մի իրավիճակ, երբ Հայաստանում քաղաքական գործընթացներ չկան կամ գրեթե չկան, ամեն ինչ պտտվում է արտաքին քաղաքական մոտեցումների շուրջը: Քաղաքական ուժերը քաղաքականությամբ չեն զբաղված, այլ մանր-մունր գործերով ու անգամ սեփական տեսակետ ունենալու «ծանր» գործի տակից չեն կարողանում դուրս գալ' նույն արտաքին քաղաքականության հետ կապված թեկուզ: Ոչինչ իրենք չեն որոշում, նրանց կարծիքը ոչ մեկին, առնվազն որոշողներին չի հետաքրքրում, թերեւս միայն մամուլի ակումբավարներին, էն էլ իրենց գործն արդարացրած լինելու առումով: Ընդհանրապես' մի տեսակ մերոնք ավելորդ են դարձել: Նրանք էլ մինչեւ վերջին օրը տեղյակ չեն ոչնչից, ինչպես հանրությունը. ասենք' նախագահ Սարգսյանը մասնակցելո՞ւ էր Վիլնյուսի գագաթաժողովին, մեզ նման դա նրանք իմացան նախ Եվրոհանձնաժողովի, հետո նախագահի կայքից: Նրանք էլ մեզ նման չգիտեն' ի՞նչ թուղթ է ստորագրվելու Վիլնյուսում, եւ ենթադրություններ են անում միայն, ինչպես օրինակՙ ՀՀԿ-ում ոչ ամենեւին երկրորդական մարդ, ՀՀԿ խմբակցության քարտուղար Հովհաննես Սահակյանը , թե' մի փաստաթուղթ, համաձայնագիր կամ պայմանագիր կստորագրվի, էլի, Մաքսային միության դրույթներին չհակասող, ԵՄ-ի հետ հարաբերություններն էլ չեն խզվի: Նրանք էլ մեզ նման տեղյակ չեն' ի՞նչ են քննարկելու Պուտինն ու Սարգսյանը, ու էլի ամեն ինչ ենթադրությունների ծիրում է: Է, լավ, ո՞ւմ է պետք նման քաղաքական դաշտը:

Մյուս կողմից' եթե ունես այնպիսի քաղաքական դաշտ, որի կարծիքը որոշում կայացնելիս պետք չի լինում, ուրեմն մի բան խախուտ է Հայաստանում, քանի որ այդպես որոշում կայացնողն է հարվածի տակ, նրա պատասխանատվության բեռն է ավելանում, ու նրա հանդեպ պահաջատիրությունն է շատ: Սխալվի' նրան են մեղադրելու, հաջողի' նրան են գովելու, ու դրանք երկուսն էլ ամեն պահ կարող են պատահել:

Քաղաքական դաշտը, որ մեծ հաշվով բան չգիտի' դատարկն, այդպիսով, երբեմն փորձում են լրացնել այլ «գործուղվածներ»:

Պարույր Հայրիկյանն է մեկ «Վիլնյուս կամ հրաժարական» նստացույց անում, մեկ էլ եվրոկայքից տեղեկանալով, որ երկրի նախագահը գնում է Վիլնյուս' նստացույցի փասափուսեն հավաքում է. պարզվում է' նրա պահանջը երկրի նախագահի Վիլնյուս գնալով կատարված է, ու եթե նախագահը գնում է Վիլնյուս, մի բան կստորագրվի ուրեմն. իսկական կոմեդիա: Իսկ եթե հանկարծ ու պարզվեր' նախագահը չի գնում Վիլնյուս, Հայրիկյանը նորից նստացույց էր անելու, հանրահավաք էլ այսօր նախօրոք հրավիրել էր, բա:

Կամ' չնայած վարած պաշտոններին մինչեւ այժմ «Ղարաբաղ» կոմիտեի նախկին անդամ ներկայացող Աշոտ Մանուչարյանը նորից է հայտնագործում, թե մենք լավ հարաբերություն պետք է պահպանենք եւ ԵՄ-ի, եւ Ռուսաստանի հետ, համադրման եղանակով պետք է աշխատենք, ուրեմն, իբր մյուսները չէին կարող գլխի ընկնել, Հայաստանն էլ կարողանում է' չի՞ պահպանում հավասար հարաբերություններ: Իսկ արեւմտյան քաղաքակրթությունն էլ, լավ լսեք, մահանում է, չգիտեիք, իմացեք, բա: Իսկ ահա Պուտինը, քանի որ գիտե մեր ժողովրդի վերաբերմունքն իշխանության նկատմամբ, գալիս է հանդիպելու ժողովրդի եւ ոչ թե իշխանության հետ: Միգուցե Մանուչարյանն ինքը կա այն ժողովրդի մեջ, որի հետ Պուտինը հանդիպելու է: Կամ միգուցե Պուտինն իր ժողովրդի շահը թողած' մեր ժողովրդի շահի պոչն է բռնելու: Երեւի Պուտինի ասածը չի լսել, որով Բրյուսելին հասկացնում էր երեկ, որ ոչ մեկին դուր գալու համար չեն խեղդի իրենց տնտեսության ամբողջ ոլորտներ, եւ եթե Ուկրաինան ԵՄ-ի հետ համաձայնագիր կնքի' Ռուսաստանը Ուկրաինային արտոնյալ առեւտրի ռեժիմից կզրկի:

Մանրամասները` «Ազգ»-ի այսօրվա համարում: