«Հրապարակ». Ռուսաստանի հետ ճակատագրով կապվելը չի նպաստում մեր պետության հեղինակության աճին՝ ճիշտ հակառակը

Ամեն ինչ հասկանալի է՝ եւ հասարակության ռուսամետությունը, որ պատմական արմատներ ունի, եւ Ղարաբաղի հետ կապված տագնապներն ու այսքան տարվա կորուստներից հետո այն չկորցնելու վախը, եւ սահմանակից հարեւանների պոտենցիալ ագրեսիայի վտանգը: Բայց պապից ավելի կաթոլիկ լինելու, իսկ տվյալ դեպքում, կարելի է ասել՝ ռուսից ավելի ռուս լինելու ջանքերը ոչ մի կերպ չեն հասկացվում:

Այդ ինչպե՞ս կարող է հսկայական ռուսալեզու բնակչություն ունեցող, ավտորիտար Ղազախստանն ավելի արժանապատիվ կեցվածք դրսեւորել եւ կոչ անել Պուտինին՝ մնալու միջազգային իրավունքի շրջանակներում: Անգամ Բատկայի ղեկավարած Բելառուսն ավելի հանդարտ ու հավասարակշիռ է պահում իրեն եւ բարձրաստիճան պաշտոնյայի շուրթերով ակնարկում, որ իրենք չեն բացառում եւրաինտեգրումը, իսկ Հայաստանը համառորեն շարունակում է Մաքսային միություն կառուցելու անշնորհակալ գործը:

Երեկ եւս հայ բարձրաստիճան պաշտոնյաներն արտահայտվել են այդ թեմայով եւ հպարտորեն զեկուցել, որ արագ եւ վստահ քայլերով գնում են դեպի ՄՄ: Մի՞թե ուկրաինական դեպքերը ոչինչ չեն փոխել նրանց մտածողության մեջ եւ դեռեւս չեն ապացուցել, որ

1. ՌԴ պետության հետ վտանգավոր է ճանապարհ գնալը՝ նա ամեն րոպե կարող է մոռանալ միջազգային իրավունքի համընդհանուր կանոններն ու կնքված պայմանագրերը եւ վարվել այնպես, ինչպես իրեն հարմար է:

2. ՌԴ-ն բազում խնդիրներ ունի, եւ նրա հետ չի կարելի ապագա կառուցել:

3. Դեմոկրատ Արեւմուտքն այնքան անկարող չէ, որքան թվում է, եւ նրա կիրառած սանկցիաներն ավելի վտանգավոր են, իսկ Ռուսաստանին սանձելու համար նրան մի քանի օր է հարկավոր: Եվ վերջապես

4. Ռուսաստանի հետ ճակատագրով կապվելը չի նպաստում մեր պետության հեղինակության աճին՝ ճիշտ հակառակը:

Շարունակությունը` «Հրապարակ»-ի այսօրվա համարում: