Սրբագրվում է քրեաօլիգարխիայի հաղթանակը

Անցյալ գարնանը, երբ հրաժարական տվեց Տիգրան Սարգսյանի կառավարությունն, ու վարչապետ դարձավ Հովիկ Աբրահամյանը՝ կառավարության բավականին խայտաբղետ ու հակասական կազմով, շատերն արձանագրեցին, որ Հայաստանում տեղի է ունեցել օլիգարխիայի մինի «հեղաշրջում»: Ընդ որում, դա հնարավոր դարձավ իրեն ընդդիմադիր հռչակած Քառյակի շնորհիվ նաև՝ բացահայտելով մերօրյա ընդդիմության օլիգարխիկ բնույթը:

Նոր վարչապետը շաբաթներ շարունակ հարցազրույցներում ակնարկներով քննադատում էր նախկին վարչապետին՝ շեշտը դնելով այն բանի վրա, որ իրականությունից կտրված տեսաբաններին փոխարինելու է եկել ժողովրդի դարդ ու ցավին տեղյակ մենեջերների թիմ, որն ունակ է իրատեսական լուծումներ տալ կուտակված խնդիրներին: Աբրահամյանի կառավարությունն արտաքուստ սկսեց շատ բաց աշխատել, վարչապետը հանդիպում էր նույնիսկ կառավարության քաղաքականության դեմ բողոքող հասարակական խմբերի ներկայացուցիչների հետ, անակնկալ հայտնվեց Եռյակի խորհրդարանական քննարկումներից մեկին: Հովիկ Աբրահամյանն իրեն համարում էր վարչապետ, որը կոմպրոմիսային ֆիգուր է ու ընդունելի բոլորի կողմից: Նույնիսկ վերջին շրջանում իշխանությանն անխնա քննադատող Ռոբերտ Քոչարյանը հարցազրույց տվեց ու շատ լոյալ արտահայտվեց Աբրահամյանի նշանակման մասին:

Բայց վարչապետի պաշտոնավարման «մեղրամիսը» շուտ ավարտվեց, որովհետև քաղաքական ու հասարակական տարբեր խմբերին տված խոստումները հաճախ տեղավորվում էին PR-ի դաշտում, կայացված որոշումները, որով սրբագրվում էր նախկին կաբինետի քաղաքականությունը, իրադրային էին, կիսատ-պռատ ու հարուցում էին շահագրգիռ խմբերի դժգոհությունը: Հասարակական հուզումները գուցե դադարում էին, բայց խնդիրները մնում են չլուծված:

Եվ ահա, երեկ տեղի ունեցավ իրադարձություն, որը մասամբ սրբագրեց ամիսներ տեղի ունեցած վարչապետափոխության քաղաքական, ապարատային հետևանքները:

Փոխվարչապետի կարգավիճակով՝ Միջազգային տնտեսական ինտեգրման ու բարեփոխումների նախարար նշանակվեց Վաչե Գաբրիելյանը, ով համարվում է Տիգրան Սարգսյանի շրջապատի առանցքային դեմքերից մեկը, հավատարիմ է այն քաղաքականությանը, փիլիսոփայությանը, որի կրողն է նախկին վարչապետը: Գաբրիելյանը համակարգելու է արտաքին տնտեսական քաղաքականությունն, ու ըստ երևույթին, պայքարելու է տնտեսության մոնոպոլացման ու օլիգարխացման դեմ՝ դրանից բխող հետևանքներով:

Կառավարությունում շատ հետաքրքիր վիճակ է ստեղծվել, որն, ինչ-որ իմաստով, խորհրդանշական է դարձնում Աբրահամյանի վարչապետությունը: Ուժային բլոկի պատասխանատուներն ամբողջովին ենթակա են նախագահին, այդպիսի կարգավիճակում կլինի նաև նոր սուպերնախարարության հավակնող Արմեն Երիցյանը, ով շուտով կղեկավարի միացյալ նախարարությունը, հարկային ու մաքսային քաղաքականությունը պայմանական է վարչապետի վերակսկողության տակ՝ Հովիկ Աբրահամյանի ու Գագիկ Խաչատրյանի լարված հարաբերությունների հետևանքով, հիմա էլ առաջանում է նոր հակակշիռ՝ Վաչե Գաբրիելյանի դեմքով:

Այս ամենը տրամաբանական է ու տեղավորվում է ներհամակարգային պայքարի տրամաբանության մեջ, որում Հովիկ Աբրահամյանն ունի հավականություններ ու, բնականաբար, նաև դրանց ընդդիմացողներ:

Սուրեն Սուրենյանց