Ամփոփումների ժամանակը-1. Անկարող, բայց ամբիցիոզ կառավարություն

Տարին ավարտվում է, եկել է «քարերը հավաքելու» ժամանակը: Անցած 12 ամիսը քաղաքական սուբյեկտներից ոմանց համար դարձավ հաջողությունների, մյուսների համար՝ ձախողումների տարի: Հասարակությունը, մեծ հաշվով, մնաց նույն «խաղից դուրս» վիճակում՝ ենթագիտակցաբար զգալով, հասկանալով, որ քաղաքական համակարգում տեղի ունեցող փոփոխությունները վաղուց չեն անդրադառնում իր կյանքի որակի բարելավման վրա: Եթե նույնիսկ ծնվեցին աղոտ հույսեր, դրանք մարեցին՝ սաղմնային վիճակում, ծիլեր չտալով:

Երկրի կյանքում նշանակալից փոփոխություններ են տեղի ունեցել: Ի վերջո, փոխվել են պետության երկրորդ ու երրորդ դեմքերը: Իրադարձություններ, որոնք ամենաառանցքայինը կհամարվեին որևէ երկրի ներքաղաքական կյանքում ու հնարավոր է՝ ոչ թե տարվա, այլ ավելի մեծ հեռանկարի առումով: Հովիկ Աբրահամյանի վարչապետության մեկնարկը նման էր «մեղրամիսի», որովհետև այդ պաշտոնը նրա երազանքն է եղել, երբ նախագահ էր Ռոբերտ Քոչարյանը, նույն ջերմեռանդությամբ նա սպասում էր իր «աստեղային ժամին», երբ նախագահական նստավայր եկավ Սերժ Սարգսյանը: Չար հանգամանքները, չնախատեսված իրադարձությունները խանգարում էին Արգամիչի հավակնությունների բավարարմանը: Չքողարկվող ամբիցիաները երկու անգամ կարող էին ճակատագրական լինել նրա քաղաքական կենսագրության մեջ: Մի անգամ Ռոբերտ Քոչարյանը, հաջորդ անգամ Սերժ Սարգսյանը կասկածի տակ առան այսօրվա վարչապետի հավատարմությունն, ու նա հարկադրված՝ 2012-ի խորհրդարանական ընտրություններից առաջ, նույնիսկ թողեց խորհրդարանի նախագահի պաշտոնը՝ «պատասխանատու աքսորի» ուղարկվելով ՀՀԿ նախընտրական շտաբ: Ըստ այդմ, մարդկայնորեն պարզ, հասկանալի է այն ոգևորությունը, որ համակեց Աբրահամյանին, երբ նա այս տարվա գարնանը վերջապես նշանակվեց վարչապետի պաշտոնում: Դա նման է երիտասարդի ապրումների, որ երկար սիրել է մի աղջկա՝ հասնելով հարսանիքի բաղձալի օրվան: Հովիկ Աբրահամյանը դարձավ, թերևս, Հայաստանի առաջին վարչապետը, ով իր պաշտոնավարման առաջին օրերին տուրք տվեց պրիմիտիվ պոպուլիզմին, անզուսպ PR-ին: Դա, առաջին հերթին, ուղղված էր իշխանության էլիտային, նրա նշանակմանն առավելագույնս նպաստած «այլընտրանքայիններին», նրանց կցված ընդդիմադիրներին, ովքեր մի կերպ հաղթահարել էին իրենց երազած հեղափոխության չկայացած երկունքը:

Աբրահամյանի կառավարությունը, որ ձևավորվել էր այս տարի, հենց այս տարի էլ ձախողվեց՝ էապես հարվածելով Արգամիչի մեկ այլ, ավելի լուրջ՝ Սերժ Սարգսյանի «ժառանգորդը» լինելու հավակնություններին, մտադրություններին:

Հայաստանն այսօր ղեկավարվում է «պահեստապետի» հոգեբանությամբ, երբ աննախադեպ ճգնաժամի ականատես մեր հասարակությունը տեսնում է կառավարության անճարակությունը, ոչ պրոֆեսինալիզմը, լսում է պատասխանատու նախարարի հորդորը՝ թանկ ձու չգնելու վերաբերյալ, հեռուստատեսությունը տիրաժավորում է խանութից խանութ գնացող ու մասնավոր սեկտորին գնային քաղաքականություն թելադրող վարչապետի անզորությունը:

Ձախողված տնտեսության ֆոնին՝ պակաս ուշագրավ չէ այն, ինչ տեսնում ենք քաղաքական համակարգում, որը հետևանք է Հովիկ Աբրահամյանի նշանակմանը: Հայաստանի պատմության մեջ առաջին անգամ ձևավորվեց օլիգարխիկ ընդդիմություն, ու քաղաքական պայքարը դադարեց գոյություն ունենալուց՝ վերածվելով ներհամակարգային գզվռտոցի, հրապարակայնությունն իր տեղը զիջեց կուլիսային հանդիպումներին ու ինտրիգներին: Ուշագրավ է, որ նոր ընդդիմությունն էլ ղեկավարում է վարչապետի խնամին, սակայն այս մասին՝ հաջորդ դասին:

Սուրեն Սուրենյանց