«Աբիժնիկության» սինդրոմ

Այսօր հաճախ կարող ենք լսել, որ տարբեր պաշտոնյաներ կարող են անհարգալից խոսել լրագրողների հետ, կոպտել, վիրավորել: Դա իհարկե շատ վատ է, բայց դա գալիս է նաև նրանից, որ լրագրողների նկատմամբ հարգանքը նվազել է, բացասական վերաբերմունք կա, լրագրողները ընկալվում են որպես մարդկանց մասին սուտ լուրեր տարածող, մարդկանց կյանքի մեջ մտնող, անհիմն վարկաբեկող: Իրականում այդպիսի լրագրողներ կան, բայց նրանք քիչ են, սակայն նրանց պատճառով տուժում են ազնիվ լրագրողները, որոնք մեծամասնություն են, և բացասական վերաբերմունքը անդրադառնում է նաև նրանց: Իսկ լրագրողների նշված այն «կլյաուզնիկ» տեսակը այդ մասին չի մտածում, քանի որ նրանք տառապում են միայն ավելի շատ փող աշխատելու մոլուցքով և մեկը մյուսի հետևից պատվերներ են կատարում: Օրինակ, որպես ի՞նչ պետք է «168 ժամ» թերթի (որը արդեն կարելի է անվանել «թերթոն») գլխավոր խմբագիր Սաթիկ Սեյրանյանը իր էժանագին հոդվածը գրեր Գագիկ Ծառուկյանի մասին, անհիմն մեղադրանքներ և հերյուրանքներ հնչեցներ մեկ տարվա վաղեմության դեպքերը խեղաթյուրել, երբ որ Ծառուկյանն արդեն մեկ տարի է՝ ինչ ընդհանրապես ոչ մի կապ չունի քաղաքականության հետ: Եթե մարդը չկա քաղաքականության մեջ, ո՞րն է այդ մարդու վրա ցեխ շպրտելու իմաստը: Բնականաբար, իմաստ լինել չի կարող, դրա փոխարեն կարող է լինել միայն պատվեր, թե ումի՞ց՝ դա արդեն այլ թեմա է:

Կամ էլ եթե պատվեր չէ, ապա Սաթիկ Սեյրանյանի մոտ «աբիժնիկության» սինդրոմ է: Երևի թե տիկին Սաթիկը Գագիկ Ծառուկյանից «համագործակցություն» էր ակնկալել ժամանակին և չէր ստացել, որովհետև Ծառուկյանը իր կարիքը չուներ, բարեգործությամբ զբաղվող մարդու գործերը արդեն ամեն ինչ ասում են և այլևս սաթիկսեյրանյանների ծառայության պետքը չի զգացվում: Սաթիկ Սեյրանյանը մեկն է լրագրողների այն տեսակից, որոնց պատճառով բացասական վերաբերմունք է ձևավորվում բոլոր լրագրողների նկատմամբ:

Բեգլար Դավթյանի ֆեյսբուքյան էջից